Kur shkelet barazia e fjalës

OPINIONE

Kur shkelet barazia e fjalës

22 shkurt 2006 /TN
Shkruan: Shaban PERAJ

Teksa po ndiqja me interes të madh ligjëratat e zhvilluara nga mysafirët e ftuar, në lokalet e bibliotekës në Ulqin, organizuar për këtë mbrëmje nga Qendra Nansen dialog e Podgoricës, me temë: “Pozita e shqiptarëve dhe zgjidhja e statusit shtetëroro- jurikdik të Malit të Zi”, më tërhoqi vemendjen thënia nga udhëheqësi i këtij dialogu se “ligjëratat do të mbahen në gjuhën serbe për hirë të mjeteve të informimit”.

Menjëherë lindi pyetja: po kush janë mjetet e informimit në gjuhën serbe këtu dhe të cilave redaksi janë ata? Kjo për faktin se të gjithë gazetarët e pranishëm ishin shqiptar nga ku nuk ka pasur as edhe më të voglën arsye të veprohet në atë mënyrë. Megjithatë, është e drejt e çdokujt të bëjnë thirrje ashtu si ia do zemra, por ajo që më shqetëson ishte mënyra e komunikimit të udhëheqësit të këtij dialogu dhe në përgjithësi të komunikimit intelektual brenda kesaj familjeje me degëzimet dhe larminë intelektuale, konceptuale, vizionare dhe saktësimit të pretendimeve për integrim të shqiptarëve drejt realizimit të të drejtave të tyre optimale.

Aktualisht në mjediset ku jetojmë e punojmë koncepti “barazi e plotë” për ne shqiptarët në shoqërinë malazeze ka marrë një kahje shumë të imponuar ng media në tërsinë e saj dhe informacioni i bollshëm pa fre, pa përgjegjësi, se sa të mirëkonceptuar si fenomen, në raportet e përditshme që njerëzit kanë me njëri-tjetrin. Këta soj njerëzish vuajnë nga komplekse, andaj personat që premtojnë në boshllëk mundohen që kompleksitetin e tyre ta infiltrojnë në burimin e vitalitetit të masës.

Kjo është ajo që i bënë ta ndijën vetën inferior ndaj pjesëmarrësve të këtij dialogu, në një kohë që në tekstin e shpërndarë për media shkruan: “Pas fjalëve hyrëse të mysafirëve, publiku dhe përfaqësuesit e mediave me pyetjet dhe komentet e veta do të kenë mundësi të fillojnë diskutimin në temën...” gjë që nuk ndodhi ashtu. Të tillët të bëjnë të mendosh e të veprosh lirshëm e bindshëm, bazuar mbi vërtetësi e argumente! Mungesa e debatit ia zbehu edhe më shumë vlerën këtij takimi (që nuk ishte takim e që më tepër i ngjante një vizite në treg), nga ku që në kohën e tranzicionit sugjerohej për të krijuar mundësi për debate të llojeve të ndryshme.

Fatkeqësia më e madhe qëndron në faktin se personat e tillë kanë arritur të depërtojnë kudo në mjediset njerëzore. Ata të maskuar e të veshur me “rroba të reja” arrijnë të tërheqin edhe vëmendjen e të tjerëve nga ku mundohen t’i imitojnë e të arrijnë në shkallët e tyre të larta. Të tillë njerëz nuk njohin as dialog, as tolerancë, as nuk dinë çfarë do të thotë të respektohet njeriu, ndonëse herë pas here ata arrijnë të “pushtojnë” tryezat dhe karriget e tubimeve që thërrasin për dialog, tolerancë dhe respektim të humanizmit të njeriut.

Në këtë temë me aktualitet të posaçëm, angazhimi i të ftuarve poashtu ishte i mangët nga fakti se edhe ligjëratat e tyre ishin në gjuhën serbe, po çka se prezenca e pjesëmarrësve ishte 99.99% shqiptarë. Para se të organizohej ky dialog, ligjëruesit është dashur ta kuptojnë mirë ambientin ku jetojnë e punojnë nga ku kultura është në radhë të parë histori.

Ndaj këta kanë pasur për detyrë të ruajnë llojin e vet dhe kryenaltësinë shqiptare duke iu bindur ligjeve të vendit kudo që të jenë. Apo ndoshta kanë menduar se po japin mend se si do të zgjidhet problemi i Malit të Zi, shtet i pavarur e si do të zhvillohet ai nëse flasin me gjuhën e të tjerëve!? Këto negativitete të paraqitura, edhe në u dukshin nga një këndvështrim normal i raporteve tona, janë një fakt historik që ne na përsëriten në vazhdimësi. I njëjti rrezik është evident edhe sot dhe vazhdon të veprojë duke ndryshuar cilësi në krahasim me të kaluarën.

Më në fund jemi të detyruar që të gjitha çështjet tona t’i trajtojmë jo me një eufori ndjenjash, por në kuadrin e parimeve tona si dhe në formën e një kontrate sociale.