Egoja politike dhe yryshgjitë

OPINIONE

Vështrim

Egoja politike dhe yryshgjitë

21 shkurt 2006 /TN Mosmarrëveshjet dhe grindjet në grupin politik negociator të Kosovës për udhëheqjen e delegacionit, përfaqësimin e partive dhe te pakicave dhe pastaj thirrjet telefonike ne selinë e Marti Ahtisarit në Vjenë, për të marrë leje për ta rritur numrin e anëtarëve të delegacionit tregon për jo seriozitetin dhe për tendencën e vazhdueshme për ta imponuar vullnetin e pakicës politike, përballë institucioneve.

Mehmet DASHAJ

Një prej kushteve kryesore qe po kërkohet prej kosovarëve për tu përmbushur, në mënyrë që vendi i tyre të radhitet ne mesin e shteteve te pranuara dhe te legjitimuara, dhe pa dyshim, me e rëndësishmja është ndërtimi i institucioneve legjitime, funksionale dhe demokratike.

Në ketë pikë vazhdimisht po rrahë edhe presioni i organizmave ndërkombëtare gjatë takimeve me lidershipin kosovar.

Megjithëkëtë ne vazhdimësi organizma politike dhe individë të legjitimuar nga besimi i qytetarëve për tu marrë me ndërtimin e institucioneve dhe te shtetit po kërkojnë krijimin e do farë forumeve dhe mekanizmave parainstitucionale të përfaqësimit sikur Kosova te ishte në fillet e rrugës për ndërtimin dhe pranimin e shtetit, e jo tash kur po fillojnë të diskutohen me grupin e kontaktit (të vendosjes) dhe me OKB-në, për përgjegjësitë qe duhet te marrë shteti në pranim i Kosovës përballë këtyre mekanizmave.

Këtë pa vetëdije dhe egoizëm provincial po e shfrytëzojnë përfaqësues te pakicave dhe etniteteve te imagjinuara ne mënyrë qe të te jenë ne delegacione dhe ne përfaqësime të rendit të parë ku do te bisedohen konditat politike te pranimit te shtetit të Kosovës, sado qe nuk e kanë as mbështetjen e kosovareve dhe as edukimin intelektual e profesional për te marrë përgjegjësi të tilla në emër te Kosovës.

Krijimi dhe aprovimi i delegacionit të Kosovës për takimin e Vjenës ishte një kthim ne “vaktin parahistorik” të shtetit tonë. Mosmarrëveshjet dhe grindjet në grupin politik negociator të Kosovës për udhëheqjen e delegacionit, përfaqësimin e partive dhe te pakicave dhe pastaj thirrjet telefonike ne selinë e Marti Ahtisarit në Vjenë, për të marrë leje për ta rritur numrin e anëtarëve të delegacionit tregon për jo seriozitetin dhe për tendencën e vazhdueshme për ta imponuar vullnetin e pakicës politike, përballë institucioneve.

Njëherit këto lojëra dhe akrobacione po krijojnë terren të përshtatshëm qe pakicat etnike dhe pakicat e imagjinuara të sillen sikur ato janë te thirrura të marrinë përgjegjësitë përball mekanizmave ndërkombëtare për Kosovën, dhe po lënë delegacionet e Kosovës pa ekspert të fushave për te cilat mbahen bisedimet. Ne rastin e takimit të Vjenës pa ekspert të decentralizimit, kjo shkuarje nuk e di sa do ta ketë kapacitetin.

Në këto momente dhe rrethana historike për të ardhmen e Kosovës është e domosdoshme që të akceptohet, se përveç grupit përfaqësues politik, delegacionet e Kosovës qe do te bisedojnë me mekanizmat ndërkombëtare për modalitetet e funksionimit të shtetit të ardhshëm te Kosovës duhet të udhëhiqen nga ministrat e fushave të bisedimeve dhe të përbëhen nga ekspert të atyre fushave. Përndryshe mund te ndodh që “zemërgjerësia” dhe kapërthurjet e tashme të na rëndojnë si guri i sizifit në rrugëtimin tonë pas pavarësisë.