|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

Presidenti Rugova gjatë komunikimit me media dhe kundërshtarë politikë mbeti dinjitoz deri në vdekje

2 shkurt 2006 /TN

 

Idriz MORINA

Prishtinë, 2 shkurt 2006 /TN /QIK - Edhe gazetarët, njerëzit që përcjellin politikanët këmba këmbës, dhe ndajnë shpeshherë idhtësinë e kohërave bashkarisht, por krijojnë apo ndërmjetësojnë sundimin e të mirës, e ndonjëherë edhe të kundërtën e saj, kanë kujtimet e tyre nga më të veçantat për Presidentin Ibrahim Rugova.

 

Shumë nga ata kanë pasur privilegjin ta takojnë Presidentin në kohët më të liga, atëherë kur Kosova po zbrazej nga dhuna serbe dhe atëherë, kur vendi po shkonte sigurt drejt pavarësisë dhe Presidenti Rugova dhe vetë ata po ndjenin shpërblimin e botës për politikën e tij.

 

Disa nga këta që kanë pasur këtë fat rrëfejnë për QIK-un, disa nga këto kujtime, që kishin çuar deri në përmbysjen e mendimeve të tyre për Presidentin, duke kaluar nga bota e fryrë virtuale kah ajo reale.

Presidenti Rugova kishte një kulturë të jashtëzakonshme komunikimi

Muharrem Nitaj, gazetar i BBC-së, është nga gazetarët që më së shumti ka pasur rastin ta takojë Presidentin Rugova dhe më së shumti ta intervistojë, përfshirë kohën para luftës dhe gjatë saj. "Me Presidentin Rugova jam takuar shpesh. Kjo për shkak të punës që e lidhte Presidentin me gazetarët në përgjithësi, në këtë kuadër edhe me mua", thotë ai, ndërsa kujton kohët e para të njohjes, ende pa u bërë Dr.Rugova udhëheqës i Lëvizjes së shqiptarëve për pavarësi.

 

"E kam njohur si njeri me një temperament të veçantë dhe shumë të vendosur në qëndrimet që ai mendonte se ishin të drejta. Kam pasur nderin dhe privilegjin që ta intervistoj dhjetëra herë, në vende dhe për arsye të ndryshme", shprehet Nitaj, që kishte pasur fatin ta takonte edhe gjatë fushatës së bombardimeve të NATO-s. "Ai ndodhej për një vizitë në Londër, ndërkaq unë punoja atje. Jemi takuar në ambientet e Ministrisë së Jashtme britanike", thotë Nitaj.

"Unë i pata thënë se më vinte mirë që po e shihja të gjallë dhe me shëndet të mirë, ndërkaq Presidenti Rugova ma pat kthyer: 'Falë Zotit dhe miqve tanë - jam gjallë e shëndoshë...dhe do të bëhet mirë"! Megjithëse atëherë kishte pak shenja se do të bëhëj mirë, ai ishte i bindur se do të bëhej mirë", e kujton kështu Nitaj, njërin prej takimeve në kohët më të trishta, kur pak kush mbante shpresë se të këqijat e pushtimit po merrnin fund.

Gjithashtu Nitaj kujton, portretin fizik të tij, që duket se i ka mbetur përgjithnjë në mbamendje. "Në mendjen time mbeten gjithmonë të fiksuara: buzëqeshja e tij shumë karakteristike, timbri i zërit dhe kthjelltësia e mendimit dhe e të shprehurit. I mbaj mend poashtu 'makiaton dhe cigaren'", thotë ai.

Nitaj e kujton të jashtëzakonshëm qëndrimin e Presidentit për gazetarët dhe mediat përgjithësisht dhe veçanërisht gazetarët, që sipas tij, kanë ndihmuar në krijimin e figurës së politikanit të shkëlqyeshëm. "Ka pasur respekt të posaçëm për një numër syresh, të cilët e kanë përcjellë Presidentin Rugova, në ndërtimin e personalitetit të tij, prej një politikani par excellence", thotë Nitaj.

Ai përmend, si përherë në këto raste, takimin e fundit të veçantë profesional, intervistën me Presidentin. "Më kujtohet kur Presidenti Rugova, më dha intervistën e fundit, e cila duhej të transmetohej në programin e parë të zgjeruar të BBC-së. Intervista ishte e gjatë dhe ajo ishte zhvilluar në shtëpinë e Presidentit kah mesi i qershorit të vitit të shkuar".

"Unë i pata bërë një pyetje fare të zakonshme, ndërkaq ai, nuk harroi që përgjigjen ta fillonte me fjalët: 'Ishte një lajm i mirë zgjerimi i programit të BBC-së. Na keni ndihmuar edhe kur ka qenë vështirë të flitet shqip...', duke kujtuar kështu sjelljen fisnike të Presidentit në komunikimin publik duke treguar njëherit se dinte përherë se çfarë ndodhte me to.

"Dua të them se Presidenti kishte një kulturë të jashtëzakonshme komunikimi. Gjithmonë paraqitej modest dhe i kujdesshëm. Në këtë intervistë bëmë edhe fotografi. Ai më dhuroi një medaljon me vulën e Presidentit dhe më tha se këto i mbante për miqtë e tij. Unë isha tepër i nderuar që gjendesha në mesin e tyre", kujton Nitaj një detaj tjetër të qëndrimit miqësor të Presidentit me mediat. "Në punën time prej gazetari, ka patur raste, kur e kam kritikuar punën e Presidentit, por ai, nuk ka ditë të mbajë inat.

 

Vazhdimisht thoshte se gazetarët duhet të kritikojnë, por shqetësohej me disa shkrime që nuk mbështeteshin në fakte. E të tilla fatkeqësisht, ka pasur plot", thotë ai duke u shprehur se kujtimet për Presidentin Rugova janë të shumta dhe domethënëse. "Unë jam krenar, pse isha njëri prej miqve të tij", përfundon Nitaj.

Takimet e fundvitit të Presidentit me gazetarë - më të këndshme e më të ngrohta

Gani Mehmetaj, drejtor në të përditshmen "Bota sot" dhe ish- drejtues i gazetës "Rilindja" në edicionin e perëndimit, thotë se Presidenti Rugova kishte dhunti të shumta, që e dallonin nga presonalitetet e Ballkanit.

"Presidenti i Kosovës, Ibrahim Rugova pos shumë dhuntive dhe karizmës që e veçonte nga të gjitha personalitetet e Gadishullit Ilirik e burrështetasit e rajonit, kishte aftësi të jashtëzakonshme të komunikimit me gazetarë', thotë Mehmetaj, i cili e kujton Presidentin që nga fillimi i deklarimeve të tija publike, "në mediat e huaja dhe pastaj konferencat e shtypit të së premtes në lokalet e LDK-së". Një nga tiparet që ai i kujton, ishte qetësia që e mbisundonte personalitetin e Presidentit, qartësia e tij, fjalët e shkurta dhe plot përmbajtje.

 

"Vazhdimisht ishte i qetë, me një koncept përpara, jepte informacionin e domosdoshëm, ishte i qartë, i shkurtër dhe shumë preciz, e përmbajtësor", thotë ai duke e kujtuar përmbajtshëmrinë e tij edhe kur të tjerët, shkisnin nga ajo. "Madje, si rrallë ndonjë personalitet tjetër i jetës politike e publike, arriti të mbajë qetësinë dhe baraspeshën edhe atëherë kur gazetarë shqiptarë apo serbë e provokonin, të ndërsyer nga të tjerët, ose përpiqeshin ta fyenin pa asnjë shkas", thotë Mehmetaj.

 

Ai e kujton Presidentin Rugova, se gjatë gjithë kohës së komunikimit me media dhe kundërshtarë ishte dhe mbeti dinjitoz deri në vdekje. "Presidenti nuk u përgjigjej provokimeve, nuk e uli asnjëherë nivelin e komunikimit, përkundrazi ishte tepër i dinjitetshëm. Si asnjë burrë shteti tjetër nuk iu përgjigj kurrë kritikave të kundërshtarëve. Kurrë nuk e fyu asnjë kundërshtar, megjithëse ata nuk e kursyen. Ishte në të gjitha aspektet superior", e kujton Mehmetaj. Gjithashtu ai i kujton takimet e përvitshëm të Presidentit me gazetarë, si tejet të përzemërta dhe miqësore.

"Takimet e Rugovës në fund të dhjetorit me gazetarë tashmë ishin bërë tradicionale dhe ishin takimet më të këndshme e më të ngrohta. Ishte gazmor, shumë i drejtpërdrejtë me gazetarë, ndërsa i njihte të gjithë me emra, pavarësisht nëse ishin të rinj a të vjetër, thotë ai, ndërsa kujton se është ndër ata gazetarë që kanë pasur nderin të bënin disa herë intervista të gjata me të. "Ajo që më ka bërë përshtypje të vazhueshme është fakti se ishte shumë i afërtë, i drejtëpërdrejtë dhe i lehtë në komunikim. Përgjigjej në të gjitha pyetjet", thotë në fund Mehmetaj.

Më fascinonte me raportin korrekt ndaj gazetarëve dhe me informimin për mediat

Rrahman Paçarrizi, gazetar i radios Evropa e Lirë, është nga të paktët gazetarë, që ka pasur rastin ta njohë Presidentin Rugova, si dijetar dhe si politikan.

"Brezi im ka pasur fatin ta njohë presidentin Rugova në dy manifestimet e tij kryesore, si letrar dhe si politikan. Por, përderisa me Rugovën si letrar kisha komunikuar vetëm përmes librave, ashtu si shumica e atyre që janë marrë me letërësi, kam pasur fatin që në kohët me kthesa për Kosovën dhe për zotin Rugova të kem me të kontaktin, e gazetarit me politikanin dhe të përpiqem ta përçojë mesazhin e tij politik, natyrisht në mënyrën më korrekte të mundshme", thotë Paçarrizi.

 

Ai thotë se ndoshta ishte nga gazetarët e paktë, që pas luftës kan arritur ta bëjnë ndonjë bisedë për media me zotin Rugova, edhe pse kjo duket të ketë qenë tejet e lehtë.

 

"Në verën e vitit 2000, kur Presidenti nuk jepte intervista, ose së paku ashtu thuhej, e shfrytëzova një rast në një pritje dhe iu afrova personalisht me kërkesë për intervistë dhe për çudinë time (pasi ishte krijuar atëbotë bindja se Dr.Rugova nuk jepte intervista) ai jo vetëm që pranoi të përgjigjej, por, edhe pse ishte një intervistë e improvizuar (biseduam, në këmbë) ishte një intervistë plot informacione", kështu e kujton Paçarrizi, thjeshtësinë me të cilën mund të arrije komunikimin me Presidentin si gazetar.

 

Ndërsa, që pas këtij momenti, ai ia kishte dalë të bënte edhe dy apo tri intervista të tjera për radion Evropa e Lirë, gjatë së cilave thotë se është "fascinuar me dy gjëra nga Presidenti".

"E para ishte raporti i tij tepër korrekt ndaj meje, edhe pse ndonjëherë në analizat që bëja në periodikun kosovar nuk e kisha kursyer nga ndonjë kritikë, për mendimin tim konstruktive. E dyta gjë me të cilën më ka fascinuar, ka qenë kur më ka pyetur për intervistën se kur do të transmetohej dhe duke pyetur la të kuptohej se i dinte saktësisht terminet e lajmeve të radios Evropa e Lirë", rrëfen Paçarrizi. Ndërsa, kujtimet nga bisedat pas intervistave, të quajtura të lira, thotë se i ruan me përkushtim të veçantë.

"I ruaj me xhelozi kujtimet për ato pak biseda të shkurtëra pas intervistave, kur Presidenti më fliste për tavanin e zyrës kryesore dhe figurat e gdhendura në të, shpjegimi për kultin e diellit tek ilirët dhe iliro-dardanët, si dhe impresionimi me dhomën e kristaleve", rrëfen Paçarrizi, njëkohësisht duke treguar përkushtimin e Presidentit përgjithëçka kombëtare. Ndërsa, më pas Presidenti i kishte dhuruar "një kristal të atillë, mbështjellë me një salvietë me Vulën e Presidentit", në intervistën e fundit që e kishte bërë dy vjet më parë.
"Në përgjithësi formimi intelektual i zotit Rugova nuk ka qenë i tillë që të mund të krijojë raporte afërsie me gazetarët, me gjithë përpjekjet e tij për organizmin e koktejeve të fundvitit, ku përpiqej të jetë i përzemërt me gazetarët dhe, të them ashtu 'pranonte lojën e imponuar nga gazetarët'", thotë Paçarrizi. Ndërsa, ai kujton një nga deklaratat më mbresëlënëse dhe dashamirësie për gazetarët.

"Në pritjen e fundit për vitin e ri, jo vetëm mua, por edhe gazetarëve të tjerë u pati mbetur në kujtesë me fjalët se gazetarët, duke bërë punën e tyre shpesh u mungojnë edhe familjeve. Domethënë, Presidenti Rugova ka qenë po ai njeriu në të parë i 'rëndë' për t'iu afruar, por më pas shumë i përzemërt dhe i gatshëm për të biseduar, sidomos për lashtësinë, për rrënjët ilire, për Dardaninë dhe ikonografinë që 'e gjente' ku mundej për të dëshmuar me një pedantëri sërish prej shkencëtari vizionin e tij politik", përfundon Paçarrizi.

Nesër: Antigona Baxhaku dhe Menduh Hysa

 |  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  |