Kohë meditimi në mortin e Ibrahim Rrugovës

OPINIONE

Kohë meditimi në mortin e Ibrahim Rrugovës

31 janar 2006 /TN /QIK

Shkruan: Ilir MATI
Përgjithësisht, edhe laikët, mahniten nga magjia e tempujve të feve të ndryshme, të cilët imponojnë miliona njerëz në botë . të meditojnë në qetësi hyjnore. Kohë meditimi në shumë kultura janë edhe çastet e ngjarjeve të mëdha të popujve që i përbëjnë.

Fitoret në luftë, humbjet, përkujtimet e bëmave të zotit marruk të luftës Marsit, shakullimat natyrore, gjëmat e mëdha, të gjitha kamë mes tyre meditimin vetjak dhe shpesh herë të krejt gjindjes. Meditim gjithmonë për gjetjen e rrugëve për jetë më të mirë.
Ne shqiptarët në doket tona, ato që latinët i quanin mores, etruskët tradita, sllavët zakone, pra në përvojën e grumbulluar, të ruajtur e të përdorur në jetën e përditshme, çast meditimi kemi edhe humbjen e njerëzve të dashur, të shquar dhe shoqërisht të vyer. Janë çaste kur koha ngrin. Ngrijnë hasmëritë, zëmëratat.

Ngrijnë punët në arë, ngrijnë dasmat dhe njerëzit mblidhen për mort. Ngushëllojnë dhe ngushëllohen. Shihen sy më sy e durojnë ato që edhe gurit po ti bien e shkatërrojnë. Qajnë halle e thurrin vaje, vargje e rapsodi. Presin miq e dashamirë. Respektojnë vdekjen edhe jetën.
Një nga këto çaste meditimi është zia kombëtare për humbjen e Ibrahim Rugovës. Humbje e paralajmëruar, shumë herë më shumë e dhimbshme prej shkakut të saj, prej sëmundjes që ende sot mund edhe shkencën.
Meditojnë bijtë e shqipeve për fatin e tyre të nxitur, shtyrë përpara drejt paqes dhe progresit edhe prej veprimit, mendjes dhe zemrës të Ibrahim Rugovës. Rrinë e mendohen shqiptarët për rrugën e bërë, për kulturën e tyre të spikatur të mbijetesës, për shtegtimin ndër kohëra, qepur maleve të ashpra, duke kënduar brengat e veta ndër kulla shekullore, lëndina mahnitëse si ato të grykës së Rugovës dhe burime madhështorë si ai i Drinit të Bardhë.

Shtegtim i gjatë, vetëm ndër kohëra, sepse në hapësirë aspak duket se kanë lëvizur shqipet që nga vendi ku kanë ngjizur kulturën e tyre. Kulturë, historia e të cilës, të paktën në dy shekujt e fundit, është keqtrajtuar në historiografi si pak histori të kulturave të tjera të planetit Tokë.

Dhe në meditim, tek shohin shqiptarët se në mortin e Rugovës vijnë nga gjithë bota burra shtetesh, njerëz të artit, të kulturës, të shkencës, njerëz të paqes e të mendimit të lirë, kuptojnë se rruga e zgjedhur me prijës Ibrahim Rugovën është ajo e duhura, drejt paqes dhe progresit, me të gjithë ata popuj që besojnë tek shoqëria e hapur, e lirë, e cila rregullon veteh me ligje të bazuar tek të drejtat e njeriut dhe zbatimi i tyre.
«Ngushëllime ! Ju pastë lënë rrugën e mbarë Ibrahim Rrugova dhe uratën për paqe e përparim ! » - shndërrohet në mendjen e shqiptarëve çdo shprehje sysh, shtrëngim dore, përqafim, pjesëmarrje e miqve dhe dashamirëve të huaj në mortin e Ibrahim Rugovës.
Dhe tek shohin shqiptarët se pranë Rrugovës, në çastin e lamtumirës, janë afruar të gjithë ata që i qeverisin, në meditim e sipër bëjnë lutjen :
« Lutemi që të merrni shembull nga Ibrahim Rrugova, ju që na qeverisni. Kuptoni se interesat e kombit në këtë çast udhëkryq të historisë sonë, janë të tilla që ju detyrojnë të pushoni çdo mosmarrveshje mes vedit. Të pushoni nxitjen artificiale të xhelozisë, rivalitetit politik.

Të uleni e të konvergjoni mendimet dhe këndvështrimet e ndryshme në të mirë të kuptimit, të shtrimit e të zgjidhjes të të gjitha problemeve qeverisëse që ka vendi i shqipeve. Në të kundër do të çoni ujë në mullirin e atij dhe atyre që në majë të gjuhës kanë pasur, kanë e do të kenë fjalën se shqiptarët nuk dinë të qeverisen. »
Tre ditë zi kombëtare, tre ditë kohë meditimi, reflektimi, kuptimi të çështjeve të mëdha për të cilat jetoi, punoi e na la uratën Ibrahim Rrugova.
Shumë uratën e Ibrahim Rrugovës e kuptuan kështu : « Të doni Shqipërinë do të thotë të doni veten, të tjerët, mjedisin që na rrethon dhe të vërtetën në lidhje me jetën në paqe e drejt progresit. »
Tiranë, 30 janar 2006