Hej po zbrastesire e madhe me ka mbërthyer

OPINIONE

Hej po zbrazësi e madhe me ka mbërthyer

30 janar 2006 /TN

Ali ALAJ, (ShBA)

Oh! E shkretë po më dukesh oj Kosova jonë pa Njeriun që t’i shëronte plagët dhe ta qetësonte shpirtin,që ta dinte secilën dhëmbje në shtatin tënd shekujsh të përgjakur,që t’i numëronte varret dhe që zgjonte indinjatën.

Kosovë, he tokë e nëmur dhe e bekuar njëkohësisht, ku e ke Njeriun fjalëbutë e zemërmadhin, që me zërin e tij të bekuar, plotë dy dekada, e shpërtheu errësirën, heshtjen, injorimin dhe shkujdesjen e njerëzimit për kalavaret dhe golgotat shqiptare. Ai e tha troç : Evropë, Kosova është ndërgjegje jotja e vrarë.

Njeriu Kolos i mendjes dhe atdhedashurisë, ua renditi mëkatet mëkatarëve – që nëpër shekuj na kishin viktimizuar për të kënaqur ambiciet e tyre për të dëshmuar fuqi dhe për të kënaqur apetitet gjakatare të pjellës karpatiane….

He,Kosovë,e more në gjirin tënd Njeriun që t’i shënoi epokat,që ta davariti tisin e heshtjes që e kishte mbuluar vuajtjen tënde,që e shpërtheu mospërfilljen e Fuqive që këtu ë një shekull, e kishin prerë shtatin e tokave arbërore, duke vërvitur pjesë të atij trupi të lashtësisë ballkanike, ndër thonjtë e kuçedrave sllave. Pasi ta kishin përçudnuar emrin,me nofka e profka, të kishin ngujuar në varrin e quajtur Jugosllavi dhe aty e kishin ndërprerë rrëfimin për Ty.

Ishte Ibrahim Rugova ai që e rinisi rrëfimin.------Hej, Kosovë, po e zbrazët po më del,sot,pa Njeriun që të bëri emër dhe që ta ngriti zërin. Ku e ke diellin që të ngrohte, ku e ke çiltërinë, që ta hiqte qafe trishtimin që shpirtin ta kishte shqyer me dhjeta, me qindra vite. Ku e ke Njeriun që mbrunte shpresa reale për të mundur fatet tua fatale?

Ibrahim Rugova kishte mbushur veten me imazhe të tragjikes shqiptare dhe shkonte me to nëpër kancelaritë botërore,jo si një hije, po si një burrë-shteti. Me këdo që foli, anekënd metropoleve,ua shpalosi,eposet, legjendat,rrëfimet dhe traditat Arbënore.

E po e trishtë ke ngelur oj tokë dardane dhe sa hijerëndë je bërë në këtë pikëllim që të ka ngrirë dhe që të ka shndërruar në ftohtësi e gurë të heshtjes. Po ti Kosovë je mësuar me varre, me gjëma e vaje,apo,mbase ky varri i njomë i Njeriut Epokë të ka lëkundur deri në thellësi, me themele e me shpirt. Ke hak o dheu ynë, se vizionari i ardhmërisë sate u dogj dhe u përvëlua për lirinë tënde dhe, tashmë,u mbërthye në arkivol- që Ti të frymosh lirshëm.

Ai u bë theror dhe hyri në simfonitë e heroizmave shqiptare,për të na dhënë besim, shpresë, fuqi dhe guxim për ardhmëri. Biri yt i madh,si edhe pararendësit e kastës së tij,nuk përvetësoi asgjë tënden, pos që ta mori dhimbjen,pos që t’i mori plagët dhe vrragët. Ta mori edhe lotin për ta kthyer në buzëqeshje të rinive që nuk i patëm e që nuk i gëzuam kurrë.

Populli ynë gjithmonë pati ushtarë të lirisë. Pati e dha dëshmorë e heronj. Populli ynë pati e dha gjeneralë fushëbetejash. Dha trima deri te legjendat Adem Jashari, Sali Çeku, Agim Ramadani…Dhe, në ndërrim-shekujt e fundit dha edhe Strategun politik dhe diplomatik. E dha Ibrahim Rugovën,i cili i hapi dyert më ekskluzive të politikës botërore. Madje edhe dyert e kancelarive të njohura për antishqitarizmën e tyre ndër shekuj.

Ndaj,Kosova sot qanë birin e saj,që me dinjitet e përcolli në përjetësi. Por,oj toka jonë,ktheje këtë pikëllim në forcë që ta bësh jetë punën,veprën dhe amanetin e tij dhe të atyre që ranë për këtë dhe e për këtë nënqiell.

Të duhet forca për ta mposhtur plogështinë dhe ligështinë që mund të përpiqen ta mbjellin farërat e dreqit. Ibrahim Rugova me politikën e tij na solli në prag të pavarësisë,të cilën mund ta rrezikojnë vetëm mburravecët dhe plëng-prishësit, ata që gjuhën e djeshme prej gjarpri, sot mundohen ta “ëmbëlsojnë” me lojë perfide të fjalëve.

Ata që, në vend se Kosovën ta kenë përparësi dhe interesim, shënjestrojnë kolltuqe dhe pasuri. Këto ligësi mund t’i ndal vetëm vendosmëria dhe mendësia yte kolektive,plebishitare për pavarësi dhe liri.

Eh Kosovë,po goditje të madhe e të rëndë ke marrë në këtë fund-rrugëtim para pavarësisë,se vdekja ta mori birin e fjalës dhe zemrës sate bujare. Ta mori njeriun që ishte dinjitoz edhe në hidhërim,që ishte optimist edhe në zhgënjim. Ai nuk merrej me imtësi,me mentalitete ballkanike të puçeve e ndërskëmcave, komploteve e konspiracioneve, sepse moto,detyrë dhe përparësi e kishte ecjen politike,kombëtare, demokratike. Ai vetëm një gjë nuk e lejonte - s’e lejonte askë t’ia vrasë shpresën dhe besimin.

Kosovë, rrugët tua janë përplot kalimtarë, e megjithatë ato ngjasojnë boshe. Gjallëria jote nuk dallohet nga heshtja.

Alpet shqiptare janë strukur në lartësinë e tyre. Shkrepat që dikur shpërthenin hapësirë e qiell,tash janë ngrysur dhe ndrydhur nga dhembje që i ka mbështjell,si gjithkah dhe gjithçka gjetiu në trojet arbërore. Oshtima e tyre është kthyer në gjëmë të thellë,aq sa e thellë ndër mileniume është lashtësia e tyre. Çdo gjë në këtë tokë rënkon e loton. Ej,çfarë kanë këto male që po vajtojnë?Që po dridhen e lëkundën. Bjeshkët, me lisa e prroje, vajtojnë birin e këtij dheu,që i bëri nder atdheut.

Përse të kërkojmë më thellë?
Ai ishte sikurse ne –
Por,ishte më shumë se ne.
Esenca e tij flet përmes nesh.
Te Ai – ne gjejmë vetveten.

Ali Alaj
(SHBA – 29 Janar, 2006)