Sot toka e Kosovës po e merr më vete shtetarin që e bëri Zonjë

OPINIONE

Sot toka e Kosovës po e merr më vete shtetarin që e bëri Zonjë

26 janar 2006 /TN

Njerëzit e mëdhenj, të madhe e lënë nderimin për Ta. Se misioni i lindjes së Tyre është lufta për nderin e Tokës-Atdhe. Misioni i Tyre është zhdukja e territ nga kjo Tokë. Nga kjo Tokë që i gëzohet ardhjes së Misionarëve të Lirisë së saj. Nga kjo Tokë që vdekja e Misionarëve e bën vullkan zjarresh prej dhimbjesh.
Misionarët e Lirisë së Tokës-Atdhe gjithmonë kanë emra. Se ata nuk shlyhen kurrë. Ata s’janë emra si gjithë të tjerët. Prandaj, jetojnë bashkë me jetën e njerëzimit. Përveçësia i shndërron në epokë. Ato marrin emrat e Tyre.

I tillë ishte dr. Ibrahim Rugova. Ky emër Epokë. Emër që solli lirinë, e iku në përjetësi. Emër që iu kthye Tokës-Atdhe, dheu i së cilës sot do ta mbulojë trupin e tij. Kjo Tokë-Atdhe do të krenohet për jetë të jetëve për nderin që ia bëri ky Misionar lirie. Ky misionar urtësie. Ky misionar paqeje. Ky misionar i predikimit të dashurisë vëllazërore. Ky emër KOSOVË. SHkronjat e emrit të TIJ janë Liria e saj.

Nazmi LUKAJ

Atdheu dhe Liria. Për to Zoti i lind njerëzit e mëdhenj. Se vetëm të mëdhenjtë u dalin zot këtyre dy dashurive të mëdha. Atdheu dhe Liria janë gjaku dhe mishi në trupin e tyre. Janë dy dashuritë më të mëdha që, deri në frymën e fundit të jetës së tyre, i gjakojnë. Atdheut dhe Lirisë ia falin lirinë e vet.

Jeta e tyre për ta s’ka rëndësi. I rëndësishëm është Kombi. E rëndësishme është e ardhmja e tij. Me të shndritur rrezet e lirisë në Tokën-Atdhe, ata ikin në amshim. Ikja e Tyre sjell dhimbje të madhe. Sjell pikëllim. Sjell lot e vaj. Dridh shpirtin e popullit të Tokës-Atdhe. ATA ikin në amshim për të pushuar të qetë.

Për ta pushuar trupin e lodhur nga sakrificat për Atdhe dhe Liri. E prapa lënë veprat që populli ua përjetëson. Ato bëhen fanarë për brezat pas TYRE. Lavdin s’ia lënë vetes, por Tokës-Atdhe. ATA ikin në amshim, pa u çmallur me ta Toka-Atdhe. Atje bëhen roje të LIRISË së njerëzve të gjakut të vet. Të njerëzve të Tokës-Atdhe. Bëhen roje të paqes së njerëzimit. Se ky është misioni për të cilin Zoti i krijon. ATA s’jetojnë gjatë. Se kaq jetë u jep i Madhërishmi.

Popullit të Tokës-Atdhe ia lënë mallin e zjarrtë. Ia lënë dhimbjen që s’i ka më. Toka-Atdhe bëhet det lotësh. Ofshamat e dhimbjes tronditin shpirtin e njerëzve të gjakut që e bartën në damarët e TYRE. Për Lirinë e të cilëve e prangosin lirinë e vet. Vetëm që pranga të mos kenë. Ata janë Çlirimtarët dhe Predikuesit e gjakut të damarëve të tyre. Të atyre damarëve që shkrihen në shkronjat e shenjta –Popull. Që shkrihen në shenjtësinë Komb. Që kanë gjeografinë e tyre Tokë-Atdhe.

Njerëzit e mëdhenj, të madhe e lënë nderimin për Ta. Se misioni i lindjes së Tyre është lufta për nderin e Tokës-Atdhe. Misioni i Tyre është zhdukja e territ nga kjo Tokë. Nga kjo Tokë që i gëzohet ardhjes së Misionarëve të Lirisë së saj.

Nga kjo Tokë që vdekja e Misionarëve e bën vullkan zjarresh prej dhimbjesh. Misionarët e Lirisë së Tokës-Atdhe gjithmonë kanë emra. Se ata nuk shlyhen kurrë. Ata s’janë emra si gjithë të tjerët. Prandaj, jetojnë bashkë me jetën e njerëzimit. Përveçësia i shndërron në epokë.

Ato marrin emrat e Tyre. I tillë ishte dr. Ibrahim Rugova. Ky emër Epokë. Emër që solli lirinë, e iku në përjetësi. Emër që iu kthye Tokës-Atdhe, dheu i së cilës sot do ta mbulojë trupin e tij. Kjo Tokë-Atdhe do të krenohet për jetë të jetëve për nderin që ia bëri ky Misionar lirie. Ky misionar urtësie. Ky misionar paqeje.

Ky misionar i predikimit të dashurisë vëllazërore. Ky emër KOSOVË. Shkronjat e emrit të TIJ janë Liria e saj. Ah,moj Toka-Atdhe: mbahu fort! Se dheu yt po e merr Njeriun-Epokë. Lotët e dhimbjet e tua, shndërroji në lumturinë tënde të përjetshme.

Respekti i amanetit të Tij është vetë kjo lumturi. Ah,moj Toka-Atdhe: mbahu! Dhimbjen e madhe që ke, ndrydhe fort. Ndrydhe me krenarinë e madhe që Zoti ta fali që të të shndërrisin rrezet e lirisë. Ato rreze kanë emrin e Tij. Dhe emrin Tënd, Kosovë. Ndrydhe dhimbjen se “nuk duhet me u ligshtue”.

Ah Kosovë, mbahu fort! Fort-fort! Mbahu se emri i Tij kishte peshën Tënde. Kishe dhimbjet e Tua. Idealet. Kishte zërin Tënd të fuqishëm. Atë zë që me me shekuj kërkoi lirinë. Ah, Kosovë, mbahu fort! Mbahu e ndrydhe dhimbjen e shpirtit të popullit që po rënkon për MISIONARIN tënd të lirisë. Ai ta dha lavdin e të bëri Zonjë. Ti jepja forcën “për mos me u ligshtue”.

Ah Toka-Atdhe, mbahu fort! Mos u ligështo, se Misionari yt i Lirisë po vjen të pushojë i qetë në shtratin tënd. Po vjen që të bëhet një me Ty. Si ishte që kur Zoti e krijoi për të qenë shpëtimtari yt. Ah, Toka-Atdhe! Dhimbje të madhe Ti ke sot...