Çdo solucion pos pavarësisë shpie në konflikt të ri

OPINIONE

Çdo solucion pos pavarësisë shpie në konflikt të ri

25 dhjetor 2005 /TN

Padrejtësitë historike që iu bënë shqiptarëve, nuk është dashur të përsëriten. Kompromis për shqiptarët, momentalisht, është Kosova shtet i pavarur. Kjo gjë duhet të kuptohet edhe nga bashkësia ndërkombëtare, e cila, si duket, me fjalën kompromis nënkupton diç më pak se pavarësia. Një qëndrim i tillë është i papranueshëm kur dihet se shqiptarët historikisht nuk i lidh asgjë me serbët. Kur dihet se Kosova dhe shqiptarët e kanë të drejtën e tyre historike për bashkim kombëtar. Zor se gjen një shqiptar që do të pranonte më pak se pavarësi…

Skënder MULLIQI

Tashmë kanë kaluar shumë vjet nga shpartallimi i krijesës artificiale të quajtur Jugosllavi. Kanë kaluar edhe më shumë se gjashtë vjet nga dëbimi i forcave shoveniste serbe nga Kosova. Nga kjo krijesë artificiale, Sllovenia dhe Maqedonia arritën të shkëputën pa luftë. Edhe Kroacia u mëvetësua pa viktima të mëdha në njerëz dhe të mira materiale.

Natyrisht se në këtë drejtim Kroacinë e pati ndihmuar shumë Gjermania e kancelarit Gensher. Me së keqi e pësuan Bosnja dhe Kosova. Republika e Bosnjës me afër 1 milion banorë humbi 250 mijë civilë të pafajshëm.

Një gjenocid i tillë mbi popullatën e kësaj republike të vogël, vështirë se mban mend historia njerëzore.

Shovenstët serbomëdhenj nuk u ndalën vetëm me kaq në planet e tyre për krijimin e Serbisë së madhe.
Serbomalazezët, përveç që vranë dhe i masakruan shqiptarët, i dëbuan afër 1 milion sish nga trojet e tyre etnike. Por, Serbia gjenocidiale pësoi disfatë në planin ushtarak, falë NATO-s dhe bijve dhe bijave më të mira të kombit. Si duket bashkësia ndërkombëtare ka “harruar” të gjitha këto të këqija të shovenitëve serbomalazez karshi popujve të tjerë një ish -Jugosllavi. Nuk mund të themi ndryshe kur Serbia faktorizohet pa i përmbushur as për së afërmi kërkesat e parashtruara nga ndërkombëtarët.

Serbia rehabilitohet dhe bëhet faktor i barabartë edhe kur është fjala të zgjedhja e statusit përfundimtar të Kosovës. Bashkësia ndërkombëtare ishte dashur të bëjë trysni më të madhe mbi Serbinë që ajo së pari t’i përmbushë kërkesat e parashtruara dhe t’i dorëzojë dy kriminelët më të mëdhenj të luftës, siç janë Radovan Karagjiqi dhe Ratko Mladiqi.

Ky shtet në vend se të demokratizohet dhe ta pranojë realitetin e ri të krjuar pas lufte, trashëgoi në regjim edhe më të keq se ai i Millosheviqit. Të gjithë promotorët e të këqijave mbi shqiptarët janë vënë në ballë të këtij shteti. Me njerëzit të cilët janë pjellë e regjimit kriminal millosheviqian zor se do të arrihet paqja e përhershme në Ballkan.

Prandaj, bisedimet me palën serbe ishte dashur të bëhen vetëm në kuadër të dy shteteve fqinje, e jo edhe për statusin përfundimtar të Kosovës. Bashkësia ndërkombëtare duket së gaboi kur po e tërheq paralelen e njëjtë mes palës shqiptare dhe serbe, sikur shqiptarët të mos ishin pala që pësoi gjenocid të paparë nga forcat e errëta të shekullit të kaluar . Dihet se Serbia e kishte shkëputur me dhunë Kosovën nga trungu i saj i lashtë ilirik.

Nëse Serbia paskësha të drejtë historike në Kosovë, atëherë, sipas kësaj logjike, duhet që edhe Turqia, e cila sundoi afër 500 vjet në hapësirat ballkanike të ketë të drejtën e saj mbi monumentët kulturore- historike .Të ketë dikush të drejta kulturo-historike në një territor të huaj, siç është Kosova për Serbinë, nuk do fare koment. Shqiptarët ishin në këto troje, kurse serbët erdhën në Kosovë si pushtues karpatian .

Vetë fakti se Serbia është legjitimuar nga bashkësia ndërkombëtare të jetë e barabartë në bisedimet e planifikuara me palën shqiptare për statusin e Kosovës, është e padrejtë dhe është fakt për t’u çuditur se si është e mundur një gjë e tillë.

Kjo është njësoj sikur shqiptarët të pyeteshin për fatin e Beogradit. Dihet mirëfilli së çfarë është qendrimi serb ndaj kërkesave legjitime të shqiptarëve për pavarësi. Pala serbe do të këmbëngulë që bisedimet të shkojnë në pafundësi vetëm e vetëm të përfitojnë, nëse është e mundur në afatin kohor. Bisedimet shqiptaro- serbe të monitoruara nga bashkësia ndërkombëtare zor se do të kenë farë efekti kur dihet për kërkesat diametralisht të kundërta të të dyja palëve.

Prandaj, sipas çdo logjike këto bisedime i pret edhe dështimi i plotë, para se ato të fillojnë. Kosova, siç e potencon edhe presidenti Rugova, shpesh në paraqitjet e tij, ishte dashur të njihet drejtpërdejt si shtet sovran dhe i pavarur nga bashkësia ndërkombëtare.

Padrejtësitë historike që iu bënë shqiptarëve, nuk është dashur të përsëriten. Kompromis për shqiptarët, momentalisht, është Kosova shtet i pavarur. Kjo gjë duhet të kuptohjet edhe nga bashkësia ndërkombëtare, e cila si duket me fjalën kompromis nënkupton diç më pak se pavarësia. Një qëndrim i tillë është i papranueshëm kur dihet se shqiptarët historikisht nuk i lidh asgjë me serbët.

Kur dihet se Kosova dhe shqiptarët e kanë të drejtën e tyre historike për bashkim kombëtar. Zor se gjen dikush një shqiptar, i cili do të pranonte më pak se pavarësinë e vendit të tyre. Çdo solucion tjetër për zgjedhjen e çështjes së Kosovës do të thotë që paqja në Ballkanin perëndimor, do të mbetet gjithmonë e brishtë dhe do të shpiente herdokur në konflikt të armatosur.