Dhe socialistët rrinë e vështrojnë

OPINIONE

Koment

Dhe socialistët rrinë e vështrojnë

02 shtator 2005 / TN
Çerçiz LOLOÇI

Edhe socialisti më i pakënduar tashmë e kupton se zvarritja e pushtetit ekzekutiv vjen prej kryeministrit të rënë Fatos Nano. Dhe atij i bën përshtypje njëlloj si dhe ne, që një kryeministër, një president, një zyrtar tjetër i lartë në Shqipëri, përpara se t’i bindet urdhërit kushtetues dhe statusit të institucionit, ka mundësi të kënaqë egot e tij deri në tejlodhje.

Në mungesë të një veprimtarie parlamenti, në kushtet kur presidenti është edhe më i pafuqishëm sesa nga dispozitat kushtetuese, të gjitha veprimet e tjera politike ngjajnë më shumë si lëvizje bosh sesa për të zgjidhur këtë kolaps jo vetëm politik.

Por “tekat” e fundit të disa herë kryeministrit Nano, nuk jaë gjithashtu vetëm “prona” eksluzive; shtetarë të tjerë para dhe pas tij kanë bërë të njëjtën gjë:

kanë gjetur hapësira në mishmashim e ligjeve tona apo në nenet kushtetuese dhe i kanë interpretuar në favor të tyre. Secili prej nesh do të donte ta besonte që edhe ky vend të kishte më në fund insitucione të pavaruara, që presidenca të fliste dhe të vepronte brenda kuadrit të vet ligjor, që Komisioni Qendror i Zgjedhjeve të kryente detyrën e vet, që kryeministri në detyrë të sillej brenda normave demokratike.

Por kjo gjë nuk ka ndodhur asnjëherë gjatë këtij pesëmbëdhjetëvjeçari, ku krerët e politikës shqiptare janë të njëjtë ndërsa ndërkombëtarët kanë qenë të ndryshëm. Duke përjashtuar vitin e fundit, përkundër institucioneve, njerëzit më të fuqishëm dhe vendim-marrës kanë qenë Nano dhe Berisha.

Ka një përshtypje të jashtme se edhe disa ambasadorë (një ish kryeministër i konsideronte edhe guvernatorë) kanë gjithashtu pjesë në procese (mund t’i shpejtojnë ose mund t’i ngadalësojnë, kanë simpatitë dhe atipatitë e tyre dhe kanë edhe njërëzit e nevojshëm që ua kumtojnë), gjë që nuk është e vërtetë.

Shprehet apo jo pozitivisht OSBE/ODHIR-i, janë të kënaqur ose jo monitorët ndërkombëtarë faktmbledhës për zgjedhjet e fundit të përgjithshme në Shqipëri, rezultati është marrë vesh që javën e parë të korrikut.

Qysh atëhere është kuptuar se Partia Demokratike ka siguruar numrin e nevojshëm të deputetëve për ta pasur ajo qeverinë e ardhshme dhe se Partia Socialiste ka dalë në opozitë me një numër gjithashtu të konsiderueshëm. Po cilësia e zgjedhjeve si ka qenë? Të pranushme për Shqipërinë.

Me defekte të mëdha në Kodin Zgjedhor, më firo të ndjeshme të Kushtetutës që nuk ka mbushur ende disa vjet. Me një peshqesh të madh se 40 deputetë ngjiten në pushtetin më të lartë me një falsifikim të madh dhe ndëshkohen parti të tjera më të vogla. Berisha sigurisht e di se ka fituar qverinë e re, Nano gjithashtu se e ka humbur atë, por ky i fundit nuk lëshon pe.

Disa e lidhin me premtimin që ka dhënë për të pranuar dorëheqjen nga kryetari i PS-së, të tjerë i parashikojnë një situatë më të vështirë me shfaqjen e rivalëve të rinj. Megjithatë këto apo zhvillime të tjera janë procese të brendshme të një partie dhe socialistët mund ta gjejnë qetësisht zgjidhjen më oportune.

Ajo që nuk mund të tolerohet prej tyre është “kapriçoja” e pafund e zotit Nano që ndëshkon padrejtësisht edhe ata.