Koha për ndreqje të gabimeve...

OPINIONE

Pas fitores së PD-së në Shqipëri

Koha për ndreqje të gabimeve...

31 gusht 2005 / TN / Rexhep ELEZAJ / Opinione
Rexhep ELEZAJ

Askush para 8 viteve nuk ka besuar se pas largimit me dhunë nga pushteti në vitin famëkeq 1997 lideri demokrat Dr. Sali Berisha do të vijë serish në krye të qeverisjes shqiptare, sepse sipas disa rregullave të pashkruara në politikë ata të cilët rrëzohen nga pushteti, pa marrë parasysh shkaqet dhe rrethanat, vështirë që serish kthehen në pozitat e mëparshme.

Mirëpo, ky rregull në rastin e Berishës nuk u tregua i qëndrueshëm sepse për kthimin e tij në pushtet meritë të pa kontestueshme ka vetë personaliteti i tij prej atdhetari dhe politikani të paepur i cili me këmbë ngultësi të rrallë politike arriti që t’i fitojë votat e popullit, duke thyer kështu mitin për pavdekshmërinë e regjimit të komunistëve, të cilët me paturpësi të madhe, thënë simbolikisht, i kishin hipur përmbi dhe po e shalonin poshtë e lartë shtetin shqiptar nga i cili (“at shale”) nuk kishte zot që mund t’i zbriste në tokë.

Prandaj, kryetari i Partisë Demokratike z. Sali Berisha do të mbetët figura më emblematike në historinë e re të Shqipërisë i cili për të dytën herë ia doli që ta marrë pushtetin nga komunistët shqiptarë të konvertuar në socialistë. Me këtë veprim politik Dr. Berisha ia ka siguruar vetës vendin meritorë në historinë politike të kombit shqiptar, sepse me luftën e tij të pashoqe për kthimin e demokracisë në Shqipëri arriti t’ua ndërrojë kahun rrjedhave shumë negative politike të cilat rrezikonin që kombin shqiptar ta kthejnë për 60 vite prapa në histori.

Pra, lirisht mund të thuhet se Sali Berisha të pamundurën në politikë e bëri të mundur, të pa imagjinueshëm e bëri realitet, duke u angazhuar vendosmërisht për rikthimin e demokracisë dhe rendit juridik në Shqipëri që e kishin monopolizuar dhe privatizuar klanet politike të dirigjuara nga kreu më i lartë i socialistëve dhe të cilët vendin e shqiponjave e kishin shndërruar në oazë vdekjesh dhe varfërie kolektive ku për 8 vite radhazi shoqërinë shqiptare e kishin mbërthyer në prangat e ideologjive pan sllaviste dhe ortodokse-bizantine duke i shërbyer kështu politikave antishqiptare në rajon dhe më gjerë. Më në fund dha Zoti i madhërishëm që kjo politikë gllabëruese antikombëtare me 3 korrik 2005 të ketë marrë fund njëherë e përgjithmonë.

Fitorja e forcave demokratike në Shqipëri kundrejt mbeturinave të komunizmit është padyshim meritë e votës së lirë të votuesve shqiptarë, por edhe e luftës së pa kompromis të udhëhequr nga demokratët shqiptarë të cilët për asnjë çast nuk iu shmangën frontit dhe luftës për liri dhe demokraci, sepse ishin thellësisht të bindur në fitoren e tyre kundër regjimit neo-komunist të udhëhequr nga klani i F. Nanos me kompani, të cilët siç dihet, Shqipërinë e rrjepën për së gjalli duke ia vjedhur dhe plaçkitur të mirat materiale dhe gjithë thesarin e saj kombëtar pa dhënë kurrfarë përgjegjësie para organeve të shtetit..!

Se kanë vepruar kështu krerët socialistë në Shqipëri, këtë e dinë të gjithë, prandaj parullat e tipit “se ne socialistët e kemi nxjerrë vendin nga varfëria ekonomike” s’janë tjetër veçse pluhur i hedhur në sytë e botës, prapavijën e të cilave më në fund e kuptuan edhe faktorët ndërkombëtar të cilët zgjedhjet e fundit në Shqipëri si dhe fitoren e demokratëve i vlerësuan si hap që e çon drejt BE-së dhe strukturave euroatlantike.

Sipas disa gjasave duket se këta të fundit ishin ngopur me deklaratat boshe të socialistëve “se po punohet shumë për anëtarësimin e Shqipërisë në BE”, etj, gjë që nuk ishte fare e vërtetë, sepse angazhimi kryesor i PS-së ishte mbajtja e Shqipërisë brenda njëfarë blloku politik i cili angazhohej kundër zgjerimit të Evropës drejt lindjes së saj, etj.

Pastaj, ishte shumë i qartë qëllimi i takimit të F. Nanos me Millosheviçin në Kretë, deklarata e tij se kryeqyteti i Kosovës është Beogradi, se e ardhmja e Ballkanit është çështje e brendshme e ballkanasve, dhe kështu me radhë. Që të gjitha këto angazhime politike të kreut socialist, fund e krye antikombëtare, s’ishin tjetër veçse rrjedhojë e logjikës dhe mentalitetit bizantin që bartin me vete ish komunistët shqiptarë, nga e cila doktrinë politike nuk mund të shkëputen as sot e kësaj dite.?!

Dhe tani pas fitores së 3 korrikut 2005 çfarë i pret dhe çfarë duhet të bëjnë demokratët shqiptarë?

Sipas mendimit tonë ndër detyrat më thelbësore është që Shqipërisë dhe popullit shqiptar t’ia kthejnë dinjitetin kombëtar, mjerisht i nëpërkëmbur me shekuj nga pushtuesit sllavo-ortodoks dhe vasalët e tyre mercenarë, dinjitet ky i cili mund të kthehet vetëm përmes fuqisë së ligjit dhe shtetit të mirëfilltë juridik pa të cilin është iluzore të flitet për demokraci dhe rend të qëndrueshëm politik dhe shoqëror në Shqipëri.

Sepse demokracia e mirëfilltë, para së gjithash nënkupton rregull, disiplinë dhe respektim të plotë të Kushtetutës dhe normave ligjore në fuqi, pa të cilat nuk mund të funksionojë asnjë shtet dhe shoqëri civile e cila pretendon të bëhet pjesë e familjes evropiane.

Për shembull, paramendojeni shkallën e dinjitetit (nënçmimit) të policit të uniformuar shqiptar gjatë kohës së regjimit socialist të F. Nanos, i cili kalimtarëve dhe vizitorëve të huaj në Shqipëri u drejtohej me kërkesën poshtëruese: “zotëri, keni diç për policin, ose a keni një kafe për shefin..”!?

Ky shembull dikujt mund t’i duket në shikim të parë si një çështje e dorës së dytë, mirëpo në esencë paraqet mjerimin dhe thelbin e mosfunksionimit të shtetit ligjor, ngase policit shqiptar nuk iu kishte garantuar jeta bashkë me familjen e tij, ndaj si mund të kërkohet nga ai punë efikase në mbrojtje të atdheut, ashtu siç veprojnë policët gjerman, francez, etj?!

Pastaj, koha kur Shqipëria ishte han me dyer të hapura për këdo që i tekej, duhet t’i takojë të kaluarës së hidhur, sepse nuk është shtet ai brenda të cilit hyjnë banditë të huaj dhe në pikë të ditës vrasin ushtarët shqiptarë në gjumë.

Ose aty ku fshehën kriminelë dhe banda të ndryshme të cilat kryejnë vepra për shkatërrimin e saj nga brenda (17 milion dollarët e futura nga Serbia) përmes aktiviteteve të ndaluara politike dhe fetare!? Edhe kjo praktikë duhet të marrë fund njëherë e për gjithmonë, sepse Shqipëria nuk është vend i pa zot ashtu siç kanë paramenduar armiqtë e saj shekullor.

Së dyti, Shqipëria dhe populli shqiptar duhet të kthehen në mesin e popujve evropian, aty ku e kanë vendin, jo vetëm gjeografikisht, por politikisht si dhe në aspektin kulturor. Dhe kjo, natyrisht nuk ka asnjë arsye të ndërlidhet me thirrjet që po bëhen sot për ndërrimin e identitetit fetar të shqiptarëve (thirrjet për ndërrimin e fesë), ngase në gjirin e vetë Evropës sot ka miliona njerëz me përkatësi fetare të tjera nga ajo e krishterë, por të cilëve u garantohet liria e plotë e shprehjes së besimeve të tyre shpirtërore.

Prandaj, nisur nga ky parim janë anti-kulturore si dhe anti-humane thirrjet që u drejtohen sot myslimanëve shqiptarë që të kalojnë në fenë e krishterë. Sepse, përkatësia fetare islame e shumicës dërmuese të shqiptarëve nuk është dhe nuk mund të jetë pengesë për anëtarësimin e Shqipërisë në BE siç mendojnë shumë intelektualë shqiptarë, meqë po të ishte kështu siç thonë ata, atëherë popujt evropianë do të ishin të parët ata të cilët do t’i thërrisnin myslimanët që jetojnë në mesin e tyre që ta ndërrojnë fenë, mirëpo këtë nuk e bëjnë dot sepse pikërisht edukata e krishterë i mëson për tolerancë dhe bashkëjetesë midis religjioneve.

Andaj, ajo që duam të themi me këtë rast është fakti se shqiptarët dhe Shqipëria duhet të hyjnë në Evropë ashtu siç janë me kulturën dhe traditat e tyre tradicionale pa e ndërruar identitetin e tyre kombëtar ose fetar.

Sepse ne e kemi shumë të qartë faktin se popujt evropian i nuk i dëshirojnë në mesin e tyre ata të cilët e tjetërsojnë vetën dhe vlerat e tyre kulturore dhe fetare, sepse është pikërisht demokracia evroperëndimore ajo që familjes evropiane i ka dhënë kuptim jetës së përbashkët midis popujve duke krijuar shoqëri me karakter multikulturor dhe fetar.

Së treti, duke venë në jetë ligjin dhe normat pozitive të traditës shqiptare duhet t’ia kthejnë besimin në vete çdo shqiptari, besim të cilin shqiptarët e kanë humbur që disa shekuj, sepse tek ata armiqtë tanë kishin krijuar kompleksin e “njeriut pa vlera, e njeriut të kategorisë së dytë dhe tretë”, kështu që kur gjendej në mesin e të tjerëve shqiptari ndjehej i dobët, i frikësuar dhe mbase kjo ndjenjë arrinte shkallën denigruese, sepse nuk ndjehej i barabartë më të tjerët veçse gjithnjë i anatemuar, i diskriminuar dhe i lënë pas dore.

Populli shqiptar jo vetëm se është i barabartë me vlerat e tij njerëzore dhe kulturore me popujt e Evropës, por krahasuar me disa prej tyre i tejkalon shumë sish, sidomos disa nga popujt fqinj. Prandaj, nuk ekziston asnjë arsye që shqiptarët të ndjehen popull indiferent dhe me vlera më të pakta se popujt tjerë.

Së katërti, demokratët shqiptarë gjatë mandatit të ardhshëm katërvjeçar duhet me çdo kusht t’i korrigjojnë gabimet e bëra politike gjatë mandatit të shkuar (1991-1997), e që nuk janë të pakta, në veçanti dhe para së gjithash duhet t’ia rikthejnë vetës imazhin e humbur politik; se ata nuk dinë të qeverisin, se nuk dinë të mbajnë shtet dhe pushtet, se nuk janë të aftë me udhëheq me popullin, se s’kanë talent për politikë, etj.

Pra, të gjitha këto akuza të ardhura nga kundërshtari politik duhet demantuar gjatë qeverisjes së ardhshme, përndryshe shansi historik i tyre për t’u dëshmuar para popullit mund t’iu dalë nga dora, dhe këtë nuk e dëshiron asnjë shqiptar me orientim kombëtar dhe demokratik. Pra, rendin e kanë demokratët për ndreqje të gabimeve politike dhe historike, duke pasur në punën e tyre gjithmonë para sysh interesat kombëtare para atyre personale.