NDËRRIM GJENERATASH NËN HIJEN E LUKSIT DHE VARFËRISË..!

OPINIONE

Mbresa nga qëndrimi në vendlindje

NDËRRIM GJENERATASH NËN HIJEN E LUKSIT DHE VARFËRISË..!

26 gusht 2005 / TN

- Në veçanti është shumë shqetësuese dukuria e korrupsionit e cila pa dallim i ka përfshirë të gjitha shtresat e shoqërisë në Kosovë, dhe ky është turpi i më i madh kolektiv, pa marrë parasysh rrethanat e vështira ekonomike dhe politike nëpër të cilat po kalon vendi ynë pas luftës. - Mbase tash po bëhet e qartë loja se i gjithë angazhimi dhe patriotizmi i para dhe i pas luftës paskësh qenë një retorikë e zbrazët, ndërsa vetëm lufta për pushtet na paskësh qenë objektiv kryesor për t’u pasuruar sa më shumë, për fat të keq edhe kësaj radhe në kurriz të popullit, dhe e gjithë kjo vazhdon të ndodhë, mjerisht në emër të lirisë dhe pavarësisë së Kosovës..!!
Rexhep ELEZAJ

Çdo vizitë ose qëndrim në vendlindje pashmangshëm të rikthen për disa vite dhe dekada pas, pra atje ku ke lindur dhe ku je rritur, e që tani nuk jeton më aty por diku larg saj për shkaqe të njohura, ndonëse më së paku për fajin tonë. Vizita në atdhe t’i rikujton ditët më të ëmbla të jetës fëmijërore, kur ende nuk i kuptoje fshehtësitë e kësaj bote si dhe as natyrën e njerëzve që kishe pranë, kur si filiz bashkë me ëndrrat e bukura fluturoje tek retë e bardha të nën qiellit shqiptar duke shkelur vrullshëm mbi thepat e larta të Bjeshkëve të Nëmura, njëkohësisht duke thithur aromën e luleve bojëgjake që ngjiteshin bri mureve të oborreve dukagjinase të ndërtuara me gurë të fortë prej graniti. Edhe pse ato ishin kohë dhe vite shumë të vështira për shqiptarët, megjithatë kujtimet nga fëmijëria gjithmonë ngelin të pa shlyera në kujtesë, sepse faza e rritës së njeriut i takon botës së dëlirë, të pa hile dhe engjëllore.

Vendlindja, përveç kujtimeve të bukura nga fëmijëria në të njëjtën kohë t’i zgjon edhe dëshirat e kamotshme që zinin vend thellë në mendjet dhe zemrat tona për një të ardhme më të mirë individuale dhe kolektive, pra t’i ripërtërinë dëshirat që ushqenim për lirinë tonë njerëzore dhe kombëtare e që asokohe na i vrisnin sistematikisht pushtuesit barbarë. Pra, të gjitha dëshirat që kishim për një jetë të denjë dhe njerëzore për gjashtë dekadat e pas LDB për shqiptarët ishin ëndrra të pa realizuara dhe asgjë më shumë.

Me një fjalë, liria vetëm mund të ëndërrohej sepse bukurinë e saj vetëm mund ta paramendoje, për derisa dëshirat për pavarësi dhe bashkim si popull i ndarë kishin vetëm kuptim abstrakt, për shkakun se kur njeriu lindë, rritet dhe vdes në robëri ndjenjat e lirisë njerëzore disi topiten, posikur lulet kur veniten nga vesat e mëngjesit. Kjo, që themi në asnjë mënyrë nuk nënkuptonte faktin se ne bijtë e shekullit tragjik i kishim humbur shpresat për liri dhe pavarësi kombëtare. Jo, kurrsesi, edhe pranë faktit se të jetuarit kohë të gjatë nën kthetrat e robërisë si pa dashje të vëntë në pozitat e skepticizmit, bile nganjëherë çdo gjë në jetë dukej e zezë si korbi dhe e pa alternativë..!

Dhe, ç’të themi tani për vendlindjen kur ajo sot është e lirë dhe pa prezencën e pushtuesit të huaj dhe mizorë, ç’të themi për ato ëndrrat e dikurshme të fëmijërisë kur sot atdheun e kemi të lirë dhe në duart tona, sidomos tani kur vendlindjen e dashur e kemi të zbukuruar si kurrë njëherë më parë me varreza masive dhe lapidarë të dëshmorëve të përjetshëm, të cilët çdo ditë sikur na i shfletojnë kuptimet e dëshirave tona shekullore për të na i rizgjuar aspiratat tona kombëtare të cilat sot e gjithë ditën vazhdojnë të injorohen nga faktorët ndërkombëtar.

Pra, sikur duan të na thonë: mos i harroni idealet kombëtare për të cilat ne u flijuam, mos i harroni traditat dhe zakonet shqiptare, sepse ne nuk e dhamë jetën për një Kosovë të çoroditur dhe as për një shoqëri të degraduar, por për një atdhe ku vlerat njerëzore dhe kombëtare janë dhe mbesin denbabaden udhë rrëfim dhe ideal madhor për gjeneratat e ardhshme.

Ç’të themi sot për vendlindjen tonë kur e vizitojmë atë dhe aty ku kemi lindur hasim në gjëra dhe dukuri që nuk përkasin me natyrën dhe karakterin e popullit shqiptar, kur atë mjerisht edhe gjashtë vite pas mbarimit të luftës e mbulojnë re të zeza të krimit, korrupsionit, vrasjeve, prostitucionit, uzurpimeve, fjalosjeve, grindjeve, krimit të organizuar politik dhe ekonomik, plaçkitjeve, rrahjeve, vetëvrasjeve, inateve, hasmërive, grykësive, etj, etj., dukuri këto shumë të shëmtuara të cilat çdo ditë e më tepër Kosovës po i japin pamje të vrazhdë para botës me pasoja të pariparueshme për shoqërinë shqiptare. Dhe, për këtë trend negativ askush nuk mund të ikë nga përgjegjësitë individuale dhe kolektive, ngase heshtja ndaj tyre s’mund të kuptohet ndryshe veçse si miratim.

Në veçanti është shumë shqetësuese dukuria e korrupsionit e cila pa dallim i ka përfshirë të gjitha shtresat e shoqërisë në Kosovë, dhe ky është turpi i më i madh kolektiv, pa marrë parasysh rrethanat e vështira ekonomike dhe politike nëpër të cilat po kalon vendi ynë pas luftës. Sepse uzurpimi dhe përvetësimi i të mirave materiale, vjedhja dhe pasurimi i paligjshëm, mallverzimet dhe dallaveret, etj, përpos si gjithkund në botë që janë të dënuara me ligj, në fakt paraqesin shkallën më të ulët të ndërgjegjes politike dhe kombëtare të atyre që merren me këto veprime të shëmtuara.

Ata të cilët e vjedhin atdheun e vetë, padyshim se janë njerëzit më të pa moralshëm kombëtarisht dhe politikisht, për karakterin e të cilëve nuk ia vlen të flitet, sepse atdhedashuria dhe përvetësimi i pasurive të atdheut në mënyrë të paligjshme nuk shkojnë bashkë me patriotizmin, ndaj lufta rreth tenderave, blerja e objekteve private dhe shoqërore pa kritere të mirëfillta financiare dhe ekonomike, marrja me biznese të dyshimta dhe tregti të llojeve kontrabanduese pa i respektuar ligjet dhe normat financiare, pa i kryer dhe paguar shtetit tatimin detyrues, pra pa i dhënë askujt llogari për veprimtarinë private, dhe kështu me radhë, del e qartë diagnoza se shoqëria kosovare aktulisht gjendet në kolaps ekonomik (gati asnjëra nga fabrikat në Kosovë nuk është në prodhim) pasojat e të cilit do të jenë shumë të rënda për të ardhmen e shtetit të Kosovës, siç dihet ende i pa konstituuar dhe i pa njohur ndërkombëtarisht si shtet i pavarur, duke mos harruar këtu shtresën e varfër të popullatës prej 60% e cila aktualisht jeton në skamje të rëndë.

Shtrohet pyetja: nëse nën këto rrethana po bëhet sot ndërrimi i gjeneratave në Kosovë, atëherë vaj halli për rininë tonë e cila në vend se të bëhet pjesë e vlerave të botës së civilizuar, ajo duke u marrë me vetveten për shkak të mos punës, duke jetuar dhe rritur me logjikën e korrupsionit, parazitizmit dhe gjithë asaj që është në kundërshtim me rregullat e lojës dhe shtetit demokratik, s’ka dyshim se do të shndërrohet në një brez që nuk premton shumë për të mirën e vetë dhe as të kombit që i takon. Dhe, pikërisht këtu qëndron esenca e synimit të atyre të cilët Kosovën duan ta mbajnë edhe më tej si koloni të tyre, duke dalë para botës me “faktet” se; ja shqiptarët nuk dinë të bëjnë dhe mbajnë shtet.

E si mund të bëhet ose ndërtohet shteti, kur “liderë” të shumtë politikë ende pa u bërë mirë shteti i Kosovës ata që në zanafillë ia kanë rrënuar themelet këtij shteti duke u pasuruar në shkallë enorme përmes formave jo ligjore..?!

Mbase tash po bëhet e qartë loja se i gjithë angazhimi dhe patriotizmi i para dhe i pas luftës paskësh qenë një retorikë e zbrazët, ndërsa vetëm lufta për pushtet na paskësh qenë objektiv kryesor për t’u pasuruar sa më shumë, për fat të keq edhe kësaj radhe në kurriz të popullit, dhe e gjithë kjo vazhdon të ndodhë, mjerisht në emër të lirisë dhe pavarësisë së Kosovës..!!

Gusht, 2005