|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

  Filozofia kristiane sipas "Shën" Lesit

11 gusht 2005 / TN

 

Nga Kabil BUSHATI

 

Klasa politike shqiptare e periudhës postkomuniste, në rotativin e saj gjithnjë ka futë lastra të ricikluar të cilëve me kalimin e kohës u ka dalë boja fotokromatike në sytë e opinionit publik brenda dhe jashtë vendit.

 

Një nga këto lastra është edhe Nikollë Lesi, një fshatar nga Spiteni i Lezhës. Në këtë shkrim nuk kam ndërmend që të paragjykoj botuesin e KJ, pasi këtë "kënaqësi" ka vite që po ja japin kolegët dhe bashkëfshatarët e tij në të gjitha mediat shqiptare.

 

Por në këtë periudhë paszgjedhore, Lesi është bërë me të vërtetë i bezdisshëm për lexuesin dhe teleshikuesin shqiptar. Le ta themi troç: Nikolla kërkon vend në qeverinë e re demokratike, falë disa votave që i fali PD-ja për sadaka partisë së tij demokristiane.

 

Në emër të kësaj partie Nikolla kërkon një vend ministri, tre zëvendësministrash, dy prefektësh dhe disa duzina me drejtorë të përgjithshëm. Thes të madh ke vënë mbi supe or Nikollë dhe na je bërë si Plaku i Vitit të Ri duke na dalë përnatë duke u çarravitë në televizorët e Tiranës.

 

Mirëpo ditët e fundit, Lesi kërkesën e tij e përforcoi, ai dëshiron që përmes ministrave që do të fusë në qeveri t'i japë këtij kabineti më tepër filozofi kristiane. Pa u zgjatë duam të sqarojmë Nikollën se nëse ka parti politike në Shqipëri të tejmbushur me filozofi dhe koncepte kristiane, pa dyshim që kjo është PD-ja, bile që prej ditës së parë të themelimit të saj.

 

Ishte Sali Berisha ai që porosiste që në ditët e para të janarit '91 që në çdo strukturë partie e ekzekutivi të kishte raporte të drejta e baraspesha konfesionesh, sidomos në Shkodër dhe në tërë veriun.

 

Biles në fillimet e pluralizmit, kur demokristianët deshën të kandidojnë të veçuar, por ishte ndërhyrja e Nuncit Apostolik Ivan Diaz, i cili erdhi në Shkodër dhe rekomandoi demokristianët që të mos kandidonin veçmas por votat e katolikëve të shkonin në favor të Partisë Demokratike, e cila do të kishte në vëmendje të përhershme të saj këtë komunitet. Dhe gjatë 15 vjetëve, PD-ja asnjëherë nuk i shkëputi nga vëmendja katolikët e Shkodrës.

 

Berisha mund të ketë qenë 10 herë në Kishën e Madhe së bashku me ne, por asnjëherë nuk është futë në Xhaminë Ebu Bekër të Shkodrës. Në të gjitha strukturat partiake dhe qeverisëse në Shkodër raportet fetare anojnë më shumë nga ata të besimit kristian, dhe ne asnjëherë nuk i kemi pa me xhelozi, biles ju kemi lëshuar edhe vendet tona.

 

Për këtë një fakt sinjifikativ është ajo se po t'i hedhësh një sy listës së kryesisë së PD-së të bjen në sy se asnjëherë në atë kryesi nuk kanë bërë pjesë mysliman nga Shkodra e Lezha, por gjithnjë kanë qenë nga 5-6 katolikë nga këto rrethe.

 

Por kjo nuk do të thotë se kjo parti është demokristiane dhe po tenton të shndërrohet e tillë. Ne myslimanët që jemi në PD, ndonëse përbëjmë mazhorancën, asnjëherë nuk kemi qenë intolerantë, asnjëherë nuk kemi kërkuar që të ruhen përqindjet fetare në parti, bile ne nuk bëmë zë as atëherë kur ish zëvendës kryeministri i qverisë së stabilitetit Gramoz Pashkoi vuri në zyrë pikturën e madhe të Shën Mërisë, përkundrazi u gëzuam duke respektuar fenë e shokut tonë.

 

Ndërsa ti o "Shën" Lesi ke reaguar me dhjetëra herë kur drejtori i përgjithshëm i policisë Bajram Ibraj kishte vendosë në një raft të zyrës Kur'anin e Madhërueshëm.

 

Përse?Sepse ti o Nikollë pranon çdo betim mbi Biblën e Shejtë kudo, bile edhe në Kinë, por nuk pranon betimin mbi Kur'anin e Madhërueshëm askuind, as në vendin tënd. Po përse ndidh kjo me ty dhe me shokët tuëj si Frrok Cupi, Prec Zogaj apo Martin Leka? Sepse ju jeni fshatarë të mbrapambetur, pa mbiemër, pa identitet, pa histori familjare. Ju mundoheni të hyni në histori duke luftuar në mënyrën më të pa skrupull islamin.

 

Ndërsa tek ne muslimanët nuk ndodh një gjë e tillë. Ne jemi tolerantë, bashkëjetojmë me vëllezërit tanë katolikë, i respektojmë, shkëmbejmë vizita për festat e Pashkëve e të Bajramit, kemi kumbarina katërqindvjeçare dhe qyteti ynë që është më i lashtë se Troja, është shëmbull në botë për tolerancën fetare.

 

Shkodrën nuk do ta kthejë në Belfast askush, sepse po të tentojë do të thyejë kokën karshi unitetit fetar në këtë qytet. Ishin shkodranët që të bashkuar si vëllezër katolik e myslimanë hapën të parët në Shqipëri kishat dhe xhamijat pa e pyetur fare Ramiz Alinë. Meshën e Dom Simon Jubanit e dëgjuam të gjithë tek Kapela e varrezave katolike.

 

Biles para hapjes së meshës Dom Simoni ishte fshehë nga policia tek muslimanët e Kirasit të cilët e sollën aty me veturë. Sa keq që ato ditë nuk ke qenë në Shkodër o "Shën" Les. Por le të shkojmë më tej, në filozofinë kristiane që propozon Nikolla. A e di o Nikollë se disa qindra kilometra larg kufirit shqiptar në Bosnjë, jo para dhjetë shekujsh, por para dhjetë vjetësh u vranë mbi gjysëm milioni muslimanë të pa fajshëm, vetëm në Srebrenicë u vranë për tre orë 8 000 të tillë.

 

Ata nuk u vranë nga ushtarët arabë, irakian apo pakistanezë, por u vranë nga ushtarë të qeverive me filozofi kristiane, sikur të ishin në kryqzatat e dikurshme. Edhe ne shqiptarëve, po të mos ishte Klintoni nuk do të na ishte gjendur nami as nishani në Ballkan nga "Shën"Millosheviçi. Kujto o Nikollë se sa kosovarë vëllezër tonë të një gjaku u vranë në Kosovë gjatë dekadës së fundit. Në emër të cilës filozofi u vranë këta njerëz. . .

 

Mendoj se shteti shqiptar e ka gjetë filozofinë e vet qeverisëse. Ajo është filozofia atlantike, në të cilën janë të mishëruara të gjitha filozofitë dhe eksperiencat më pozitive dhe progresiste të botës. Cdo gjë fillon e mbaron në Shtëpinë e Bardhë. Kur i thanë Paulin Selimit në Pjacë të Shkodrës që të u tregonte një fjalë të urtë me bisht mbrapa ai njëherë tha: Duaje atdheun si shqiptari Amerikën. Dhe kjo fjalë vlen për të gjithë popujt e botës.