|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

BAROMETRI DIPLOMATIK

POLICIA E KOSOVËS ËSHTË DASHUR TA BURGOSË KRIMINELIN VUK DRASHKOVIQ E JO DEMOKRATIN PAQËSOR ALBIN KURTI (!)

·Albin Kurti është viktimë e dyfishtë e politikës gjenocidale serbomadhe, si dhe e politikës iracionale shqiptare, e cila është bërë rob i diktatit të politikave të huaja antidemokratike dhe antishqiptare.

 

Njësoj, sikurse viktimat e  politikës  dhe të praktikës gjenocidale të Serbisë së Slobodan Milosheviqit (Kroacia, Bosnja dhe Kosova) , ashtu edhe Tribunali Ndërkombëtar  i Hagës janë  në dijeni për krimet e luftës së “tigrave të zi”  të njësiteve paramilitare të “SPO”-së (LRS-së) së Vuk Drashkoviqit (aktualisht minister i Jashtëm i Unionit të SMZ-së). Mirëpo, habit fakti se si  prokurores së këtij Tribunali , Karla Del Ponte s i  ka “shpëtuar “  deri  tash  “rasti   Drashkoviq”, kur dihet se ky është inspiratori,  organizatori dhe mobilizatori kryesor (në rolin e kryetarit të SPO-s)  i njësiteve paramilitare serbeçetnike “tigrat e zinj”, të cilët kanë marrë pjesë direkte në tre gjenocidet serbe  kundër popullatës civile dhe të forcave ushtarake mbrojtëse çlirimtare  të Kroacisë, të Bonjë dhe të Kosovës.

 

Para se  të aranzhohej  dhe të konkretizohej vizita e kryshefit të diplomacisë së Unionit të SMZ-së, Vuk Drashkoviq , që i bëri Kosovës më 27 dhe më 28 Korrik 2005, politika zyrtare e Prishtinës, patjetër është dashur të reagojë te  kryeshefi i UNMIK-ut,  Soren Jesen Petersen, te qarqet  përfaqësuese diplomatike të huaja në Prishtinë, si dhe t’i “telefonojnë”  urgjenitsht Kryeprokurores së Tribunalit të Hagës, Karla Del Ponte, se kryediplomati çetnik serb Vuk Drashkoviq nuk  ka shansë ta sheklë Kosovën, sepse sikurse Vojsilav Shesheli, Slobodan Milopsheviqi  edhe Vuk Drashkoviqi mban  të njëjtën përgjegjësi direkte dhe indirekte  penale për kryerjen e krimeve të gjenocidit serbomadh në  Kroaci, në Bosnjë  dhe në Kosovë (1990-1999). Kështu është dashur të veprojë “politika preventive” e qeverisë së Kosovës e jo  t’i mbyllë sytë, duke i bërë “amin”  diplomacisë aranzhuese të UNMIK-ut, e cila  “pa i konsultuar fare” qeveritarët zyrtarë të Kosovës, ia dha vizën  kriminelit Vuk Drashkoviq, që “privatisht”  ta vizitojë Kosovën.

 

Çfarë ironie politike dhe propagandistike e kualifikimit të  analistëve dhe të qeveritarëve diletantë politikë  shqiptarë të Kosovës , gjoja se kryeshefi i diplomacisë së SMZ-së, Vuk Drashkoviq “privatisht” e paska  “soditur” Kosovën, pa dijeninë  e UNMIK-ut (kur dihet se ai është takuar dhe ka biseduar me përfaqësuesin e stafit më të lartë zyrtar të UNMIK-ut) dhe pa dijeninë të Qeverisë së Kosovës?! Një cilësim i tillë  apolitik  mund të jetë i vlefshëm dhe me inetres vetëm për autorët e tij, që kanë pasur për qëllim  që edhe kësaj radhe ta mashtrojnë dhe ta manipulojnë opinionin gjerë publik shqiptar në Kosovë, duke dashur  që  në këtë formë dezinformuese të propagandës antikombëtare ta  “zbusin klimën”  e aversionit të arsyeshëm të shqiptarëve të djegur dhe të dëmtuar nga krimet gjenocidale  çetiko-serbe në të cilat ka marrë pjesë edhe Vuk Drashkoviqi, njësoj sikurse Vojislav Shesheli, Tomislav Nikoliqi  dhe Slobodan  etj.

 

Se vërtet,  Vuk Drashkoviqi nuk mund të aminstohet nga vepra e kryerjes së krimit të përbashkët  të gjenocidit serbomadh të dyshit: S.Milosheviq dhe V. Sheshel,  këtë e  ka pohuar në mënyrë të argumentuar  dhe pa ekuivoke edhe  Tomislav Nikoliqi,  (ish-vullnetar-pjesëmarrës direkt në njësitet paramilitare çetnike serbe të  SRS-së së Vojislav Sheshelit në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë), duke nënvizuar se  : “ Edhe Vuk Drashkiviqi , duhet të shkojë në  Hagë për krimet e luftës, duke qenë se në këtë aspekt nuk  ekziston kurrfarë dallimi mes Sheshelit dhe Drashkoviqit. I vetmi dallim është se Shesheli njësitet  paramilitare çetnike i ka dërguar në frontet e Kroacisë, të Bosnjës dhe Kosovës në kuadrin e “VJ” (Armatës Jugosllave), kurse Vuk Drashkoviqi vullnetarët e tij paramilitarë i dërgonte drejt në front,  në “mënyrë të pavarur”, kokë më vete, pa e pyetur askë nga  strukturat sinkronizuese udhëheqëse të ushtrisë dhe të policisë serbe”. (“Dnevnik”, 5.07.2005).

 

 Sipas këtij versioni që ngre këtu krimineli Tomislav Nikoliq, le të kuptohet se paramilitarët e partisë së tij, kanë qenë të sistemuar në ushtrinë serbe, të cilat në mënyrë të organizuar,  të institucionalizuar dhe të planifikuar në hollësi kanë kryerë krime gjenocidi së bashku me kryekomandantët dhe ushtarakët e tjerë të forcave të “VJ” (UJ-së), ku disa prej tyre, tanimë ndodhen në burgun e Shevingenit, por fatkeqësisht,  jo edhe  Tomislav Nikoliqi (kryetar aktual i “SRS”-së). Ndërkaq, njësitet paramilitare të Vuk Drashkoviqit paskanë vepruar “jashtë sistemit”  dhe programit të shfarosjes së kroatëve, të myslimanëve dhe të shqiptarëve. Mirëpo, edhe ky  “variant”  sheshelist, i interpretuar “rishtazi” nga puleni i tij Tomislav Nikoliq, lidhur me pjesëmarrjen e bandave  terroriste paramilitare-ushtarake  çetniko-fashiste të  komanduara nga kryekriminelët  e tyre Slobodan Milosheviq, Vojislav Sheshel dhe Vuk Drashkoviq, në asnjë mënyrë nuk mund të ndikojë pozitivisht në zbutjen e fajit dhe të përgjegjësisë  kolektive të SMZ-së për kryerjen e veprës së terrorit gjenocidal mbi shqiptarët, kroatët dhe myslimanët, të  përgatitur, të organizuar  dhe  të praktikuar në shkallën më të lartë sistemore dhe josistemore të barbarizimit shtetëror serbomalazez.

 

Në rastin konkret ( pavarësisht nga  “variantet e reja” të kriminelit Tomislav Nikoliq, se kush ka kryer më shumë a më pak  krime gjenocidale  brenda a “jashtë sistemit” të regjimit policor-paramilitar dhe militar të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, Serbia, as serbët  (qoftë edhe kryediplomati Vuk Drashkoviq apo Tomislav Nikoliq, që ende ndodhen në piramidën e pushtetit shtetëror “demokratik” të Serbisë së Vojislav Koshtunicës dhe të Boris Tadiqit, së bashku me qindra kriminelë të tjerë serbo-malazezë, që ndodhen në funksione të ndryshme publike shtetërore /politike, diplomatike, policore  dhe ushtarake/ brenda dhe jashtë SMZ-së) ligjërisht nuk mund të amnistohen, as të rehabilitohen nga vepra e tyre e hollokaustit të kryerë në emër të rikomponimit të Serbisë së Madhe në llogari të  ritëkurrjes së territoreve etnike kroate dhe shqiptare, si dhe të ndryhsimit të strukturës etnike në favor të antisemitizmit dhe të militarizimit kolonialist serbomadh në Ballkan.

 

S’ ka dyshim se, po të mos ishte “ngatërruar gabimisht”  dhe “harruar” në ndonjë “sirtar politik”  të Tribunalit të Hagës, dosja për krimet e luftës së Vuk Drashkoviqit  kundër kroatëve, myslimanëve boshnjakë dhe shqiptarëve, mirëfilli, tanimë , ai qe sa vjet, së bashku me Tomislav Nikoloiqin, do të duhej të ishte në burgun e Shevingenit të Holandës “këmbëkryq” me “bashkëluftëtarët”  kriminelë Slobodan Milosheviq dhe Vojislav Sheshel, e jo të jetë në liri dhe të ushtrojë funksione politike në instancat më të larta të pushtetit shtetëror të SMZ-së, skurse qindra kriminelë të tjerë çetniko-fashistë serbomëdhenj për të cilët se “vret mendjen”  për t’i nxjerrë në bangën e zezë as  qeveria dhe ligjet “demokratike” të Serbisë, as Gjykata Ndërkombëtare e Hagës për Krimet e Luftës në  hapësirat e ish-Jugosllavisë, as Bashkimi Evropian(BE) e çka është edhe më keq dhe më absurde në këtë drejtim hesht edhe politika e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë, e cila e para ndër shtetet ballkanike (të dëmtuara nga hollokausti nazifashist çetnik i SMZ-së) ia dha vizën diplomatike  kriminelit Vuk Drashkoviq, që ta vizitojë Tiranën në dhjetor të vitit 2004, me ç’rast   “ia pat  lëshuar keq mjkerrën” edhe ministrit të Jashtëm të Republikës së Shqipërisë, Kastriot  Islami, i cili duke nënshkruar  Marrëveshjen e përbashkët  tregtare, pranoi se “ Kosova është pjesë integrale e SMZ-së”(!?) – Kërkimfalja  e mëpastajme  publike  në masmediat shqiptare “justifikonte” se  Kastriot  Islami “nuk e kishte parë atë klauzolë” të asaj Marrëveshje  famëkeqe ndërshtetërore, të përfunduar me homologun e tij Vuk Drashkoviq në Tiranë. 

 

Mirëpo, në kuptimin e  interesit kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike, efekti  i nënshkrimit dakrodues i Kastriot Islamit me atë të homologut të tij të Jashtëm të SMZ-së, Vuk Drashkoviq  se “ Kosova është territor integral i Serbisë” (me dije dhe pa dije,  në mënyrë të vetëdijshme apo të pavetëdijshme), pa dyshim është  i barasvlershëm me nënshkrimin e dy marrëveshjeve të Esad Pashë Toptanit me Mbretërinë SKS për tregtimin e territoreve të Shqipërisë Etnike në favor të Serbisë, në mënyrë që ai ta ruante funksionin e tij, si dhe miqësinë e vjetër me kriminelët serbomëdhenj  të kryeministrit të qeverisë së Serbisë, Nikolla Pashiq.

 

Përderisa  kriminelët serbë,  sikurse kryediplomati i SMZ-së Vuk Drashkoviq dhe anëtari i qeverisë dhe i parlamentit serb të Beogradit (nënkryetari  aktual  i Partisë Radikale Serbe) Tomislav Nikoliq, të  lihen të lirë, duke ushtruar funksionet më të larta në aparatin shtetëror të SMZ-së, dhe të koketojnë  si “miq paqësorë” me politikën dhe me diplomacinë shqiptare, nuk mund të pritet ndonjë korrigjim i padrejtësisë së bërë në kurriz të Kroacisë, të Bosnjës dhe të Kosovës nga ana  e Serbisë dhe e Malit të Zi (1990-1999).

 

 Sikur  të kishte pasur ndonë fije të politikës  dhe të diplomacisë së mirëfilltë shqiptare dhe, natyrisht, ndonjë gjysmësensi të etikës, të humanizimit  të së drejtës dhe të  drejtësisë  ndërkombëtare , edhe  Vuk Drashkoviqi dhe Tomislav Nikoliqi, do të duhej të kishin pasë përfunduar në burgun e Shevingenit të  Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës, sikur bashkëkryekriminelët e tyre, Slobodan Milosheviq dhe Vojislav  Sheshel, e jo kursesi  të liheshin të lirë, duke “gjezdisur”  lirshëm dhe “pas anjë therrë në këmbë”  nëpër  Shqipëri dhe Kosovë si “miq  të dëshmuar” të shqiptarëve të masakruar (foshnja, fëmijë, djemë, burra, gra dhe pleq , pa dallim) nga kama e  pamëshirshme famëkeqe e hollokaustit të tyre kolektiv çetniko-fashist serbomadh.

 

Që paradoksi të jetë edhe më fatal, me rastin e  “vizitës private” të Vuk Drashkoviqit Kosovës (që nuk mund të kuptohet ndryshe vetëm se si provokim direkt dhe indirekt i viktimave dhe i luftës çlirimtare kombëtare të UÇK-së, si  edhe i UNMIK-ut, KFOR-it në Kosovë), politika dhe policia shqiptare  e Kosovës (për shkak të ca vezëve, që  paskanë   rënë mbi veturën e diplomatit serb  Vuk Drashkoviq, si rrjedhim i një proteste të drejtë paqësore dhe, krejtësisht të ligjshme dhe demokratike, të  zhvilluar nga  viktimat  shqiptare të terrorit gjenocd serbomadh të Vuk Drashkoviqit)  reagojnë  negativisht dhe, në llogari të mbrojtjes së kriminelit të luftës Vuk Drashkoviq, duke i keqtrajtuar dhe burgosur në atë rast  disa nga protestuesit paqësorë shqiptarë me në krye Albin Kurtin(!?)

 

Një akt i tillë i keqtrajtimit, i burgosjes dhe i dënimit të Albin Kurtit dhe  të mbështetësve të tij nga ana  e policisë së Kosovës, në asnjë mënyrë nuk është në përputhje me  etikën politike kombëtare, as me ligjin, as me drejtësinë e brendshme  të Kosovës,  as me normat e së drejtës ndërkombëtare, e as me standardet e demokracisë  vendore , as  evro-ndërkombëtare. Edhe në rastin e burgosjes së Albin Kurtit dhe protestuesve të tjerë është bërë ndërrimi i tezave nga ana e politikës  miope të Qeverisë së Kosovës  dhe nga ana e policisë së saj, në vend se ta ndëshkonin dhe burgosnin  kriminelin e shumfishtë Vuk Drashkoviq,  e kanë burgosur veprimtarin  për mbrojtjen e  pakompromis të së drejtave dhe lirive  demokratike dhe ligjore të pavarësimit të Kosovës.      

 

Rasti i keqtrajtimit dhe i burgosjes së Albin Kurtit nga politika dhe policia zyrtare e Kosovës pothuajse është identik me rastin e burgosjes së tij të mëparshme nga policia serbe e Slobodan Milosheviqit, e cila për të njëjat motive kombëtare dhe demokratike shqiptare   e pat keqtrajtuar, burgosur dhe dënuar me burg disavjeçar, të cilin dënim e vuajti në  një burg famëkeq  të Serbisë në kohën më kritike, kur shqiptarët dhe Kosova vriteshin dhe digjeshin pa organizimin e gjyqeve. Këtë  konstatim,  ndër të tjera, e dëshmuan edhe rastet e ekzekutimit barbar të avokatit  më të shquar shqiptar Bajram  Kelmendi së   bashku me të dy djemët e tij dhe i Prof. Akademik Fehmi Aganit, si dhe rasti i zhdukjes mizore dhe misterioze i Mr. Ukshin Hotit..., etj, etj.  Nga eskadronët e inkuzicionit të regjimit gjenocidal serbomadh të kriminelit Slobodan Milosheviq.  

 

Sikur politika dhe policia e Kosovës ta kishin kuptuar drejt dallimin midis lirisë dhe robërisë; dallimin midis drejtësisë dhe padrejtësisë; dallimin midis  demokratikes dhe antidemokratikes; dallimin midis etikës dhe  joetikës; dallimin midis shkakut dhe pasojës; dallimin midis devotshmërisë dhe tradhtisë kombëtare shqiptare, dallimin midis së vetëflijimit dhe të shitjes..., etj. s’ ka dyshim se do të vepronin në mënyrë të ligjshme, humane, demokratike dhe të drejtë kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht, në vend të sakrifikimit iracional  antikombëtar dhe antiligjor të Albin Kurtit, do ta burgosnin kriminelin Vuk Drashkoviq me  “suitën” shoqëruese të tij: patriarkun Pavle, vladikën Artemije, si dhe me klerikët e tjerë çetniko-nazifashistë të Kishës Ortodokse Serbe, të cilët   së bashku me mesijen e tyre Slobodan Milosheviqin  ia  vunë zjarrin Kosovës, sipas Marrëveshjes së tyre sekrete në përputhje me Kushtetutën e Vidovdanit dhe të “Naçertanies” (1844) të Ilia Garashaninit, të cilat  në praninë e 1 milion serbëve, të grumbullar nga tërë bota,  e legalizuan  në Mitingun gjithëserb antishqiptar të Gazimestanit, më 28 Qershor 1989, me rastin e përkujtimit të disfatës po ashtu gjithëserbe-Betejës së Kosovës (1389).

 

Rishfaqja e Vuk Drashkoviqit në  tubimin e Gazimestanit më 28 Qershor 2005,  si dhe vizita e tij Manastirit Graçania ka qenë e  planifikuar dhe organizuar direkt nga Kisha Ortdokse Serbe, që ka pasur për qëllim që t’i “rikujtojë” politikën dhe policinë  shqiptare të Kosovës, se  “nuk kanë  vdekur” car llazari, slobodan milosheviqi, vojislav shesheli, vuk drashkoviqi, tomislav nikoliqi, patriarku pavle, vladika artemije... etj, por janë akoma të “gjallë”, dhe sërish synojnë që (edhe pa car llazarin, pa vojislav sheshelin, pa vuk brankoviqin dhe pa  slobodan milosheviqin etj.) me  në krye  “feniksin”   dhe me inspiratorin e tyre krysor të mborjtjes së identitetit religjoz, nacional dhe shtetëror të Shumadisë ,  sërish  “triumfalisht” do të rikthehen në Kosovën shqiptare.

 

Thjesht, “vizita private” e kryeshefit të diplomacisë serbomalazeze në Kosovë, ishte vetëm një provokim i ndjenjës dhe vlerave humane, luftarake, kombëtare, paqësore dhe revolucionare  të shqiptarëve të Kosovës,  me ç’rast u përmbyll me keqtrajtimin dhe me burgosjen e  veprimtarit kombëtar atdhetar Albin Kurtit. Fatkeqësisht,  rasti i sakrfikimit të Albin Kurtit, është një plus i madh për propagandën dhe për diplomacinë kolonialiste të Vuk Drashkoviqit dhe të Kishës Ortodokse Serbe, sepse  me provokimin e tyre nacionalshovinist të papërmirësueshëm, e bindën politikën dhe policinë e Kosovës, se “vezët  qenë fishekë të rrezikshëm” për sigurinë e jetës së kriminelit Drashkoviq.