|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

  Diktatura

15 qershor 2004 / TN

Skënder LIMANI

Lëvizjet e anëtarëve të partive të ndryshme politike prej një partie në parti tjetër, themelimi i partive të reja politike dhe propozimet për zgjidhjen e situatave të ndryshme kritike në shoqërinë kosovare janë disa lëvizje të cilat e kanë përfshirë nivelin “politik” kosovar, shikuar nga aspekti i jashtëm, në një sjellje të gjithmbarshme të kaosit dhe të dëshpërimit.

 
 

Për çka ky kaos dhe dëshprimi në kënd, në çka?

Së pari, propozimi i fundit i PDK-së (siç thuhet, për mbështetjen e dialogut të brendshëm sidomos ndëmjet atij shqiptar dhe serb) për një trajtim të serbëve të Kosovës njësoj si me atë të Marrëveshjes së Ohrit e që do të thotë të trajtohen serbët e Kosovës njësoj si shqiptarët e Maqedonisë nuk është asgjë tjetër veçse një përpjekje ose akt dëshpërues i kësaj partie.

Vlenë vetëm të theksohet se shqiptarët, që jetojnë në një vend si Maqedonia anë autokton; kanë qenë aty kur Sllavët kanë ardhur. E kjo si krahasim me serbët e Kosovës të cilët, kur kanë ardhur në Kosovë, i kanë gjetur poashtu, shqiptarët. Njësoj apo jo? Kjo mjafton!

Së dyti, propozimi tjetër për zgjidhjen e situatave kritike në Kosovë vjen nga Qeveria e Kosovës që ka të bëjë me luftimin e korrupsionit në baza të vullnetit të mirë.

Ky propozim i Qeverisë së Kosovës i bërë në këtë mënyrë do të mund të falet për shkak se sot në Kosovës është vështirë, nëse edhe e pamundur, të gjehet një individ i ndërtuar politikisht për të vepruar e sjellur në mënyrë politike, për të qenë “lojtar politik” (plus nëse dihet mënyra se si është përzgjedhur kryeministri). Pra, luftimi i korrupsionit në parime të vullnetit të mirë i tejklon edhe suazat e absurditetit sa që nuk ia vlenë as të komentohet e as të argumentohet më.

Ndërsa e treta është deklarimi i publicistit Veton Surroi për ekzistimin e numrit të mediumeve elektronike në Kosovë. Sipas tij, mjaftojnë këto tri televizione, si, KTV, RTK e RTV21 për opinionin e gjerë në Kosovë sepse, sipas Veton Surroit, në Kosovë edhe ashtu nuk ka “kapacitet intelektual” për të hapur më shumë televizione, bile edhe ato televizione lokale që ekzistojnë në Kosovë duhet të mbyllen.

Ironia

Për ata të cilët merren me Komunikime Publike në Kosovë gjëja e parë që mund të vërehet në këtë deklarim është se Veton Surroi nuk e fshehë frikën e tij për ekzistimin e më shumë se tri kanaleve televizive me frekuenca gjithkombëtare në Kosovë (bile është kundër, me çfardo çmimi e në çfardo mënyre) për disa arsye, por do të mundohem të bëjë një pëmbledhje:

· Tash e më shumë se një vit, kanalet më të shikuara televizive në Kosovë janë ato kanale që vijnë nga Shqipëria bile edhe nga Serbia, e kjo për disa arsye: sepse kanalet shqiptare kanë program shumë më serioz, joshës, argëtues, kulturor dhe emisione të efektshme informative (edicionet e lajmeve, psh.), emisione zbavitëse me ide origjinale në krahasim me të trija televizionet tona etj. etj.

Dihet se këto të tri kanalet tona televizive udhëhiqen nga grupe amatorësh, njerëz (e qika) të pakrip për nga gazetaria, komunikimi publik, etj. etj. Kjo është një deklaratë përmbledhëse sepse nëse hyhet në hollësira atëherë 50 faqe tekst do të ishin plotësisht të pamjaftueshme për shkrimin.

Është fakt interesant se RTV21 dhe KTV janë themeluar me ndihmën Amerikane por ironia është se mu për shkak të “kapacitetit intelektual” i cili punon dhe udhëheq këto televizione, këto televizione vazhdojnë të mbahet me donacione shtesë dhe të vazhdueshme nga Amerikanët sepse, përndryshe, nuk ka gjasë të mbijetojë ansjëri nga këto televizione e kjo mu për shkak të programit të cilin e ofrojnë e që shpesh dinë të jetë, siç është thënë kohëra më parë, “kontraproduktiv” edhe për opinionin por edhe për ata të cilët reklamojnë bizneset e tyre.

Demokracia dhe kthesa “U” (U Turn)

Njëra nga parimet kryesore dhe themelore të Demokracisë është dhënia e mundësisë, shansit, rasit që Individi të demonstrojë njohurinë e tij të caktuar të fituar gjatë procesit të ndryshëm, si përvojës e arsimimit. E, çdo gjë tjetër përtej kësaj ose pas kësaj është çështje administrative, si: Kushtetuta etj etj. Ose, Kushtetuta e një vendi ose shteti është baza mbi të cilën ngriten e ndërtohen të gjitha, nëse flasim për Demokraci, vlerat e njërezimit të ndërtuara e të bashkërenduara sipas parimit të Lirisë për të gjithë. Modeli Amerikan në këtë rast është i pakrahasueshmi me vendet tjera në këtë glob të quajtur Tokë, edhepse disa vende Evropiane vazhdimisht thirren në Demokraci por realiteti në tokë, situata e përgjithshme në Evropë ose në ato vende Evropiane, shfaqet ndryshe.

Nëse pushteti i një vendi (në këtë rast, Kosovës) nuk ka mundësi t’i ofrojë shanse “jetësore” qytetarit, atëherë pushteti duhet që atij vendi, pra, qytetarit të vendit, t’i ofrojë shans, rast që të ai të ketë shans, rast, të zgjedhë (në mënyrë të pavëmendshme, tek e fundit) në mes të asaj se çka në të vërtetë ai dinë të bëjë (të kryejë një punë).

Kjo qasje duket e lehtë, e në të vërtetë, edhe ështe e lëhtë. Karahasim: pra, nëse të trija televizionet me frekuenca të gjithmbarshme në Kosovë (KTV, RTK, RTV21) kanë dështuar në kryerjen e punës së tyre (e kjo shpeshherë këqkuptohet si “mision”), atëher punëtorëve të atyre medimeve u jep shans tjetër “jetësor”, ndërkohë paralelisht me të duhet zgjeruar diapazonin e mediumeve tona elektronike deri në gjashtë ose shtatë mediume elektronike me frekuenca të gjithmbarshme, duke iu ofruar mundësi, shans, rast, “kapacitetit intelektual” tjetër për të kryer punën e caktuar, atë punë në të cilën kanë dështuar mediumet tona elektronike, KTV, RTK e RTV21.

Kthimi në realitet

Këto tri veprime të lartëpërmendura janë ilustrim i mjaftueshëm dhe i qartë se shumëçka në Kosovë lëre më se nuk është (duke u) ndërtuar por edhe ajo pak gjë e ndërtuar në baza individuale-historike ka filluar të rrënohet e shkatërrohet. E, kush ka faj?

U turn (kthesa U)

Ndoshta është vështir të shpjegohet sepse në infrastrukturën e komunikacionit automobilistik tek ne nuk përdoret por Kosova prej vitit 2002 ka përjetuar një “U turn”, pra, kthim prapa por duke vozitur drejt në të kaluarën!

Zakonisht është vështirë të komunikosh me individin i cili ka përjetuar shumë pak në jetë ose edhe ka mungësë të informacionit (e kjo edhe një herë e forcon faktin se informata është mjet me të cilin sot sillet dhe zhvillohet bota) dhe se mosinformimi ose informimi i gabuar ose informimi vetëm e një pjesë të realitetit kushton me moszhvillim e kjo me automatizëm, me vetëdije ose jo, do të thotë mbetje prapa në të kaluarën.

Nëse marrim një analogji, vetëm shikoni se si mediat tona në përgjithësi reflektojnë situatën në Shtetet e Bashkuara të Amerikës në përgjithësi dhe në Irak në veçanti. Gati të gjitha mediat në Kosovë janë përcaktuar se nuk e përkrahin çlirimin e Iraku. Bile, Radiotelevizioni i Kosovës (RTK) nga mbi 200 herë në ditë prej mëngjesit e deri në ditën vijuese vazhdimisht përsërit sintagmën ’forcat okupuese në Irak” duke iu referuar Aleancës së udhëhequr nga Amerikanët. E kjo nga arsyeja se Evropianët nuk kanë marr pjesë në këtë angazhim.

 

Por, qasja e till ose debati më një qasje të till sjellë kundërshtime mu për shkak të mungesës së informatave, mosinformimit. E, kjo sepse Evropa nuk është e gatshme që të hyjë (tash për tash) në veprime me interes të gjithmbarshëm global pozitiv. Evropa ose Bashkësia Evropiane (BE) është në themelim të identitetit të vet të njësuar, andaj, ajo asnjëher nuk ka qenë e gatshme as të intervenojë në Luftën e Bosnjës as në Luftën e Kosovës. Një pjesë e vendeve Evropiane është pajtuar në parim për intervenimin e Amerikanëve në Kosovë dhe atë pas vendimit të prerë Amerikan se ata do të intervenojnë në Kosovë, me ose pa Evropianët, ndërsa gjërat pas kësaj janë çështje administrative.

Lufta në Irak nuk ka lidhje me çështje fetare. Shumica e qeverive të shteteve Evropiane, kohë pas kohe, e shfrytëzojnë “çështjen fetare” mu për shkak të Komunikimit Publik përmes të cilit fshehin moszhvillimin e duhur dhe të nevojshëm të tyre para qytetarëve të vet dhe të tjerëve: moszhvillimin të cilin ata e synojnë tash e 15 vjet rresht e nuk kanë bërë asnjë hap të plotë përpara. Tek e fundit, qytetarët në Gjermani, Suedi, Francë ose edhe në Angli të cilët nuk janë shtetas të atij vendi përkatës, trajtohen si qytetarë të “rendit të dyte”, e, vetëm lëkura e zemra e tyre mund të shpjegojë ndjenjat e tyre e asnjë analist ose analizë tjetër.

Pëfundim

Në Kosovë, në këtë histeri të mungesës së informacionit e rrjedhimisht edhe mungesës së komunikimit, bashkërendimit, përkrahjes brenda neshë e si rrjedhojë edhe e moszhvillimit ekonomik, arsimor, etj etj., pra, në përgjithësi, zhvillimit shoqërorë, vijnë vepra ose akte e mos të flasim për deklarata mediale, që i tejkalojnë edhe kufijtë e absurditetit…

Këtu vlenë të përmenden “Ngjarjet e Marsit” të cilat ishin një thyerje e ndërtimit të një realiteti virtual (halucinacionit) të cilët e kishin ndërtuar disa nga politikanë e medialistë tanë.

Shpëtimi

Vetëm angazhimi i drejtpërdrejt i Shteteve të Bashkuara të Amerikës (SHBA) është shpëtimi (e jo shpresa) i vetëm nga ky kaos e çmenduri shoqërore e cila s’ka të ndalur në Kosovë. Ndryshe, do të nevojitet shumë kohë, shumë mund dhe shumë ndihmë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës që Evropa, një ditë, të jetë një shoqëri e demokratizuar dhe e bashkuar në pikëpamjet e saja për zhvillimin dhe mirëqenien e qytetarëve të këtij kontinenti. E, deri atëher ne duhet të zhvillohemi, jo për t’u integruar në Bashkimin Evropian (një realitet më shumë medial sesa praktik) por për vete, sepse këtë ua kemi borgj gjeneratave të ardhshme. Tek e fundit, për çka luftuam?

Për t’u korruptuar, për ta shprazuar urrejtjen ndaj njëri tjetrit se dallojmë në qasje, ose pse dikush na qenka më i mirë se dikushi tjetër?

Ballafaqimi me realitetin është më i shëndoshë se injorimi i tij ose edhe krijimi i pasqyrave virtuale (halucinacinit) që në çdo rast mund të thehet. Ndryshe, do të sharrojmë në diktaturë!