|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Koment

Dilema e ndarjes socialiste

Çerçiz LOLOÇI

Ka pak kohë që grupi i rrudhur i ish kryeministrit Ilir Meta ka kërcënuar se nëse nuk rishikohen vendimet e kongresit të fundit, ata do të dalin si parti më vete, madje janë gati që të konkurrojnë në njëqind zona elektorale në të gjithë vendin. Nuk është hera e parë që ky grup teston forcat brenda Partisë Socialiste, brenda strukturave të saj drejtuese, Kryesi, në Këshillin e Përgjithëm Drejtues jo thjesht për të ribashkuar forcat dhe për të rivënë kontaktet e mëparshme, por për t'u konsideruar edhe si një alternativë e re.

Përvoja e deritanishme e krijimit të partive, sidomos ato të shkëputura nga Partia Demokratike ose ato të përgjysmuara nga partitë e djathta, kanë treguar se ato nuk kanë mundur të shndërrohen deri në parti parlamentare, megjithëse kanë pasur një prag relativisht të ulët prej 2.5 për qind.

Në rastin e grupimit të Ilir Metës, ish kryeministër, ish ministër i Jashtëm, kryetar i FRESSH-it për një interval kohor të gjatë, mund të mos jetë i njëjti rezultat për vetë gjendjen e krijuar në spektrin politik shqiptar (kanë rënë përfundimisht mazhorancat e mëdha) si dhe për një farë zhgënjimi që ka elektorati nga klasa politike shqiptare. Megjithëse nuk është shembulli më përfaqësues, partia më e re e Paskal Milos arrin të marrë pothuajse tre për qind në zgjedhjet e pushtetit lokal pavarësisht se kishte vetëm dy-tre muaj ekzistencë. Përveç këtij shembulli ka edhe disa faktorë të tjerë në Partinë Socialiste që mund të bëjnë Metën alternativën e tretë.

Së pari: qeverisja e mazhorancës së majtë, me një imazh disi të mirë nga dyshja Majko-Meta dhe me një përkrahje jo të paktë ndërkombëtare, duke u ridrejtuar prej Fatos Nanos ka krijuar probleme serioze për ritmet ekonomike, vazhdon të jetë nën kritika të rrepta prej Departamentit të Shtetit dhe institucioneve europiane. Shkuarja deri në zgjedhjet e përgjithshme parlamentare me këtë kabinet, mund ta bëjë edhe më të sigurt kthimin e socialistëve në opozitë, çka nuk mund ta pranonte asnjë pozitar i bazës, por edhe të gjitha strukturat së toku.

Së dyti: Prirja e kryetarit aktual të PS dhe të kryeministrit për të anëtarësuar në grup dhjetëra biznesmenë (kjo shtresë rreshtohet normalisht pas një alternative të djathtë ose të qendrës), ka sjellë shqetësim në bazën relativisht të varfër dhe në pjesën katundare të elektoratit konstant, e cila mund të ndëshkohet me votë kundër, me abstenim ose duke votuar për një alternativë tjetër brenda së majtës.

Së treti: Nga një përpjekje për të promovuar njerëz të rinj që do të nënkuptonte edhe vlera e imazh të ri të një partie relativisht të vjetër, tashmë në qeveri, në shumë institucione të tjera kanë riardhur pjesa më e vjetër dhe më e pavlerë e kësaj force politike deri kuadro me shkollë të mesme ose me ish shkollën "V.I.Lenin" që edhe për vitet tetëdhjetë dukeshin të padobishëm dhe që s'mund të shkonin kund tjetër përpos zyrave të kuadrit.

Ka edhe arsye të tjera (sidomos kritikat e ndërkombëtarëve) që nuk e justifikojnë pritjen e grupit të Ilir Metës që të presë për reflektim nga shumica socialiste apo për një pakt bashkëpunimi. Fatos Nano, me sa duket nuk ka për qëllim as t'i përjashtojë dhe as t'i shpallë "grup armiqësor", por, në heshtje ka kryer pastrimin rrënjësor të mbështetësve metistë në të gjitha nivelet.