|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Koment

 Reformimi i ngadalshëm i insitucioneve

Çerçiz LOLOÇI

 

Përfundimi i mandatit të parë të kryetarit të Gjykatës Kushtetuese Fehmi Abdiu dhe mosripërsëritja e një mandati tjetër, më shumë se një fitore e opozitës që e ka kontestuar herë me të drejtë dhe herë emocionalisht, është një fillesë e mirë për reformimin edhe të këtij institucioni të rëndësishëm që u shigjetua ashpër nga një sërë institucionesh ndërkombëtare dhe sidomos nga OSBE-ODIHR në raportin e posaçëm për zgjedhjet e fundit të përgjithshme parlamentare në vitin 2001.

 

Gjykata Kushtetuese, për hir të drejtimit të Fehmi Abdiut, por edhe për ndikimin e madh që kishte mazhoranca socialiste në trupën e kësaj gjykate për vendim-marrje pro saj, është cilësuar si një supergjykatë, si një organizëm që konfliktohej dhe vinte në dyshim Gjykatën e Lartë (të Kasacionit), që jepte abuzivisht mandate deputetësh, që bëhej pjesë e politikës...

 

Këto ishin disa nga vërejtjet më thelbësore, sepse opozita dhe kryesisht Partia Demokratike ruante dhe shfaqte të tjera rezerva për vetë kreun e kësaj gjykate, për të kaluarën e afërt të tij si dhe për vendimet që merrte ajo ku në çdo rast ndëshkonin kundërshtarët politikë të Partisë Socialiste.

 

Sipas ligjit dhe statusit të gjykatës kushtetuese, zoti Fehmi Abdiu e gëzonte të drejtën formale për të kërkuar një mandat tjetër, por për arsyet dhe kontestimet e mësipërme Presidenti i Republikës zoti Alfred Moisiu ndikoi që ai të mos e rimerrte këtë mandat, pavarësisht se kishte edhe një propozim të kryeministrit shqiptar Fatos Nano.

 

Largimi i Abdiut dhe emërimi i zotit Gjergj Sauli nuk është njëheri edhe reformim sipas standardeve të pranuara të Gjykatës Kushtetuese siç nuk kanë qenë të tilla edhe largimi i Fatos Klosit nga SHISH e zëvendësimi i tij me Kujtim Hysenajn, shkarkimi i kryeprokurorit Arben Rakipi dhe zëvendësimi me juristin e njohur dhe këshilltarin e dy presidentëve Theodhori Sollakun, por askush nuk mund të mohojë që këto institucione nuk vazhduan më "gjuetinë e shtrigave" vetëm ndaj demokratëve dhe filluan ta ndjejnë pavarësinë e tyre edhe nga mbështetja që morën nga specialistë dhe shtete europiane.

 

Një institucion i diskredituar, i vënë gjithherë nën tehun e kritikave të mediave, të politikës dhe të opinionit publik, nuk i intereson askujt, asnjë maxhorance dhe aq më pak interesave të vendit. Heqja apo zëvendësimi i "kokave militante" me të tjera "koka agjitative", nuk i intereson gjithashtu edhe vetë opozitës. Por në rastin e largimit dhe të ndalimit të Fehmi Abdiut për të qenë sërish kreu i një institucioni të rëndësishëm në piramidën gjyqësore, ky është një veprim që duhet të marrë edhe qëndrimin publik të opozitës si dhe vlerësimet e saj.

 

Nuk mund të mos pranohet se në Gjykatën Kushtetuese ka specialistë mjaft të zotë, të tillë ka pasur edhe  në qeverisjen e demokratëve, por roli që mund të luajë kryetari në vendimarrje ka gjithashtu rëndësinë e vet; tashmë anëtarët e këtij institucioni nuk e kanë më tuetelën diktuese dhe janë më të lirë për të mos anuar njëanshmërisht nga mazhoranca që i ka propozuar.