Postfestum organizim-çorganizimeve allashqiptarçe!

KUR PËSIMET NUK SHNDËRROHEN NË MËSIME

3 maj 2004 / TN

- Sot pas 50-vjetësh, tubimet tona janë më agresive, më demagogjike dhe më tendencioze!!!

Shkruan: Kadri MANI

“Kombi që nuk i harron bijt e vet të rënë në luftë për liri, nuk ka mort kurrë!” - Populli

Sikuer edhe më parë, edhe kësaj radhe: Mbledhja Informative e LDK-së në Schaffhausen, më 18.4.2004, dhe Akademia Përkujtimore në Brugg të Zvicrës për dëshmorët Salih Çeku dhe Agim Ramadanini, më 19.4.2004, si dhe Akademia Përkujtimore për dëshmorin Agim Rmadanin, të mbajtur në 5-vjetorin e rënies, të organizuar nga Qendra Kulturore Shqiptare në Zürich,- ishin shembujt më i këqinj të organizim-çorganizimeve allashqiptarçe!!

Në Schafhausen Kryesia e Nëndgës të LDK-së kishte marrë “vendim” që të pranishmit e “padijshëm” të shkruanin pyetjet në pusulla, kurse Kryesia “gjithëdijshme”- të pergjigjej!!! Kjo nuk u pranua dhe diskutimet u zhvilluan normalisht, në sallën gjysmë të zbrazët!

Ndërkaq, për Tubimin në Brugg, gazetari Rexhep Rifati te “Bota sot”, më 20 prill 2004, si dhe Sefedin Krasniqi te Agjencia e Lajmeve Trepça. net, më 21 prill 2004, na e bërën do reportazhe të bukura për një organizim të keq e për dreq, që na e nxinë atmosferën solemne që do ta përjetonim!?!

Meqë, “patriotët” nga Schaffhaseni nuk erdhën, ca me vonesë-(duke pritur xhenazet e gjalla!) u nisa me tren, dhe edhe ca kohë bredhërita nëpër qytetëzën e Bugg-ut, derisa e gjeta sallënë në fundin e fundit, atje ku bën dreqi vezë!! Para se të shkoja atje, shkova te Holli Termins, dhe më kot hulumtova të katër katet e atij hoteli luksoz, po shqiptarët s`kanë para për vepra të larta, sepse ata janë: duhanxhinj e rakixhinj të orëve të para a e të orëve të liga, e të orëve me shtriga!!

Kjo vonesë imja, zbuloi edhe një marri në varganin e marrëzirave të njëpasnjëshme të organizim-çorganizime allashqiptarçe: grupe-grupe po ktheheshin nga Tubimi, dhe derisa unë po mendoja se Tubimi paskësh përfunduar?- Jo, po s`ka vend në sallë dhe njerëzit u lodhën duke pritur kot në oborr!?! Dhe jo vetëm që s`kishte vend se ku të uleshe, por salla e vjetër pa ventilatorë, ku të zihej fryma, dhe detyrimisht dilje në oborr!!!

Folësit ndërroheshin njëripastjetrit, duke iu folur fjalë të mira gjysmës së të pranishmëve dhe bankave e karrigeve!?!


Hipi ujkut e ndilli qent!

Për t`ia shtuar një tekeqeje edhe një tjetër të keqe, “organizatorët” nuk ia dhanë fjalën togerit të vjetër, Isa Agushit, luftëtar i Betejës të Kosharës, dhe bashkëpunëtor i Salih Çekuajt e Agim Ramadanit, Shef i Shtabit Operativ të Zonës të Karadakut!!! Këtë ma tha me zemërim zotni Sabri Alidemaj, dhe këtë e vërteova edhe vetë unë nga ana ime.

Dhe vërtet, delegacini nga Kosova: Agim Krasniqi, Nimon Alimusaj…, meqë ishin në vendet e nderit në bankën e parë, as mund ta kenë përjetuar atë që përjetonte masa e zhgënjyer dhe e kthyer nëpër shtëpitë e veta, pa përfunduar tubimi!?! Por këtë nuk e paskan vërejtuar as reporterët: Rexhep Rifati e Sefedin Krasniqi, apo janë apologjetë me detyrë që të mbulojnë çdo gjë të gabuar e të shëmtuar dhe të padrejtë!? Dhe në këtë mënyrë, sikur ua përcjellin prosinë organizatorëve të dobët: vijoni ju me të këtilla akscese, se ne jemi ata që të zezën ua bëjmë të bardhë!?! Dhe mos u përmirësoni kurrë, se të tillë jemi edhe ne vetë- të papërmirësueshëm përjtë të jetëve!?!

As unë vetë nuk pata se ku të ulesha, as mund të qëndroja në atë zagushi frymëmarrëse e torturuese që na e kishin përgatitur “organizatorët” e çdo çorganizimi me vite e me dakada, që kurrë në jetë nuk nxorën mësime nga pësimet!!


Në vend të tekave të organizatorëve tendenciozë, të përfillen amanetet e dëshmorëve

Ndërsa salla ishte e madhe dhe moderne Vokhaus-(salla e bardhë) në Zürich, tendencat negative të organizatorëve të kesaj Akademi hetoheshin në çdo pikë: aty ishin të ndaluara edhe librat e dëshmorit Agim Ramadanit!!!

Iu drejtova për intervenim bashkëshirtës së dëshmorit Agim Ramadani, zonjës Shukrije Ramadani, që t`i ekspozoja librat dhe revistën “Shqipëia Etnike”, me të cilat e kisha mbushur karrocën ding, dhe i kisha bartur me tren nga Shaffhauseni, kuse ajo me brengosje më tha: Baca Kadri, nuk mund të bëj asgjë, as librat e Agimit nuk po më lejojnë t`i ekspozoj!?!

Në vend të tekave të organizatorëve tendenciozë, të përfillen amanetet e dëshmorëve: në një tavolinë me libra e me revistën “Shqipëria Etnike” në fund të sallës, apo edhe në korridor, nuk mund të “prishej” atmosfera e manifestimit, përkundrazi, do ta begatonte manifestimin. Ky është një trillim dhe një turp, që do ta gjykonte vetë Dëshmori. Kush janë ata harambashë që nuk përfillin dëshuirën e vetë bashkëshortes të Dëshmorit!?! No comment.

Edhe Juria e konkursit keq ia kishte shkelur, duke shpërblyer vjershat më të dobta: natyrisht me marrëveshje telefonike-unë ty ti mua!?!

Dhe le të dëgjojnë dhe të mbajnë mend mirë e mirë organizues-çorganizuesit “tanë”: në çdo tubim, për mirë e për keq, rast solemn apo për ngushëllime, një mikrofon duhet të qënrojë në midis të sallës, i lirë për miq dhe për kundërshtarë, le të paraqitet kush të të dojë: jemi apo nuk jemi shoqëri e hapur demokratike? Aty ku nuk iu mundësohet të flasin shlirshëm pjesëmarrësve, s`ka demikraci, aty ka vetëm diktaturë burokratike.

Si është e mundur që dy raportuesit, të mos i kishin vërejtuar të gjitha ato anomali, dhe t`i kritikonin, në mënyrë që të mos na përsëritën nga rasti në rast?

Po dëshmoj me kompetencë, duke qenë dëshmitar i gjallë, se organizimet tona fshatareseke të para gjysmë shekulli, kur shumica nesh ishim gjysmanalfabetë, kanë qenë shumë më të denja dhe fort më tërheqëse.


Kush është kompetent për shpalljen e dëshmorëve- heronj!?!

Ne themi- dëshmor, për çdo të rënë në luftë për liri e për pavarësi, por nuk ngutemi t`i shpallim “heronj”, duke lënë këtë detyrë në komtencën e Parlamentit. Mirëpo folësit e zjarrtë, djuke i “nderuar” me tituj heronjsh, sikur shprehin një konsideratë latente për veten e tyre, se edhe ata vetë janë “heronj”, meqë kaq shumë i dashkan martirët e dëshmorët, dhe as iu dhembësen titujt që të tjerëve iu japin pa kompetencë!?!

Nuk po them se, për rastin konkret, nuk i meritojnë ata tituj, unë po them se mos po nxitohemi dhe po ia marrim kompetencat Parlamentit!?!

Shëndet.