Ndal’ dorën xhelat!

Koment

Ndal’ dorën xhelat !

1 maj 2004 / TN

Edison YPI

Mos e përgjak të burgosurin politik xhelat! Ndale dorën! Cili je ti që guxon të përgjakësh të përgjakurin, të përvuajturin, të sëmurin, të moshuarin, të dhembshurin, të butin, të urtin, të mençurin, trimin, heroin, atë që vetëm t’i falesh e ta nderosh meriton. Janë nderuar e nderohen e nuk harrohen kurrë individë sakrifikues në të gjithë botën edhe kur nuk i përkasin të njëjtit komb. Hajde në vete shqiptar që po gjakos shqiptarin. Çfarë po kërkon sot i shumëvuajturi pa shtëpi, pa katandi, pa të ardhme, dergjur në burgje dhe internime gjithë jetën?...

...Na u habitke ti hajdut, politikan a deputet që s’lë qindarkë të bjerë në tokë pa e vjedhur, po t’u dukërka e tepërt, e pahijshme, se i burgosuri po kërkoka minimumin e minimumit; paratë e gjakut të tij dhe të varrit a varreve të të afërmëve të tij! Cilët shqiptarë refuzojnë sot të sakrifikojnë për martirët e diktaturës? Shumë pak. Ata që brohorisnin nëpër manifestime, ata që flisnin pa pushim nëpër mbledhje kolektivi me entuziazëm të pafre për diktatorin dhe partinë?! Ishin shumë, por është e vështirë të besohet që pas gjithë këtyre viteve të mos e kenë kuptuar që e kanë pasur gabim. Po ata që spiunonin shokun, sepse dëgjonte fshehtas muzikë të huaj?! Edhe këta, e pamundur të mos e kenë marrë vesh sa e rrezikshme ishte ajo muzikë. E fshatari vigjilent i fshatit kufitar?! Me ç’i kanë parë sytë e dëgjuar veshët, gjithato vite, vështirë të mos jetë bërë pak i mëshirshëm, edhe pse ende ka plot halle.

Po shkrimtari a poeti vigjilent që zbuloi “gabime ideore” në vargjet a prozën e kolegut dhe e denoncoi?! Jo, nuk ka shqiptarë kaq të poshtër, “nuk ka shtazë, sado të egër, të mos jetë pak e mëshirshme”, ka thënë Shekspiri. Miku që e morën zvarrë të dëshmonte për mikun, i cili e kishte bërë baltë duke shfryrë gjithandej nga padurimi?! Kurrë, ai veçse zemërthyer është. Zbuluesi i “grupit armiqësor”?

Zor të besohet, “zbuluesit” e atëhershëm të “armiqve” sot janë bërë zbulues të mëdhenj të parasë. Kacidhet që kërkojnë viktimat e tyre, para milionave që zbulojnë për ditë, hiçgjë u duken. Hordhia e shpifësve të pafytyrë të së djathtës, turli komunistësh me prejardhje të errët, të cilët vite të tëra derdhën tonelata bojë për të hedhur baltë pikërisht mbi ata, me votën e të cilëve erdhën në pushtet, dhe sot janë atje ku janë?! U pa, e kuptuan që ishte kot dhe bosh ajo punë e ndyrë. E pamundur të mos kenë zënë mend! Ata të cilëve fytyrat e përvuajtura të ish të burgosurve të sotëm nuk ua mbushin mëndjen, u duken kot, dhe sidomos pak?! Së pari, çfarë prisnin të shihnin këta mendjeshkurtër; tridhjetëvjeçarë me kostum e kravatë, flokët nakatosur me xhelatinë?!

Zor të mos kenë as këta aq mend e aq imagjinatë sa të mos kuptojnë se ata janë vetëm maja e rastësishme e ajsbergut të mijëra të tjerëve nën të. Jo vetëm ata, por shqiptarët në përgjithësi ashtu janë; “Porsi prushi i zjarrit, nënë gji’ mbuluar”. Të rinjtë e sotëm?! Kurrë! Disa prej tyre, të lebetitur nga ç’po dëgjojnë të ketë ndodhur në atë kohë të mynxyrshme, i kam dëgjuar me veshët e mi të thonë se do të jepnin tri vite nga jeta e tyre për të jetuar një ditë sureale të atëhershme.

Për të mos e zgjatur, sepse lista e të fajshmve të djeshëm që heshtin si mumje sot, dhe e të pafajshmve në hall, mbetur si peshku në zall, është e pafundme, del vetvetiu pyetja: cilët e kundërshtojnë, cilëve u prishet rehati sot për çka kërkojnë ata që shkrinë rinitë e tyre, jetët e tyre, në vëndin me diktaturën më të pashpirt, më të egër, më të fëlliqur të planetit? Aspak e vështirë për t’u ditur! Një grusht politikanësh gjysmë injorantë gjysmë burokratë që po na rrinë ende mbi krye, mbeturina të një zgjidhjeje apo zgjedhjeje të keqe fillestare që kompromentoi jo thjesht dhe vetëm çështjen e të burgosurve të diktaturës gjakatare, por krejt postdiktaturën, krejt postkomunizmin. Kaq. Të tjerat janë llafe.

Këta burokratë shpirtthatë tani po na thonë se çështja qenka proceduriale, dhe fatura e madhe. Jo shpirtkatranër jo, çështjen doni ju ta bëni të tillë, ajo nuk është absolutisht proceduriale, por vetëm e vetëm morale. Dhe, dihet, fatura, sado e madhe, kurrën e kurrës nuk mund të përcaktohet “e madhe” për një çështje morale. Ja pra dallimi i madh e i dhimbshëm; ata, viktimat tuaja, me të cilët ju po talleni sot, pikërisht për një çështje morale, nuk pyetën për procedura, as të thjeshta as të ndërlikuara.

Nuk pyetën as për fatura, as të vogla e as të mëdha, as mendja s’u vajti. Ata, veç vuajtjeve të pafundme, nuk morën kurgjë. Jeni ju dhe vetëm ju që merrnit dhe merrni. Ata vetëm dhanë, dhanë ato çka nuk i mban dot asnjë faturë - Jetët. Zor se burokratët e sotëm ta kenë harruar dashurinë e tyre të parë; Karl Marksin. Le t’ua ilustrojmë përmes tij të tyrin krim zotërinjve të sotëm, shokëve të vjetër.

Teoria e Marksit ishte argumentim, shpjegim, parashtrim, procedurë e përsosur. Po, po, e përsosur, si duheshin ndrequr një nga një të gjitha punët e njerëzisë. Veçse krejt e pavlefëshme. Pse nuk funksionoi, pse u shemb si prej kartoni, pse dështoi me turp, pasi varrosi miliona viktima katedralja madhështore, e bërë me punë titanike dhjetravjeçare ?! Sepse i mungonte ajo diçkaja e vockël, ajo flakëza që nuk fiket kurrë, ajo çka u mungon të sprasmëve kriptomarksistë, burokratëve tanë, “ay që djeg në kraharuar, pa njojtur të shuar” - Shpirti.

Nuk procedurohet Shpirti o të mjerë, nuk racionalizohet vuajtja, nuk shpërblehet dhimbja, nuk kthehet koha, nuk kthehet rinia, nuk ngjallet vdekja! Mos u lodhni dhe mos u vononi kot! Vërtitini kartrat nga t’ju dojë qefi, dërgojini në Venecian e gondolave, në Romën e Koloseumit, në Londrën e mjegullës, në New-Yorkun e grataçielave, në Tokion e hieroglifeve dhe tërmeteve, në Vatikanin e lutjeve po deshët.

Edhe sikur t’u thonë të mos u jepni hiçgjë ish të burgosurve në hall, edhe sikur t’u thonë t’ua falni tërë Shqipërinë, çfarëdo përgjigje që do japin, nëse do japin, gabim do ta kenë. Nuk ka zyrë në botë, as departament, as institut, as qeveri, as ministri, askurgjë, sado të ditur, të thellë, seriozë, të sofistikuar qofshin, ta dijë ç’është bërë këtu e të japë këshilla për më tej.

Mos shko larg, por shih sot të dërguarit e tyre këtu! Tiranë - Restorantet e Golemit - Kalaja e Krujës. Ndonjë i rrallë deri në Shkodër. Ndonjë edhe më i rrallë deri në Pogradec për të soditur liqenin dhe për të ngrënë ndonjë drekë me koran. Pas tyre vuuuu OJQ-irsat bythëlëpirësat. Se edhe ne pak zagarë harrimtarë trutharë që as mëndja u vete për të përndjekur jet’shkatërruar, nuk kemi pak jo. Diçka veçanërisht dhe jashtëzakonisht e dhimbshme, e turpshme, kriminale, që mendja nuk e rrok, fjala nuk e thotë, dheu nuk e mban, është, le ta themi se s’bëhet kiameti, heshtja e komuniteteve fetare. Ndoshta nuk e kanë gabim ata që thonë se edhe ato na i ka gllabëruar politika. Turp!

Disa nuk e dinë, disa nuk e kuptojnë, disa bëjnë sikur nuk e dinë, disa bëjnë sikur nuk e kuptojnë, por le ta dinë mirë të gjithë këtu dhe krejt bota: shqiptarët dhe Shqipëria nuk do të gjejnë kurrë qetësi pa konsideruar seriozisht, pa u sjellë njerëzisht, dhe pa kthyer deri në qindarkën e fundit faturën e atyre që vuajtën vetë për të mos e lënë të vdesë Lirinë e të tjerëve; të burgosurit e ndërgjegjes. Ky është Pengu i Madh, sfida e madhe që ka përpara shqiptaria!

Prandaj, hajde në vete xhelat, mos e gjakos të burgosurin e burgut të cilin, gjithsesi, edhe ti vetë e vuajte. Po të duket se nuk po zbaton ligjin, a nuk po i bindesh urdhrit, ul kokën shih dorën si po të mpihet, po të ngrin. Dhe ti burokrat, merre dy minuta kokën mes grushtave. Problemi është shqiptar! Lëri marifetet, dënglat, komisionet, gondolat, mjegullat, grataçielat. Përndryshe, hiç mos u çudit, Ferri të pret!