Kapardisja me Perëndimin

OPINIONE

Koment

1 maj 2004 / TN

Çerçiz LOLOÇI

Rezoluta më e fundit e Brukselit për vazhdimin e monitorimit të rreptë të institucioneve shqiptare, sidomos për tri nga sfidat më të patolerueshme: zgjedhje të ndershme parlamentare, efikasitet në luftën kundër korrupsionit, progres të dukshën në luftën kundër trafiqeve, pra kjo rezolutë europiane u përcoll nga klasa politike shqiptare si një rutinë e zakonshme, si një një porosi që jepet ritmikisht, një herë në muaj, nga një ambasador perëndimor ose nga një institucion ndërkombëtar i instaluar në kryeqytet. Nuk është hera e parë që klasa politike shqiptare, zyrat e marrëdhënieve me publikun, ato të marrëdhënieve me Jashtë ose deputetë të caktuar, rreken të gjejnë rreshta pozitive për vetveten dhe të lëshojnë një breshëri akuzash për kundërshtarët e tyre. Edhe në këtë rast Bardhyl Agasi i socialistëve u përpoq të thoshte disa paragrafe parafabrikate për rezolutën dhe e kaloi fajin menjëherë te Partia Demokratike, që edhe ajo e ka një rresht europian për reflektim.

Por ndryshe nga çfarë kumtoi Agasi, rezoluta europiane është detyruese në radhë të parë për institucionet shqiptare, është drejtpërdrejt ndëshkuese për qeverinë e zotit Nano, për pushtetin gjyqësor që dominohet tërësisht nga mazhoranca, është për paefikasitetin e strukturave të tjera shtetërore që janë parë thjesht si vende pune, si trampolina përfitimi dhe asgjë tjetër.

Edhe pa u thënë publikisht në një rezolutë, monitorimi i Shqipërisë, i institucioneve të saj të pas nëntëdhjetë e shtatës, ka qenë i realizuar dhe Perëndimi ka tashmë shumë aksesorë që mund të vëzhgojë dhe të krijojë tablo të plota sesi vepron një qeveri, si sillen në mënyrë të ndershme apo abuzive shumë deputetë e ministra, se si bizneset e reja apo të vjetra përpiqen të kenë nën zotërimin e tyre edhe media, jo thjesht për të plotësuar një pushtet të domosdoshëm në pushtetet klasike të një demokracie, por për të përfituar abuzivisht; se si vullnetet politike të shumë partive dhe të institucioneve janë tërësisht në funksion të pasurimit të pamerituar dhe të tjera dukuri që finalizohen në një varfëri të tejskajshme (dhe në një diferencim kërcënues), në mbetjen pezull të shumë zhvillimeve dhe në shndërrimin gradual të një shoqërie që s'është as komunizëm dhe as demokraci, një gjysmëdemokraci që akumulon shumë probleme shpërthyese.

Një kapardisje politike për gjasme reflektim dhe për parametra të standardeve të njohura, si edhe herë të tjera, mund të rrëzohet fare lehtë kur një projekt të shërbimeve sociale që është i destinuar për OJF, shkon në deputetë, ministra dhe ish minisitra, kur një vulë ambasade në Athinë mund të aktivizojë një luzmë sekserësh; kur zyra të tëra të shërbimeve të shtetit, megjithëse paguajnë reklamë dhe bërtasin nga mëngjesi në darkë për korrektesë qytetarësh në shlyerjen e pagesave, pra ky lloj shteti nuk është ende në gjendje për të larguar radhët bezdisëse dhe rraskapitëse për qytetarët shqiptarë.