Nouvelle page 1

OPINIONE

Koment

Pakti tjetër Berisha-Nano


29 prill 2004 / TN

Çerçiz LOLOÇI

Politika shqiptare, si edhe mjaft herë të tjera, është sërish në ngërç: opozita ka paralajmëruar dhe vazhdon të organizojë protesta të shumta në të gjitha qytetet e vendit, qeveria mobilizon forca policore dhe shpenzon parà për këtë krizë të paralajmëruar, parlamenti gjendet i bllokuar, negociatat për marrëveshjen e Asocim-Stabilizmit janë në rrugë pa krye, ndërkohë që tendosja e krahëve kundërshtare mund të degjenerojë në manifestime të pakontrollueshme.

Pohimi i njohur se të gjitha krizat fillojnë nga zgjedhjet dhe zgjidhen po nga to, është problemi thelbësor që nuk mund të zgjidhet me rrugët dhe praktikat e deritanishme; ritmet e zhvillimit ekonomik nuk mund të kenë tjetër tablo përveç asaj së sotme ku diktojnë monopole, vazhdon të ketë shkallë të lartë korruptimi, mbetet ende i paformësuar pushteti gjyqësor dhe dukuri të tjera.

Por këto shqetësime që klasifikohen si më të rëndësishmet dhe më pak të tilla nuk mund të shkojnë në një fund të paparashikueshëm. Secila palë politike lipset të lëshojë diçka nëpërmjet një kompromisi ose një marrëveshjeje të re mes pozitës dhe opozitës. Presidenca dhe presidenti Alfred Moisiu, me gjithë përpjekjet aktuale dhe me gjithë rolin kushtetues të institucionit që drejton, nuk mund t'i japë zgjidhje kësaj problematike pa pëlqimin e Partisë Demokratike dhe të Partisë Socialiste.

Natyrisht një iniciativë për t'i riulur në një tryezë të përbashkët mund ta ndërmarrë edhe presidenca, por përpara se ta kumtojë këtë propagandisht, duhet të përgatisë edhe uljen në ndarjen e përgjegjësive. Për shqiptarët, por edhe për ndërkombëtarët duket se ka pak rëndësi nëse zgjedhjet e përgjithshme parlamentare bëhen këtë vit ose në katërvjeçarin optimal, përkundër asaj që kanë deklaruar se do të realizonin një proces të rregullt zgjedhor, të pamanipulueshëm, të pakontestueshëm, me një infrastrukturë zgjedhore në parametra të pranueshëm. Për t'u arritur ky synim, përgatitja e një atmosfere pajtimi është më e domosdoshme se kurrë. Por për çfarë do të duhej ky pajtim?

1.PD ka deklaruar se nuk do të marrë pjesë në zgjedhje të përgjithshme parlamentare me këtë kryeministër, çka nënkupton se Partia Socialiste duhet të mendojë për një kryeministër tranzitiv, të pranueshëm nga dy protagonistët politikë dhe nga krejt spektri tjetër i partive shqiptare.

2.Jo për faj dhe gabim të drejtpërdrejtë të KQZ, por për shqetësimet që ka sjellë ky institucion (me gjithë piramidën deri në komisionerët e qendrave të votimit), pëlqim të dyanshëm duhet të ketë edhe për ringritjen e këtij institucioni, riplotësimin e kuadrit ligjor të tij si dhe vendosja e sanksioneve ndëshkuese taksative për individë që janë mësuar të manipulojnë, të fshijnë dhe rishkruajnë fletë votimi, të hapin dhe të zhdukin kuti votimi.

3.Regjistrimi i plotë i popullsisë, përgatitja e listave zgjedhore gjithashtu është një sfidë e përbashkët që nuk mund të zgjidhet me rakordim listash partiake, por me përgjegjësi shtetërore që nis sa te gjendja civile e deri te ministria e Pushtetit Vendor. Parregullsitë ndër to nuk mund të shpërndahen sa te një institucion te tjetri, por mund të jetë atribut i një KQZ-je të reformuar tërësisht, ose i një institucioni tjetër që të marrë përgjegjësi. Kontrolli i listave duhet të jetë sa më transparent dhe i verifikueshëm nga çdo qytetar.

Përballimi i këtyre sfidave, vënia e afateve të domosdoshëm kohorë do të zgjidhte pushtetet false të legjislativit, do të jepte përqindjen e vërtetë të partive politike (do të hiqte edhe mundësinë e luftës me pretekste të kota) dhe nuk do të linte shteg për derivate pushtetesh gjithashtu të pavërtetë.

Opozita mund të gjejë qindra arsye për të ndjekur qëndrime të caktuara politike, mazhoranca gjithashtu mund të vazhdonte më të njëjtën mënyrë duke varur qyrkun qeverisës në shtyllë kushtetuese, por sjellja e deritanishme vazhdon ta mbajë Shqipërinë në udhëkryq dhe është ndëshkuese për të dyja së bashku.