|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

Akademi përkujtimore në Gjermani, në trevjetorin e vrasjes se Ismet Rracit, kryetar i KK të Klinës

27 prill 2004 / TN

 

Ismeti u vra nga një dorë e zgjatur prej atyre që shqiptarëve dhe Kosovës i duan vetëm errësirën

 

Myftar HALILI

 

Në Offenbach (afër Frankfurtit) të Gjermanisë, organizuar nga qytetarët klinas që jetojnë këtu dhe nëndegës së LDK-së në Hessen u mbajt tubim përkujtimor për të përkujtuar Ismet Rracin, ish-kryetar i KK të Klinës. Për të marrë pjesë në këtë tubim kishte ardhur nga Kosova  Ramë Manaj, kryetar i KK të Klinës, si dhe aktivistë tjerë të LDK-së si Hazir Krasniqi, kryetar i Degës së LDK-së në Gjermani, Gani Azemi, kryetar, Ramadan Gashi, nënkryetar e Hamdi Halimi anëtar të Kryesisë së Degës së LDK-së për shtetet e Beneluxit, Zymer Lulaj, nënkryetar e Emrush Çekaj, arkatar të Degës së LDK-së, Pjetër Coli, ish-kryetar i Komisionit të 3% për Gjermani, Sebastian Nuiqi, ish-kryetar i Komisionitz te 3% per Hessen, Ymer Selmanaj e Avdyl Elezaj, anëtar të Kryesisë së nëndegës së LDK-së në Hessen, familjarët e familjes Çekaj, Rexhep Çekaj kushëri e Hysen Çekaj i biri i heroit Sali Çekaj, Maxhun Smajli, reporter i luftës e mysafirë të tjerë.

 

Fjalën e rastit në këtë tubim që u udhëhoq nga Myftar Halili, sekretar i Degës së LDK-së në Gjermani, e mbajti Ramë Manaj, kryetar i KK të Klinës. Ai duke iu drejtuar të pranishmëve tha se kam nderin e veçantë dhe detyrë jo të lehtë, që në emer të Degës së LDK në Klinë, fillimisht të përgëzoj e falënderoj organizatorët e kësaj Akademie përkujtimore kushtuar figurës madhore të historisë sonë me të re - Ismet Rracit si dhe të përshendes gjithë pjesëmarrësit e saj.

 

Këtë kohë, ai, krahas punës arsimore vihet në funksion të organizimit legal të Lëvizjes kombëtare e për ta zgjuar më fuqishem ndërgjegjen kombëtare dhe për të shtrirë proceset e reja demokratike në Kosovë. Ishte nismëtar dhe ndër themeluesit e parë të Lidhjes Demokratike në Klinë në vitin 1990, anëtar i Këshillit komunal për pajtimin e gjaqeve, anëtar i Këshillit të përgjithshëm të LDK-së dhe për shumë vite kryetar i Degës së Lidhjes Demokratike të Kosovës në Klinë.

 

Me eskalimin e gjendjes dhe luftës së armatosur, pasiguria fizike e Ismetit në Klinë sa vinte e shtohej nga policia dhe paramilitarët serbë, me marrje në pyetje, biseda informative e kërcënime, maltretime fizike e gjërë në kërkesat për ta lëshuar Klinën, madje dhe me kërcënime për likuidim fizik. Megjithëkëto, Ismeti nuk ndalej, kishte kontakte te vazhdueshme me pjesetaret e UÇK-së. Që nga janari i 98-tës, ende pa filluar lufta e hapur organizonte dhe dërgonte ndihma ushqimore, veshembathje dhe medikamente. Shpeshherë edhe i vizitonte pikat e pozicionimeve të UÇK-së në zonat e Drenicës, Sferkës, Dukagjinit etj, duke inkurajuar ushtarët, duke u dhënë zemër e forcë, duke e ngrit moralin ushtarak, organizimin dhe veprimin institucional uashtarak.

 

Dhe, veprimtaria e tij kombëtare e politike ishte e pandalshme. Si i tillë çmohej e respektohej nga populli. Por, valët e luftës e hedhin në Gjermani, prej ku kthehet pas përfundimit të saj sepse kishte vlerësuar se duhej te kthehej.

 

Në zgjedhjet e para lokale të fundvitit 2000 ai printe në krye të listave të të gjithë kandidatëve të të gjitha partive politike që merrnin pjesë në zgjedhje. Me fitorën e zgjedhjeve nga LDK, ai emrohet kryetar i parë i Asamblesë komunale në Klinë, në të cilin funksion e gjeti vdekja mizore e tradhtare me 24 prill të vitit 2001.

 

Një dorë e zgjatur prej atyre që shqiptarëve dhe Kosovës i duan vetëm errësirën, një dorë vrastare shoi jetën e njeriut i cili të terën e kaloi me përpjekjet, sakrificën dhe mundin e pakursyer për ardhmëninë e lirë e të ndritur të popullit e vendit të tij.

 

Vrasësin e karakterizon paarsyeja, e karaktrizon urrejtja, vetëdija e pavetëdijshme për dëmet, për pasojat, për bagazhin e turpshëm që i ngarkon historisë shqiptare, edhe kësaj më të resë. Kështu kur nuk përfillet forca e argumentit të shëndoshe, shfrytëzohet argumenti i forcës mjerake, forcës së turpshme dhe, tërhiqet këmbëza.

 

Ismet Rraci, që prej moshës madhore, me tërë qenien e tij ishte vënë në funksion të interesave të popullit, për lirimin e tij nga prangat serbosllave, për arsimimin e tij, për organizimin e tij politik, për rezistencën afër dhjetëvjeçare. Plot nëntë vite pa u kursyer, pa u frikësuar dhe pa u lodhur sfidoi pushtetin okupues serb i cili nuk prante me dhunën e diskriminimin mbi gjithçka shqiptare.

 

Afër Ismetit, ne bashkëpunetorët e tij ndjeheshim më të fortë, më të guximshëm, më të palodhshëm. Ndjeheshim më të palodhshëm serpse personaliteti i tij përherë rrezatonte optimizëm, këmbëngulje, përhapte besimin e bindjen për të ardhmen e sigurtë, por edhe koshiencen se liria nuk falej, ajo do të fitohej. E tipizonte korrektësia, respekti ndaj të tjerëve edhe me të rinj qofshin, ndershmëria, shembulli i angazhimit personal para se atë ta kërkonte nga të tjerët.

 

Ismetin e preokuponin tensionimet shoqërore e politike të pasluftës, e kuptonte se ato vetëm sa tërheqin forcën nga fronti i rindërtimeve e ndërtimeve të vlerave të reja, lirisë dhe rrugës drejt pavarsisë së Kosovës, sikundër që e shqetesonin edhe populIin. Ai, siç thonin latinët e urtë, edhe kur heshtëte-vikaste, vikaste kundër mediokriteteve politike, për të mos penguar të ardhmen e Kosovës, një Kosove pa dhunë, pa tensione, të lirë e të pavarur. I vetëdijshëm se nevoja është armë e fortë, se shkëputja e popullit dhe vendit nga dhuna kolonialiste, gjenocidale e shoviniste serbe ishte bërë më shumë se nevojë, nuk kursente mundin dhe optimizmin për ardhmërinë.

 

Jetonte e bashkëjetonte me rrethin, me njerëzit dhe prokupimet e shqetësimet e tyre. E shqetësonte thellë fati i personave të Klinës e Kosovës, të rrëmbyer gjatë luftës e të pagjetur, pyeste familjarët për ndonjë të re lidhur me fatin e tyre dhe gjithnjë përpiqej të mbillte optimizëm. I tillë ishte dhe nuk mund të ndahej nga hallet e brengat e tyre dhe prandaj gezonte simpatinë dhe admirimin për vlerat njerëzore, për kontributin politik e kombëtar, për moralin e lartë dhe moralizimin që reflektonte. Por, në agun e demokracisë së shumëpritur e shtrenjtë të paguar u shua edhe një meteor, një shpirt demokratik.

 

Moszbulimi i krimeve dhe aktorëve të tyre në një shoqëri, i stimulon ato dhe vazhdimsinë e tyre. Dhe, pa zbulimin e aktorëve, juridikisht mbesin enigmatike edhe motivet, ndonëse faktikisht motivet e kriminelëve dhe krimeve si vrasja e Ismet Rracit për opinionin qytetar shqiptar janë të mirënjohura. Sepse, një gjë dihet mirëfilli: Ismet Rraci ishte njeri i veprimtarisë se paepur kombëtare, njeri i vlerave kombëtare e politike dhe autoritetit të lartë, bartës i besimit që e kishte fituar nga populli, njeriu që kishte fituar besimin më të madh nga elektorati, të shprehur formalo­juridikisht në zgjedhjet e para demokratike e të lira. Dhe ja se kush u vra!

 

Me vrasjen e Ismetit tonë u vra demokracia, u vra besimi i popullit, vota e tij dhe kjo domosdo se mbetet nga veprat me makabre dhe më qyqare të armiqëve të shqiptarëve dhe vet Kosovës. Ndërkaq, jeta dhe vepra, fytyra patriotike e Ismet Rracit një fanar i pashuar i patriotizmit dhe sakrificës, i përkushtimit dhe kontributit, i vetëdijes së lartë prej intelektuali e brri që nuk kurseu asgjë asnjëherë për interesat madhore të popullit që i takoi. Me kontributin e tij ai ngriti lart edhe krenarinë e popullit i cili vërtet duhet të krenohet me bijtë e devotshem si Ismet Rraci.

 

Personalisht dhe përfundimisht Ismet Rraci mbetet përjetësisht DËSHMOR I DEMOKRAClSË, vlerë dhe çmim ky sa i lartë aq edhe i respektuar që shpreh dhe do të shpreh prore, nga një anë dashurinë dhe përkushtimin e sakrificën për lirinë kurse në anën tjetër edhe një vlerë dhe një çmim të lartë të individit për kolektivitetin.

 

I takon lavdia e pieteti i përjetshëm Ismet Rracit ndërsa ne paasardhësve dhe vazhduesëve të veprës së tij, jeta, vepra dhe kujtimi i tij, gjithmonë do të na shërbej si fanar - udhërrëfyes për borxhin shënjtëror të individit ndaj atdheut e lirisë së tij.

 

I perjetshëm qoftë kujtimi për jetën dhe vepren e Ismet Rracit. – tha Ramë Manaj

 

Akademinë e përshëndetën edhe Hazir Krasniqi, Gani Azemi e Maxhun Smajli të cilët në pika të shkurtëra folën për veprimtarinë e këtij atdhetari të dallluar. Një letër mjaft prekëse këtij tubimi i kishte shkruar edhe krijuesi Liman Zogaj, kurse telegram i kishte dërguar edhe Ismet Krasniqi, kryetar i nëndegës ës LDK-së në Olten të Zvicrës.