|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Koment

KING KONG’

27 prill 2004 / TN Edison YPI Ja pastruan mir’ e mir’ të gjitha zgavrat, vrimat, zgjyrat, krromat, vrromat. E lanë e shpëlanë të tërin. E thanë e hekurosën. E krehën, e veshën e mbathën. E çuan e vizituan nëpër doktorra. Ja bënë të gjitha analizat, ja përcaktuan të gjitha diagnozat. Ja shkulën të gjitha sëmundjet, sheqerin, kripën, yndyrën. Pastaj e sollën dhe e lanë këtu mbi këtë troruar, para këtij dyqani, pranë këtij lampioni. Larg nga e majta, Sahati i qytetit. E sheh ndonjëherë me bisht të syrit. Kot, nuk ka punë me të. Kaq gjë e di; Koha nuk ka as fillim as mbarim, as nuk vjen as nuk ikën, aty është e aty do të jetë gjithmonë. Njerëzit po, ata kanë fillim e mbarim, ata ikin, sidomos njerëzit e sëmurë, por ai nuk është prej tyre, prandaj nuk i intereson, as ora, as mosha, as koha.

Përballë sahatit Biblioteka. Me këto që i shohin sytë këtu afër, edhe ajo, me gjithçka brënda, më kot se kot koha kot Sahati.

Disa Taksi. Kushtojnë, dhe të dërgojnë larg, e ay, as do, as mundet të iki, as afër, as larg.

Në trotuarin përballë kafenetë plot me të sëmurë ?! E tërheqin, e turbullojnë, i kujtojnë sëmundjet e shëruara prej të cilave me-zi e shpëtuan. Sheh që larg currilin e nxehtë të zi si rrjedh brënda filxhanëve të bardhë. Merr, jo me hundë, por me mënt, aromën, dhe i vjen të plasë që nuk ndodhet edhe ai atje mes shqiptarëve muhabetçinj, atyre më interesantëve, llapaqenave, mashtruesve, horrave, shpifësave. Me copat e muhabeteve që ja sjell era ndërton mozaqikë ngjarjesh. Madje gjen edhe zgjidhjet përkatëse, si i vjen doresh, si ja pret e shëruara.

Një Pub, një Restorant, disa Fast Food-e, mes të cilëve nuk bën dot ndonjë dallim kushedi çë. Njerëzia, VIP-a e VUP-a gjithfarësh, si i ka bërë Perëndia, plot yndyrë, kripë, lëng, gjak, jetë, të pa diagnostikuar, të pa shëruar në asnjë klinikë, plot xheste e lëvizje, plot meraqe e plot llafe, turli tipash, gra, burra, të gjatë, të shkurtër, të bukur, të pabukur, leshgjatë, kokërruar, barkderra, skilipeca, hynë e dalin për të ngrënë, pirë e bërë muhabet. Kot !

Ndonjëherë nga brënda Pub-it a Restorantit të të ngrënave, hesapeve të ngatërruara, sherrit, degjohet ndonjë Bam e forte. Dikujt që e ka marrë në ballë i bie koka mbi pilaf duke ja shtuar salcën pilafit duke e bërë gjell’ Qensh. Ky hiç !

Po kalojnë dy tipa. Japin e marrin me duar e këmbë. Sa çudi këta të pa shëruarit ! Njëri i thotë tjetrit; “Ti e di që në Botë vajzat rrallë lyhen. I ke parë këto tonat si zhgërryhen ?! E di pse ?! Disa sepse duan të martohen por nuk gjejnë dot burrë, të tjerat sepse burrë gjejnë, por nuk duan të martohen. Dua të them, janë të sëmura, a kupton ?” Tjetri ngre supat. Yni, fol o gur, fol o mur, tërr s’ja bën syri.

Për Bilardon nuk e merr malli. Kush vete atje ?! Disa kothere për të zbrazur të fundit qindarka. Janë të papunë, janë rehat, nga ata që nuk kanë pasur as kanë për të pasur kurrë nevojë për doktora, analiza, diagnoza, domethënë krejt të parëndësishëm. S’ja vlen as të kthesh kokën.

Kalon një hollake tip spageti. E preku pak. Pa dashje a me dashje s’u muar vesh. Kingu i trotuarit as u skuq as u zverdh, asgjë nuk i lëvizi.

Një çapkën e tall nga mbrapa. Pun’ e madhe ! Po t’a pështyjnë në gojë njëri-tjetrin deputetët, hahaha, po më tallkan mua, një cop’ i shëruar.

Atje tej buldozerët po shëmbin ca vejtërsira. Ufffff, sa zhurmë, sa pluhur !

Tezga e gazetave në qoshe të rrugës. Sa të mira sa të ëmbla, gjynah që nuk j’u lexoj dot ! Megjithatë s’prish punë, ju marr me mënt. Dy pika lot më pak të ngjajshme se dy prej jush janë.

Foto-Studio ! Kot ! Ngrirje ! Ashtu jam vetë !

Një Arian lypës i nder dorën. Një tjetër lypës, jo arian, i drejtohet homologut të vet; Ik o Ar’ në Cash Ar ose në Ar Ban, se prej kti’ ktu s’del gjo.

Lloto ! Punë fukarejsh. Shkojnë të lënë kacidhet. Ik me gjith’ t’a !

Disko ! Ajo po ! Vdes të vejë të shkundet atje. Këmbë e duar i ka si më të ecur, por nuk mundet. E ëndërron, e urren.

Butiku përballë ! Aspak interesant, krejt njëlloj me këtë pas kurrizit, dhe klientët po ata. Veç diçka; i njëjti mall Gabi që shitet mbi tezga në trotuarin andej dhe këndej, brënda në të dy Butiqet, në atë matanë dhe këtë pas kurrizit, po ai mall kushton tre herë më shtrenjt.

Ja dy mesoburra të sëmurë ! “Merr vesh ti, ku ka këtu “i djathtë i majtë” o burr’ i dheut. Është si t’i nisesh kësaj rrugës një herë këndej një herë andej. Dyqanet, bizneset, njerëzit, megjithse janë të njëjtët, herën e parë do të jenë të djathtë Këta të majtë Ata, të dytën herë e kundërta. Prandaj mbidh trutë mik i dashur, po deshe të mbetesh i djathtë, domethënë idealist konservativ, ruajtës i vlerave, bëhu pedagog, shkrimtar, artist, inxhinier, agronom. Do mbetesh fukara me këto zanate që bien pakëz në kundërshtim me të djathtën si përkufizohet ajo nëpër enciklopedira, por s’ke ç’i bën, nuk jetohet me fjalora dhe enciklopedira, këto janë kushtet. Aaaaaaaa, nëse nuk pyet për të djathta e të majta e idealizma e më the e të thashë, shko bëhu doganier pastaj, mbledhës taksash, antidrogaist, gjyqtar, liçencues biznesesh. Do kesh ca telashe më shumë si fillim me këtë mënyrën e dytë, por nuk do vdesësh idealist me biberon në gojë si pedagogët dhe agronomët ama. Nejse, kot që flas, dihen këto. Të mërzita më duket”.

Natë, rruga bosh. Dy të dashuruar që vijnë era gëlqere, ay në njërën faqe ajo në tjetrën, i japin nga një “Kizzzzzzzz of Fire”. Kurgjë ! Ikën të dy, Ai duke kënduar; “Më ndriu e griu e shkriu, ah mua zjarri, u vara unë i ziu mbi buzë varri…”, Ajo; “See You in my rearview mirror….”

Një ditë një plakë e lodhur, meqë ju duk i ngeshëm, e pyeti; Të lutem nga kalon autobuzi për në Troppo jan’ ? Nga Pas ku qan !

Fort’ burr’ i mir’ ky qyqar mbi trotuar ! Po sa shumë e duan bre, dhe sa shumë lodhen ti shëmbëllejnë ! Disa i kërkojnë autografa, disa venë i falen, disa duan ta shpallin shenjtor. Nuk del kurrë në TV shenjtori i ardhshëm. Atje shkojnë dishepujt e tij. As në gazetë nuk shkruan. Shkruajnë ata që duan t’i shëmbëllejnë, manekinit kok’ allçinit, që e kanë vënë aty për të shitur atë, që len e vjen e zjen e s’gjen të qetë, që zjen e bren e çfren, e s’vdes përjetë, mallin.