Nouvelle page 1

OPINIONE

Një kulm për familjen e Jusuf Gërvallës dhe një rrugë me emrin e tij


Kur herën e fundit Suzana më ftoi për të pirë kafe, isha i përgatitur për qëllimin e bisedës. Që nga paslufta, ajo përmes vijës institucionale ka kërkuar një kulm për veten dhe fëmijët e saj. Në vend që kësaj radhe të shihja shenja edhe më shqetësuese në fytyrën e saj, këtë herë Suzanës i ishin shtuar shpresat në fytyrë. “Kam besim në Prefektin e Prishtinës” Fundja ai është njerëzor dhe e vlenë të bisedosh me të”, më tha ajo. Suzana ka të drejtë të jetë nënë e shqetësuar. Këtë herë ajo e nisi bisedën më shtruar dhe shtoi se “dua që fëmijët e mi përfundimisht të kthehen në atdhe dhe duam që një rrugë e kryeqytetit të Kosovës të pagëzohet me emrin e Jusufit”. Për kërkesën e saj të dytë u ndjeva i stepur dhe kisha të drejtë.

Në fakt, një rrugë e vogël në lagjen “Kodra e Diellit” në Prishtinë e mban emrin “Vëllezërit Gërvalla”, por kurrë nuk kam besuar se asnjë rrugë e Prishtinës nuk e mban veçan ! emrin e nderuar të Jusufit. Të stepesha kisha të drejtë. Në kohën e pasluftës kur është vendosur për emrat e rrugëve, edhe unë kam munguar në Kosovë. Lidhur me emërimin e rrugëve, pak ditë më parë më ka ndodhur edhe një koincidencë. Pas shkrimit tim për prefektin e parë të Prishtinës, Hysen Prishtina në dhjetor të vitit që shkoi, i dëgjova “përshpërimat” e qytetarëve se asnjë rrugë e Prishtinës, nuk e mban emrin e prefektit të parë të saj! Dhe gjëra të këtilla ndodhin, ngaqë njerëzit në këto komisione ishin emëruar përmes vijës partiake dhe jo përmes vijës institucionale.

Suzana Gërvalla ka mundur të sigurojë kulm dhe po të provonte “lojën e bërrylave”, ajo ka mundur të sigurojë edhe një rrugë në Prishtinë për emrin e Jusufit, por ajo nuk e ka bërë as të parën, as të dytën. Pas odisejadave të para në vitin 2001, fëmijëve të Jusufit u është ofruar kulm edhe në të “zezën”, por që as ata, as nëna e tyre këtë nuk e kanë pranuar. E dinjitetshme siç është, ajo e ka ruajtur me çdo çmim emrin dhe veprën e bashkëshortit dhe të fëmijëve të saj. Secila luftë dhe kudo që kanë ndodhur ato, mbrapa vetes i kanë lënë varrezat dhe gërmadhat e tyre, por popujt që dalin nga lufta thuhet se këndellen. Megjithatë, te ne ndodhi e kundërta dhe familjet e dëshmorëve janë zhgënjyer si mos më keq dhe ato kanë të drejtë të zhgënjehen. I kanë humbur më të dashurit e tyre dhe derisa i kanë humbur, këto familje meritojnë një grimë respekt.

Për Jusuf Gërvallën dhe veprën e madhe të tij është bërë pak, shumë pak. Varret e Jusufit dhe Bardhoshit kanë mbetur të papërfunduara në vendlindjen e tyre në Dubovik dhe veç Teatrit të qytetit të Pejës që mban emrin e tij, për Jusufin asgjë më shumë nuk është bërë.

Kur Jusuf Gërvalla është larguar nga Kosova për të mos u kthyer kurrë më, ai është larguar nga vendi i tij i punës në cilësinë e gazetarit të “Rilindjes” në Pallatin e Shtypit në Prishtinë. Është koha kur përballë Pallatit të Shtypit të ngritet të paktën një pllakë përkujtimore e gravuar me emrin e tij dhe të paktën kjo rrugë që të çon drejtë Pallatit të Shtypit duhet të pagëzohet me emrin e tij. Është po ashtu koha që fëmijët e tij përfundimisht të kthejnë nga Poli i Veriut dhe të jetojnë aty ku dëshirojnë. Askush nuk gëzon më shumë pietet se emri dhe vepra e Jusufit dhe këtë duhet ta gëzojnë në atdheun e tyre bashkëshortja dhe fëmijët e tij.

Suzanën e mban shpresa, meqë asnjëherë nuk i hiqet tisi i buzëqeshjes në fytyrë. Herën tjetër, me Suzanën do të dëshiroja të shihem ndryshe në kryeqytetin e Kosovës, në shtëpinë e tyre dhe me fëmijët e nipat e saj. Koha është të ngritet një kulm për familjen Gërvalla pasi fjalët janë harxhuar, tepër janë harxhuar dhe ne për aq sa do ta nderonim familjen e Jusufit, më tepër do ta nderonim veten.