|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

AKADEMI PËRKUJTIMORE NË PESË VJETORIN E RËNJES SË SALIH ÇEKUT DHE AGIM RAMADANIT  - HERONJËVE TË  BETEJES SË KOSHARES

21 prill 2004 / TN - Në luftën tonë të fundit, Beteja e Koshares ishte e veçantë, andaj të veçantë janë edhe këta dy heronj, - tha në këtë tubim Nimon Alimusaj, deputet i LDK-së në Parlamentin e Kosovës.  - Sali Çeku, jurist, politikan, ushtarak, vizionar, ishte ndër të parët që u muar me përgaditjen e kryengritjes së armatosur në Kosovë. Agim Ramadani, oficer karriere, poet e piktor, qe ndër të parët që iu vërsul kufirit shqiparo-shqiptar.  - tha në fjalën e tij zëvendësministri i Ministrisë së Mrojtes gjatë luftës në Qeverinë e Kosovës ,-Agim Mehmeti.

Ndërsa, Smajl Çeku apeloi që të gjithë dëshmorët të respektohen  padallim se ku kanë luftuar dhe   kjo të rregullohet me ligj nga institucionet e Kosovës.

Akademinë, duke kërkuar falje per mungesën e saj, e përshëndeti me një telegran bashkshortja e Agim Ramadanit – Shukrije Ramadani.

Shkruan: Sefedin KRASNIQI

Brugg (ZVICËR), 18 prill 2004

Në sallën e dekoruar me fotografitë e Sali Çeku dhe Agim Ramadanit, si dhe të presidentit Rugova, u  mbajt Akademi përkujtimore në pesë vjetorin e rënjes së dy heronjëve në Betejën e lavdishme të Koshares. Kjo betejë, me të drejtë, është cilësuar krenaria më e madhe e  luftës së fundit për çlirimin Kosovës.

Veç shumë të interesuarëve që kishin ardhur nga të katër anët e Zvicëres, pati edhe shumë bashkatdhetarë  nga Gjermania dhe Franca.  Të pranishëm ishin shumë personalitete politike, si deputetët e Parlamentit të Kosovës, Agim Krasniqi,  Nimon Alimusaj etj.

Për të nderuar gjakun e derdhur të kolegëve, nuk munguan as  ushtarakët që drejtpërdrejt kanë marrë pjesë në organizimin dhe zhvillimin e luftës çlirimtare të Kosovës. Përveç zëvëndësministrit të Ministrisë së Mbrojtes gjatë luftës, Agim Mehmetit, të pranishëm ishin edhe  Gani Ahmetaj – komandant i Qendrës stervitore në Papaj. Isa Agushi, bashkëfshatar dhe bashkëluftëtar i Agim Ramadanit në Koshare dhe bashkudhëheqës i aksionit « Feniks » të kryer nga njësiti special – diverzant në malet e Koshares si dhe më vonë Shef i Shtabit të Zonës Operative të Karadakut. Pastaj, ushtaraku i paepur dhe veprimtari Skënder Budakova.

Nga Gjermania kishte ardhë ushtaraku dhe anëtari i kryesisë së LDK-së, Shpend Shala si dhe Emrush Çeku, ndërsa nga Franca, kryetari i LDK-së, Shaqir Shabani.

Veç anëtarëve të familjeve të heronjëve, kësaj akademie ia shtuan madhështinë, me praninë e tyre, disa prej  bashkëluftëtarëve të ditëve të para (1991) të komandantit të parë të Ushtrisë së Republikës së Kosovës - Salih Çekut si : Saim Tahraj, Zenun Idrizi dhe Agron Tolaj, të cilët  organizatori i përshëndeti në mënyrë të veçantë.

Pas hapjes së kësaj Akademie perkujtimore nga z. Xhelal Mulliqi, koordinator i Grupit të 7-të,  të LDK-së, që ishte edhe organizator i kësaj akadamie, në emër të LDK-së, Dega në Zvicër dhe anëtarëve të Kryesisë,  të pranishmëve iu drejtua me një fjalim Hysen Gërvalla.

Në vazhdim të pranishmëve iu drejtua Nimon Alimusaj, deputet i LDK-së në Parlamentin e Kosovës.  Fjalimin e tij, që gjatë leximit u ndërpre disa herë kur përmendeshin emrat e Salih Çekut dhe Agim Ramadanit si dhe ai i presidentit të Kosovës, Ibrahim Rugovës, për lexuesit po  jepim në vazhdim :

Beshkatdhetarë të nderuar,

Në jetën e popullit tonë, në rrugëtimin historik shumë të bujshëm të tij, ka shumë ngjarje, të cilat duke përqendëraur në vetvete përmbajtje të epokave të tëra, qëndrojnë si gur themelues të hapave që ka bërë ky popull në historinë e tij.

E tillë ishte, padyshim, Beteja e Koshares  e cila kulmoi me thyerjen kufirit që ndante në dyshë një popull shpirtërisht të pandashëm dhe korrigjoi kështu padrejtësinë më të madhe që ia kishin bërë këtij populli Fuqitë e mëdha.

Kjo ngjarje e madhe, gjithsesi historike e jetike, mbase ngjarje më e rëndësishme e historisë sonë më të re, u referohet këtyre figurave të mëdha, të cilat kemi mirësinë dhe nderin t’i përkujtojmë sot.

Ngjarjet e mëdha pjellin fiugura të mëdha, prandaj aq sa ishte e madhe historikisht Beteja e Koshares, aq dolën të mëdha figurat e autorëve kryesor të asaj beteje, figura e Sali Çekut dhe Agim Ramadanit.

Në luftën tonë të fundit, Beteja e Koshares ishte e veçantë, andaj të veçantë janë edhe këta dy heronj.

Bashkatdhetarë të nderuar, pra sot jemi tubuar kështu në mënyrë të denjë t’i kujtojmë dy figura të denja e të veçanta kombëtare të rëna heroikisht,  në një betejë të veçantë,  në mbyllje të shekullit të kaluar, të cilat kontribuan në mënyrën më heroike të mbyllej me fitore plaga e rëndë e popullit shqiptar, plaga e ndarjes në dysh, e kështu  të mbyllej me fitore edhe përpjekja shekullore e çlirimit të Kosovës.

Dhe duke kujtuar edhe në dhé të huaj figura të tilla si Salihu dhe Agimi, ne kujtojmë ngjarjet e një periudhe të përgjakshme, përkujtojmë një periudhë qëndrese e heroizmi, rrallë të parë në historinë e popujve të tjerë e cila nxori figura rrallë të para.

Sali Çeku dhe Agim Ramadani e kaluan dhe përmbyllën jetën me ngjarje të mëdha, prandaj kushdo që provon të bëjë biografi të rastit për ta, siç e do edhe kjo akademi, e kanë të rëndë hartimin e biografive groso mode, sepse në biografinë e këtyre legjendave të Koshares nuk ka gjëra të parëndësishme, prandaj del përpara problemi i zgjedhjes, se çka duhet veçuar për të thënë.

Unë me këtë rast nuk kam ndërmend as të bëjë ndonjë analizë se si i realizuan ata detyrat që ua ngarkoi momenti historik, detyra këto të cilave ata nuk iu nënshtruan kurrë.

Megjitahtë, bashkatdhetarë të respektuar, më lejoni të veçoj në formë konstatimi disa karakteristika të cilat besoj se e nxjerrin në mënyrë të përgjithësuar tërë veprën kombëtare të këtyre dy figurave embleme të lëvizjes sonë të fundit.

1. Në veprën atdhetare të Agim Ramadanit dhe Salih Çekut zotëroi dashuria për tokën e të parëve, ajo dashuri të cilën një mendje e madhe frënge e shkëputi nga kategoritë metafizike dhe e ngriti, e lartësoi në filozofi kombëtare dhe në kult fetar.

« nga të gjitha idetë pas të cilëve u dhash – shkruan kjo mendje e ndritur, asnjë nuk u rrënjos në mua kaq thellë sa dashuria për tokën kombëtare ».

Këto fjalë, bashkatdhetarë të nderuar u shkojnë bukur këtyre trimave të Kosovës.

Çdo veprim i tyre me këtë dashuri,  për tokën kombëtare lidhet. Dhe atdhedashuria e tyre nuk ishte një atdhedashuri romantike, por një atdhedashuri plotësisht realiste, një atdhedashuri e re e një patriotizmi krijonjës e cila tashmë kur vulosej fati i Kosovës, nuk mund të shfaqej me profka po me flijime heroike.

Dhe së këndejmi konstatimi i parë : Salih Çeku dhe Agim Ramadani, para e mbi të gjitha, ishin figura nacionaliste.         

2. Një atdhedashuri e tillë, në atë mot të madh, nuk mund të ishte e tillë pa një guxim që shpesh  çon në vdekje. Tevona, asgjë e madhe në botë nuk është bërë pa një guxim të madh. Me të drejtë thuhet « bota është e guximtarëve. Guximtarët mbrojnë gjendje të reaj, ata i vëzhgojnë thellë ngjarjet, ata pjellin ide të reja, dhe më në fund, kur binden, versulen titanisht në luftë për fitore.

Dhe konstatimi tjetër : Salih Çeku dhe Agim Ramadani u shquan me  një guxim i cili nuk e peshon as rrezikun e vdekjes.  

3. Një lëvizje e madhe, e udhëhequr nga një njeri i madh i quajtur Ibrahim Rugova, në dekadën e fundit të shekullit të kaluar, pritje të kulmonte me luftë. Lufta pritej të ndodhte, por jo pa i ardhur ora e vet. Ngjarjet e mëdha e kanë orën e tyre. Përndryshe, ato janë fatale. Ishte një politikë e urtë e Ibrahimm Rugovës, i cili e shtyri luftën të mos ndodhte pa i ardhur ora, e cila vinte bashkë me përkrahjen e atyre që quhen super shtete dhe me forcën më të madhe ushtarake  të globit që quhet NATO.

Salih Çeku dhe Agim Ramadani e dinin se lufta nuk vjen vetëm të kalohet. Lufta duhet edhe të mendohet.

Salih Çekaj dhe Agim Ramadani dhe shokët e tyre, gjithashtu oficerë të karrierës, e menduan dhe e planifikuan profesionalisht luftën.

Dhe ja një konstatim i tretë : Salih Çekaj dhe Agim Ramadani bënë një luftë institucionale dhe profesionale e cial nuk ishte karakteristikë e të gjitha luftave që u zhvilluan gjithandej Kosovës në ato ditë të motit të madh.

Këto dy figura të luftës sonë e kishtin të vetën atë porosi të shkollës filozofike të stoikës, sipas të cilës trimi i mirë duhet të rrojë si burrë dhe të vdes si burrë. Këta jetuan dhe vdiqën si burra.

Edhe një konstatim : Agimi dhe Salihu ishin të atij mendimi se në detyrën e tyre supreme u duhen shokë të mirë, besnikë dhe të disiplinuar, sepse shokët e ligj, të rekrutuar  në interesa të veçanta mund ta deskriditojnë luftën edhe në sy të popullit të vet. Dhe vërtetë shokët e tyre, oficerë të karrierës, mbetën model i luftarëve të paqë e pa dangë.

Në vazhdim, u ftua ta marrë fjalën zëvendësministri i Ministrisë së Mrojtjes gjatë luftes, Agim Mehmeti,  i cili veç dy figurave embleme, Salih Çekut dhe Agim Ramadanit,  për të cilët ishte organizuar kjo akademi,  përmendi edhe fytyrat dhe ushtarakët që me gjakun e tyre  shkruan historinë më të re të Kosovës,  por, që në pabesi e në prita u vranë nga « forcat më të errëta antikombëtarë ». Edhe fjala e tij zgjoi interesim të madh në sallë.

Të  nderuar bashkatdhetarë, të nderuar mysatirë nga Kosova,

Po e përjetoj me dhembje të thellë në këtë ditë përkujtimi mungesen e kolegëve të mi të ngushtë. Sa me shumë që po kalon koha, dhimbja dhe malli po rritet për Kolonel Ahmet Krasniqin, Ministër i Mbrojtjes, i vrarë barbarisht në Tiranë nga forcat më të errëta antikombëtare. U bë një vit e më tepër që kur plumbat e tradhtisë u zbrazen mbi Kolonel Tahir Zemajn. Po bëhen  5 muaj që kur luftarët e lirisë dhe pjestarët e SHPK-së, Sabahate Tolaj dhe Isuf Haklaj u vranë nga dora e zgjatur serbe e cila pandalshëm po vepron ne Kosovë.

Po bëhen pesë vite që kur në vijën  e parë të frontit, ballë për ballë me forcat armike, ranë Sali Çeku dhe Agim Ramadani. Sali Çeku, jurist, politikan, ushtarak, vizionar, ishte ndër të parët që u muar me përgaditjen e kryengritjes së armatosur në Kosovë. Edhe pse i përkiste grupimit më të madh politik ne Kosovë, ky, vizion të qartë e kishte bashkimin e të gjithë shqiptarëve në luftë kundër okupatorit serb. Bëri të pamundurën për Kosovën.

Agim Ramadani, oficer karriere, poet e piktor, qe ndër të parët që iu vërsul kufirit shqiparo-shqiptar. Së bashku me Sali Cekun dhe trimat tjerë e hoqën gurin e kufirit dhe i treguan botës se shqiparët në tokën e vet nuk durojnë zgjedhë dhe gurë kufitarë të huaj. Me penë dhe pushkë u bënë shembull dhe frymëzim për gjeneratat e reja.

Këta dy heronjë të kombit shqiptar u flijuan jo për të hyrë në histori, por për ta çliruar tokën arbërore. Guximi dhe sakrifica e tyre do të mbesin të pashlyera, për jetë të jetëve, në mbamendjen historike të kombit shqiptar.

Sali Cekun e kam njohur që nga shkolla e mesme në Deçan. Kur unë shkova në shkollat ushtarake valët e jetës na patën nda. Kaloi një kohë bukur e gjatë dhe nuk qemë ndëgjuar. Në fund të viteve të nëntëdheta pata ndëgjuar për guximin e paepur te Sali Cekut në realizimin e elementeve të shtetësisë së Kosovës, si ne rrafshin juridik ashtu edhe në atë ushtarak. Kur pak kush gjente guximin vetëm të mendonte për Kryengitje të armatosur në Kosovë, ishte Sali Ceku, ai i cili  iu pervesh punës sa të rrezikshme por shumë të guximshme në organizimin e bërthamave të para ushtarake në Rrafsh te Dukagjinit e më gjerë.

Salihi e dinte forte mirë se në një moment të caktuar rezisentcës aktive paqësore do t’i duhet edhe elementi ushtarak dhe kur më shumë e kur me pak, por kurrë pa u ndalur, punoi ne reaizimin e aspriatave të popullit shqiptar për liri. Ai kishte një energji të pashterrshme dhe madhështia e tij qëndronte në ate se ai nuk dobësohej edhe atëherë kur punët nuk shkonin mirë për shkak të mos punës, mos seriozitetit dhe sabotimeve të punëve ushtarake dhe te sigurisë nga politikanë, grupe dhe individë të papërgjegjshëm. Rënia e këtij intelektuali të shquar në Kosharën martire e bëri atë të pavdekshëm dhe përkundër modestisë së tij e ngriti në piedestalin më të lartë të historisë.

Agim Ramadanin e kam njohur në vitet e nëntëdhjeta në Zvicër. Në atë kohë, ne oficerët profesionistë qemë angazhuar në krijimin dhe formimin e Sistemit të Mbrojtjes si dhe ne kuadër të tij Ministrinë e Mbrojtjes, me qëllim të përgaditjes për luftë të armatosur kundër okupatorit serb. Agimi pati dhënë kontribut të çmuar në përgaditjen e elaborateve të ndryshme për aftësimin e kuadrove. Për më tepër, ai shquhej nga të tjerët me zgjuarësinë dhe zotësinë ushtarake. Agimin e kam njohur edhe si piktor dhe poet. Në pikturat dhe shkrimet e tij, ai e shprehte mallin e pashuar për Zhegrën e tij dhe për Kosovën. Kur plasi lufta në Kosovë, ai ishte ndër të parët që iu vërsul drejt kufirit. Bëri të pamunduren, dhe në fund, fare në fund, gjaku i tij e vaditi Kosovën që e kishte dashur edhe me shumë se fëmijët e vet, më shumë se vetveten. Padyshim se trimat e tillë lindin rrallë.

Të nderuar pjesmarrës, Kosova falë angazhimit të gjeneratave pas gjeneratave, ku me pushkë e ku me penë, falë gjaku të shumë e shumë martirëve dhe politikës së veçantë të udhëhequr nga figura shumë e shquar kombëtare Dr. Ibrahim Rugovës, është shumë afër realizimit te Pavarësisë së saj. Por gjithashtu duhet theksuar se Kosova sot krahas rrezikut që i vjen nga Serbia, po kërcënohet seriozisht nga kriminelët dhe grupet e ndryshme mafioze të cilët nuk kanë ndërgjegjje, flasin shqip, e s'duan të dinë as për popull e as për atdhe. Është koha dhe momenti i fundit që grupeve të tilla t’iu ipet vendi i merituar në shportën e plehrave të historisë.

 

Lavdi jetës dhe veprës së Sali Çekut dhe Agim Ramadanit !

Lavdi gjithë të rënëve për çlirimin e Kosovës !

Rroftë kombi shqiptar !

Recitimet nga Edona dhe Egzona Imeri, në veçanti deklamimi nga aktorja e re Njomza Gjokaj, kushtuar luftës çlirimtare,  ngjallen emocione te të pranishmit në sallë.

Me prezantimin e një projekti të ilustruar me fotografi dhe sekuenca filmike, që përshkruanin aq realisht shumë aksione nga Beteja e Koshares dhe me gjerë, ku komandantët Salih Çeku dhe Agim Ramadani shiheshin në aksione kundër forcave serbe dhe me dërgimin e një telegrami presidentit të Kosovës, që e lexoi kryetari i FR të LDK-së për Zvicër, z. Kuçi, organizatori e mbylli këtë akademi përkutimore të organizuar për mrekulli dhe me shumë përkushtim.