Gjunjëzimi para gjakmarrjes

OPINIONE

Koment

Gjunjëzimi para gjakmarrjes

31 mars 2004 / TN

Çerçiz LOLOÇI

Shoqëria shqiptare teksa e sheh veten të gjunjëzuar përballë krimit, korrupsionit, mungesës së institucioneve dhe të disa fenomeneve që e tregojnë atë me gisht në shumë organizma ndërkombëtare, është po aq e gjunjëzuar edhe para gjakmarrjes: pa përkatësi fetare, bindjeje, ideje dhe krahine. Sot për marrjegjaku mund të vritesh si në Sarandë ashtu edhe në Shkodër, si në Elbasan dhe po aq në Korçë, pa përjashtim në të gjitha qytetet dhe qytezat e vendit; megjithëse ka një sërë strukturash shtetërore dhe ato të pushtetit lokal, personi që ka vendosur të marrë një tjetër jetë njeriu, rri në pritë për të zbatuar amanetin e kahershëm.

Të gjitha iniciativat ligjore dhe joligjore, të gjitha fondet e brendshme dhe të huaja, të gjitha përpjekjet shtetërore dhe një grup organizimesh të brendshme pajtimtare, nuk kanë ulur aspak ritmin e vrasjeve dhe të ngujimeve familjare, madje e kanë ndërkombëtarizuar atë edhe në disa kryeqendra europiane ku gjendet pa kurrfarë përkrahje emigracioni shqiptar.

Ky ritual vrasës që nuk gjendet në asnjë nga doktrinat fetare, nuk përfill jo vetëm atë legjislacion të mangët, por edhe mosveprimin e shumë institucioneve të drejtpërdrejta dhe përgjegjëse si Ministria e Rendit Publik, Ministria e Arsimit, Ministria e Drejtësisë, pushteti gjyqësor i të gjitha niveleve, strukturat lokale të zgjedhura ose të emëruara (kryepleqësi, komunë, bashki, qark, prefekturë) e deri te mbledhjet solemne si ajo e djeshmja organizuar me iniciativën e Presidentit të Republikës, dr. Alfred Moisiut. Shembujt e kësaj mortje mund të gjenden me shumicë, për të mos thënë edhe raste tepër skandaloze ku një punonjës i forcave të Rendit (që ka hyrë në përpjekje me shkelës ligji për llogari të shtetit) rri gjithashtu i ngujuar, sepse nuk e fal hasmi!

Mbledhje, ceremoni të bujshme, shpërndarje dhe posedim dekoratash, maratona pro-pajtim e veprimtari të tjera tashmë kanë hyrë në rutinën bezdisëse që nuk mund të mos sjellin edhe tallje cinike për dhjetëra familjarë të mbyllur brenda mureve, për fëmijë që përjashtohen nga vazhdimi i procesit mësimor, për gra që janë të dënuara të zvarrisin motet pa bashkëshortët e tyre dhe për një varfëri të tejskajshme që nuk ka zyrë INSTAT-i që ta llogarisë.

Parashtrimi i kësaj problematike nuk paragjykon asnjë veprimtari, qoftë edhe atë të presidentit Moisiu me një grup ministrash dhe përfaqësues OJF-sh, por kërkon të theksojë se shteti duhet të ndihet i fuqishëm dhe efikas në këtë fenomen të rëndë.

Rindërtimi i një legjislacioni që të ketë në bazë saksione sa më të ashpra për ata që vrasin dhe që mbajnë gjallë gjakmarrjen, është nga më urgjentët. Por paralel me këtë masë drejtësie, shumë dikastere kanë përgjegjësitë e tyre, çka nënkupton një ribërje e procesit edukativ prej Ministrisë së Arsimit, një draft urdhrash nënligjorë të Ministrisë së Rendit Publik, përjashtimi nga përkrahja sociale prej ministrisë së Punës, etj..

Pra Presidenti i Republikës, për t'i shpëtuar grackës së mbledhjeve të bujshme dhe pa bukë, mund t'ia kërkonte secilit dikaster disa masa paraprake, mundësisht pa televizion dhe që t'i shërbente vërtet parandalimit të këtij fenomeni. Këto masa si dhe parashikimi me ligj ku të përcaktohej se vrasësi për gjakmarrje dënohet me burgim të përjetshëm dhe nuk përfiton nga asnjëlloj amnistie, mund të shënonte një kthesë në jetëmarrjen e pafajshme.