Pranverat e përgjakura s’kanë të ndalur në Kosovë

24 mars 2004 / TN

Nga Jahir DEMAJ

Ngjarjet tragjike të 17 dhe 18 Marsit 2004 kanë prekur thellë jo vetëm në zemrat dhe ndjenjat e çdo shqiptari, por ato trokitën trishtueshëm edhe në ndërgjegjjet tona, na ranë si rrëfeja kur bie në pikë të ditës me diell. Ngjarje këto, kaq të pa pritura dhe shumë të pa dëshiruara, për të cilat po flasin dhe po llomotisin, po shferehen dhe po përrallisin,... gjithëkush dhe sejcili në mënyrën e tij dhe në ndërgjegjen e vet. Po maten pra, dhe po stërmaten, po peshohen dhe po fashitën, po shahën dhe po lavdrohën, dhe prapseprapë sejcili në ndërgjegjen e tij.

Pra, a nuk ishin këto ngjarje jo vetëm tragjike por edhe kaq të dhimbëshme, sidomos për ata që i humbën më të dashurit e tyre në këto trazira ? Dhe në veqanti humbja tragjike e tre jetërave të njoma të tre fëmijëve të mbytur lumin Ibër, dhe si rrjedhojë edhe dhjetra viktima të tjera. Mirëpo, për fatin tonë të keq, mbi këto ngjarje të dhimbëshme, disa të ashtuquajtur analistë dhe disa politikgjinjë tashmë të dështuar, po bëjnë krejt çka është e mundur që me kujdestarinë e tyre të mos lënë rast pa hedhur baltë, duke derdhur mbi këto ngjarje tërë ndytësirën e tyre, të gjitha të palarat e tyre, të gjithë mllafin e mossuksesit të tyre, qoftë në politikë, qoftë në gazetari.

A nuk bëri kështu Surroi i Sorrosit, i cili si gjithëmonë kujdestaron dhe nxjerr kokën sa herë që ndodhin ngjarje të tilla. Shkrimi i tij i titulluar “Vdekja tragjike e një politike dhe njerëzve prej saj”, të cilin e gjeta ke gazeta Mejdaniste “Korrieri”, dhe dorën në zemër përpos titullit që pretendon të jetë bombastik nuk kishe se çka të lexoje në të.

Po na kthehej Surroi nga aeroporti, dhe në vend të një prandvere të lulëzuar ai na gjeti një kaos. Kjo pra ishte tema për të cilën mundohej ky far “Analisti”, dhe botuesi njëkohësisht të na e mbushte mendjen se pos të tjerash është edhe një “dikush” që bredh nëpër botë. Edhe pse nuk na e tha, ai ka patur mundësi që të jetë këthyer pikërisht nga Sorrosi, prej të cilit po vjelë mjete të cilat po e mbajnë gjallë jo vetëm këtë far “Analisti” mjekërrosh (si të ishte një kopje e keqe e Qosjes), por edhe Kohën Ditore të tij të famshëme. Mjete këto, për të cilat nuk beson kush për pastërtinë e tyre.

A nuk provuan kështu, përmes RTK-së e cila pa fije turpi edhe pasi e përzuri “falltorin” Adem Demaqin, e quan ende vetën 100% e Kosovës, edhe eksponetët e Hashimit të PDK-së, si i “famëshmi” misnistër: Jakup Krasniqi, dhe i “temërrëshmi” deputet: Xhavit Haliti, që të ngrisin reitingun e tyre politik bash mbi kurrizin e kësaj tragjedie e cila pa fije hezitimi, ishte një tragjedi kombëtare. Dhe këta “burra” të mdhenj të kombit, në vend që t’a sqaronin njëherë e mirë popullin shqipëtar të Kosovës se ku po na qojnë demostratat thuaja të përditëshme rrugëve të Kosovës të organizuara nga një kallabllak shoqatash të cilat po e quajnë vedin në mënyrë të pakuptimtë “të dala nga lufta”. Keni parasyshë se kur thuhët “të dala nga lufta” kjo i bije sikur këta trima paskan shkuar në luftë jo për të luftuar kundër okupatorit por për të dalë prej saj me lloj-lloj shoqatash dhe partishë, që sapo të përfundojë lufta ato të vihën në veprim. Siç edhe vepruan.

A nuk ishte e famëshmja “QPK” pjellë shoqatash dhe partishë të “dala nga lufta”. Të e sqaronin pra, se në emër të kujtë po demostrohët, rrugëve dhe shesheve të Kosovës për Lirimin e çlirimtarëve, siq po thuhët, dhe jo aty ku do të duhëj të mbrohej drejtësia, në sallat e Gjykatave pra. Të e sqaronin pra një herë e mirë se, a nuk ishin këto ngjarje tragjike të 17 dhe 18 Marsit, pikërisht një vazhdimësi parullash dhe paknaqësishë e vetë këtyre demostratave që po mbaheshim anë e mbanë rrugëve dhe shesheve të Kosovës?

Por jo, këtë nuk e bënë dot, prandaj u sulën mbi LDK-në dhe kryetarin Rugova. Duke provuar që me llafe odash ti shesin kumbulla të prishura kumbullagjisë. Duke qenë të bindur që kështu ju erdhi vera kah dera që ta rrisin pazarin e partisë së tyre. Prandaj, pazare të tilla kaq të paskrupullta sollën, në vend të një pranvere, përplot lule dhe shend e vërë, kaq shumë të pritur dhe të dëshiruar për popullin shqipëtar të Kosovës, një fillim prandëvere të përgjakshme, të zymtë dhe dëshpruese.

Adem Demaçi, nga “simbol” i rezistencës në simbol të së keqes

Na ishte një herë një Adem Demaç i cili deshti të bëhej shkrimtarë, ..... kështu do të fillonte një përrallë që u tregohët fëmijëve. E fillova këtë shkrim në këtë mënyrë, jo për ta bërë përrallë “Balin Adem” ose subjekt përralle, por me të vetmin qëllim që t’i bëhët edhe një herë me dije këtij njeriu, se ai e ka bëre vet vedin, përrallë, me dorën dhe mendjen e tij. Edhe ate pa e detyrua kush, pa e kërkuar kush prej tij. Dhe jo vetëm një herë. Ky njeri nuk ka të ndalur, e ka marrë burri i dheut me hu në krah dhe nuk po lë metodë pa përdorur vetëm e vetëm që ta bëjë vedin vërtetë përrallë.

E fillova me shkrimtarllakun e tij dhe dorën në zemër, mua nuk më ka rastisë që të lexojë një kritikë vlerësuese për “Gjarpijtë e gjakut” , për këtë Roman siq e quan ai. Flitet se kur doli “Bali Adem” nga burgu herën e parë (viti nuk më kujtohët), udhëtonte këmbë nga Podujeva për në Prishtinë. Dhe kur e pyetën se pse nuk hypë në Autobus, ai ishte përgjegjë: “Nuk dua që të udhëtoj me autobusë të Titos”. Thuhët poashtu që nuk kishte burrë që ia mbushë mendjen “Balit” (kështu e thërrasin në Llap Bacën), se këta autobusë ishin ble me djersën e taksapaguesve shqipëtar të Kosovës. Dhe pastaj u bë përsëri burgaxhi, por jo me dëshirën e tij. Pastaj i lindi ideja që të bëhej Enverist.

Thuhët që edhe në burg e ka mbrojtur me xhelozi të paparë këtë ide. Siq dukët edhe kjo i kushtoj edhe do vjet të tjera nën mrizin e burgjeve famëkeqe jugosllave. Dhe për të mos e zgjatur përrallën, dikur e liruan “Balin Adem” nga burgu, me kushtin e vetëm që ate populli i vet t’a bënta simbol të rrezistencës. Dhe vërtetë kështu edhe u bë.

Na kujtohën shumë mirë se sa bëheshin rradhët e gjata të vizitorëve që shkonin për ta takuar simbolin e tyre të rrezistencës. Bile-bile do gojë të kqija thonë se u muar një aksion që t’ia ndertonin edhe një shtëpi të vogël. Thonë poashtu se edhe ia ndërtuan. Por siq dukët atij iu duk e vogël, dhe sidomos pas kohës kur edhe Kryetarit Rugova iu ndërtua një shtëpi, shumë më e madhe se e “Balit”, ky i fundit hoqi dorë prej saj, si zevzek inatëgji që është dhe u shpërngul në qytetin e Lidhjes ( jo të Lidhjes Demokratike, por të Lidhjes së Prizrenit) në Prizren, ku e ndërtoj një shtëpi në mahallën e shkieve. Dhe për mos me e zgjatur shumë përrallën e të bërit përrallë, Bali na ishte dhe çka nuk na ishte.

Na ishte KLMDNJ-istë, UÇK-istë (vetëm potparoll, ose zëdhënës), RTK-istë e ,...dhe më në fund u bë edhe FQK-istë. Pra i zoti i shtëpisë në partiqkën e sapo formuar, të quajtur FQK. Dhe siç dukët, Bali nga kryepartiak ka filluer të bëhet edhe kryefalltor, por edhe analist politik, i cili po merret me analiza të ftohta, por për tema të nxehta.

Në shkrimin e tij “Zotrinjë mos fajsoni qytetarët!” ka marrë përgjegjen e merituar nga Sefedin Krasniqi, por unë dua të ndalem vetëm në pjesën e parë dhe ma skandalozen të këtij shkrimi. Adem Demaqi, pra personazhi i përrallës, i cili e ka bërë vedin përrallë për faqe të zezë, duke iu drejtuar pa dallim institucioneve (“formale” siq i quan ai) të Kosovës, atyre të UNMIK-ut dhe në të njejtën kohë pa fije turpi në të njejtën shportë e futë edhe regjimin kriminel të beogradit, bile-bile duke ju drejtuar me zotrinjë.

Pra, më skandalozja e të gjitha skandalozeve është kur ky analist mjeran, pa as më të voglën ndjenjë të përgjegjësisë njerëzore, morale dhe etike shkruan: “Zotrinjë të institucioneve formale të Kosovës, zotrinjë të UNMIK-ut, zotrinjë të regjimit të Beogradit, për erupcionin e pakontrolluar të mllefit e të dëshprimit qytetar të Kosovës, ju jeni fajtorë e askush tjetër. Mos u mundoni t’i mjegulloni e t’i fshihni gjynahet tuaja”. Dhe tërë theksin e këtij shkrimi dua të vë në fjalinë e mëposhtme të “Falltorit analist” kur thotë: “Mos u mundoni t’i gjeni kriminelët e fajtorët për vdekjen e dhjetëra qytetarëve të pafajshëm, jashtë rradhëve tuaja.”

Pra, të nderuar lexues, gjykoni vetë. A nuk qenkan për Adem Demaqin jo vetëm fajtorët por edhe kriminelët mu në rradhët e institucioneve tona. Në rradhët e këtyre institucioneve që populli me votën e tij sovrane ua ka besuar që ta udhëheqin Kosovën drejt pavarësisë dhe demokracisë. A nuk na del pra sipas llogjikës së sëmurë Demaçiane, se vetëm një popull kriminel mund të zgjedhë dhe të votojë një qeveri apo udhëheqje të institucioneve po ashtu kriminale. Ruana zot nga një “simbol” i tillë i së keqes. I cili siq po shihet ka shpërthye në një “erupcion vullkanik” të marrëzisë, të mjerimit, të amorales dhe të së keqes.

Prandaj, deri sa të kemi njerëz të tillë në Kosovë, edhe pranverat e përgjakura do të na përcjellin si një kob i zi për kombin tonë. Derisa të ketë njerëz që djegin flamuj, sikur që pamë në këtë pranverë të përgjakur, dhe të cilëve dikush ju thotë mashalla dhe aferim, deri atëherë në çdo pranverë të Kosovës në vend të luleve, do të kemi ferra, dhe në vend të bilbilave, korbat e zi do na krrokasin mbi kokat tona. Derisa, që të tre këto personalitete, subjekte të këtij shkrimi, si veglat qorre dhe dorë e majtë e Fatos Nanos, dhe mjerisht edhe shumë të tjerë si këta të cilët i bëjnë elozhe dhe i përulen deri në poshtrim, simbolit të së keqes për kombin tonë, pranverat e Kosovës do të vonojnë të qelin me të gjithë beharin dhe ngrohtësinë e saj.

E sollën këtë murtajë në trojet tona që nuk e duron, dhe i dëshiruan mirëseardhje dhe e quajtën NANO, OK, atëherë kur populli shqiptar i Shqipërisë, po kërkon ikjen e tij. Dhe, ende pa u larguar plotësish ajo hije e zezë nga trojet e Kosovës martire, dhe pa u larguar mirë ajo erë e keqe që kundërmonte, u qfaqën turmat, krejt të çorjentuara, tepër të pakontrolluara, ...që shkatërruan, që dogjën, dhe si rezultat për fatin tonë më të keq pati aq shumë viktima, krejt të panevojshme.

E them me sinqeritetin më të madh se vetëm një herë në jetën time kam ndie vërtetë keqardhje për “Balin”. Edhe atë me rastin kur në një inervistë apo bisedë pak pas përfundimit të luftës, në RTK-në e tij dikur (nëse nuk gaboj) patë thënë, se si i ka dëgjuar fëmijët nëpër rrugët e qytetit duke i thënë: “Qe Adem qeni”. Le të më fali “Bali Adem”, këtë e ka thënë vet me gojën e tijë. Por....

Ka edhe një thënje popullore që thotë: “Më lehtë e mbushë njeriu një qerre plot me ferra edhe atë i zbathur, sesa ia mbush mendjen një njeriu të marrë”