Kush e rrëzon Fatos Nanon

Koment

Kush e rrëzon Fatos Nanon

22 mars 2004 / TN

Çerçiz LOLOÇI

Dje opozita e bashkuar rreth Partisë Demokratike ka ripërsëritur tubimin madhështor përgjatë bulevardit "Dëshmorët e Kombit" duke i mëshuar idesë së saj konstante për largimin e kryeministrit Fatos Nano por edhe duke dhënë një mesazh paqtues për zhvillimet dramatike në Kosovë. Si edhe herë të tjera edhe për këtë manifestim qytetërues u rideklaruan keqkuptimet se lëvizjet në Tiranë krijojnë acarime në Prishtinë dhe anasjelltas, madje sekretari për Marrëdhëniet Ndërkombëtare zoti Maqo Lakrori e konsideroi si të pavend këtë protestë duke nënkuptuar shtetin kufitar.

Megjithatë duhet pohuar se në këto dy kryeqendra ka problematika të ndara dhe jo shumë të lidhura me njera - tjetrën; Kosova ka si detyrim bazë plotësimin e standardeve të një shoqërie multietnike që e çojnë gradualisht sa drejt pavarësisë dhe integrimit europian, ndërsa Shqipëria ka në pikëpyetje ndërtimin e insitucioneve, kapërcimin e tabusë së zgjedhjeve të ndershme dhe demokratike dhe që vazhdon të endet në një tranzicion të vështirë që e mban në top-rekordin e vendeve më të varfra.

Por ndërsa duket më e lehtë detyra e shoqërisë kosovare për të qenë një vend normal në familjen euroatlantike, detyrimet e Tiranës zyrtare duken edhe më të vështira; pas trembëdhjetë - katërmbëdhjetë vjetësh Shqipëria nuk ka të konsoliduar pushtetin bazë të të gjitha pushteteve, atë legjislativ ku veçanërisht kohëve të fundit ka dhënë shumë prova të një institucioni të rremë, me doza të shumta paaftësie, inefiçence dhe që falë një statusi që ndryshon legjislaturë për legjislaturë është edhe një barrë e madhe për ekonominë shqiptare.

Në të njëjtën gjendje, në mos edhe në situata më të mjerueshme janë edhe të gjitha pushtetet e tjera që duke buruar nga një trupë false çfarëdolloj hibridi mund të krijojnë, por nuk mund të kuptohen si gjymtyrë të një shteti të së drejtës. Megjithatë me një lëvizje qytetare nuk mund të ndryshosh të gjitha pushtetet, por me "Nano ik" në mënyrë paqësore, me protesta jo vetëm në Tiranë, por edhe në të gjitha qytetet shqiptare, së paku krijohet një mundësi demokratike për ndryshimin e shkallëshkallshëm të tyre.

Po pse pikërisht qeveria dhe pse Fatos Nano?

Pavarësisht se opozita në tërësi dhe Partia Demokratike në veçanti ruan vlerësimet e saj për kryeministrin e Qeverisë së Pajtimit Kombëtar, Bashkim Fino, për kryeministrin post-Nano, zotin Pandeli Majko, për kryeministrin e radhës socialist, zotin Ilir Meta, të tre këta kryeqeveritarë nuk kanë arritur të shënojnë tregues aq të ulët dhe situatë konfliktuale sa drejtuesi aktual i qeverisë shqiptare dhe kreu tradicional i Partisë Socialiste, Fatos Nano.

Duke përjashtuar votimin fals që është bërë në kongresin e fillimdhjetorit që e rimbajti në krye të formacionit politik socialist, kriza e Fatos Nanos ka ardhur e fortë dhe pakompromis nga radhët e veta: atë e bllokonte dhe e mbante të izoluar Këshilli i Përgjithshëm Drejtues dhe kryesia socialiste, një numër i konsiderueshëm deputetësh brenda mazhorancës së majtë; të gjithë këta kundërshtarë nuk mund të kthehen aq lehtë pro tij falë pragmatizmit në marrjen e një posti apo një privilegji të caktuar.

Por më e vendosur në largimin dhe zëvendësimin e menjëherëshëm të kryemisnitrit është tashmë opozita dhe Partia Demokratike që ka mundur të bëjë për vete edhe një shumicë të heshtur jo vetëm në qytetet, por edhe në një shkallë më të gjerë. Pa u ngutur për të pasur metingje dhe tubime paqësore (që edhe ato mund të përdoren nëse vazhdon të mos veprojë logjika politike e konfrontimit me popullsinë), Nanon mund ta rrëzojë aktualisht edhe një protestë e organizuar arsimtarësh të nëpërkëmbur prej tij, edhe një organizatë pensionistësh që janë në limitet e pamatshëm të varfërisë dhe çfarëdolloj komuniteti tjetër që e konsideron qeverinë si "mish të huaj".