BURIME TË MUNDSHME TË ATENTATIT MBI PRESIDENTIN E KOSOVËS

OPINIONE

Në përkrahje të protestës kundër atentatit mbi presidentin Rugova

17 mars 2004 / TN

Dr. S. GASHI - Vjenë (AUSTRI)

Duke u solidarizuar plotësisht me protestën e mbajtur sot në Prishtinë kundër atentatit mbi presidentin e Kosovës, Dega në Austri e Lidhjes Demokratike të Kosovës e ka autorizuar z. Dr. Skënder Gashi ta shpreh dënimin në formë më të zgjeruar përkitazi me atenatit e turpshëm, fatbardhësisht të pasuksesshëm, mbi presidentin e Kosovës.

Përmbajtja e këtij komenti është formulim i autorizuar në formë të shkruar i qëndrimit të Kryesisë së Nëndegës së LDK në Vjenë dhe i kryetarit të Degës së LDK-ës në Austri përkitazi me atentatin e pasuksesshëm mbi presidentin Rugova.

Kryesia e Nëndegës në Vjenë të LDK-ës mendon se atentati mbi presidentin Rugova është atentat mbi punën e bërë deri tani nga ky personalitet dhe nga Lidhja Demokratike e Kosovës, në krye të së cilës qëndron që nga themelimi i saj, për ndërkombtarizimin e Çështjes së Kosovës; shpalljen institucionale të mëvetësisë së Kosovës dhe nxjerrjen e akteve madhore të shtetësisë që rezultoi me ngritjen dhe funksionimin e shtetit të kosovarëve, të përcjellur me mosdëgjueshmërinë kolektive civile të qytetarëve të Kosovës karshi shtetit jugosllav e serb. Ky atentat është edhe një vepër e shëmtuar më shumë në vargun e të këtillave, që patën për pasojë vrasjet me motive politike të bashkëpunëtorëve më të ngushtë të presidentit dhe të strategëve e të luftëtarëve të UÇK-ës, vrasje këto që u ekzekutuan nga dorasë ende të pazbuluar.

Derisa vrasjet e Enver Malokut, plagosja e Sabri Hamitit, vrasja e Xhemajl Mustafës, Ukë Bytyçit, Tahir Zemajt e të tjerëve ishin të paparaljmëruara, atentati mbi presidentin është e një natyre tjetër. Kjo u ushtrua pas bërjes publike në shtypin kosovar nga ana e policisë ndërkombëtare të kërcënimit se është përgatitur likuidimi edhe i tre drejtuesve të lartë të Lidhjes Demokratike të Kosovës, midis të cilëve porse nuk na paska qenë paraparë të vritej presidenti Rugova.

Çfarë ironie! Çdo mendje e shëndoshë do ta pyeste zbuluesin e përgatitjes së vrasjeve, e ndoshta edhe të ekzekutorëve konkretë të paraparë të vrasjeve të planifikuara, se çfarë masash ndërmori ajo polici jo vetëm drejt demaskimit të urdhërdhënësit dhe ekzekutorëve potencialë të vrasjeve të paralajmëruara, por edhe çfarë ndërmori ky institucion për mbrojtjen e instancës më të lartë morale e politike të vendit, presidentit të Kosovës.

Pikërisht mosndërmarrja asgjë për mbrojtjen, përkatësisht për sigurinë e institucionit të Presidentit, përfshirë këtu edhe sigurinë e institucioneve me ingerenca shtetësie të Kosovës, e lë të hapur të drejtën për të besuar se jo vetëm UNMIK-u nuk i çmon, prandaj edhe nuk i ruan institucionalisht (nënvizim i autorit) as institucionin e presidencës e as institucionet e Kosovës në fazën e tyre të tanishme të përfaqësimit në hije të vullnetit politik të popullit të Kosovës të cilat, megjithatë, falë autoritetit që e gëzojnë në popull, jo porse për vëllimin e kompetencave që këtyre me kiste ua ka besuar UNMIK-u, e drejtojnë jetën publike në Kosovë.

Mbajtja nga ana e UNMIK-ut dhe e opozitës kosovare e qëndrimit përçmues, për të mos thënë edhe përbuzës, ndaj institucioneve të Kosovës mund të ketë pasoja shkatërrimtare për shoqërinë kosovare. Kjo aqë më parë kur mund të besohet me arësye se UNMIK-u do ta ketë të qartë rolin e autoritetit moral të Ibrahim Rugovës për shoqërinë kosovare. Është katërcipërisht e ditur se falë urtisë së presidentit Rugova në Kosovë nuk ndodhi ndonjë „revolucion i vonuar demokratik“ apo më konkretisht hakmarrje ndaj dorasëve të pandehur për vrasjet e liderëve të LDK-ës, hakmarrje që do ta polarizonte shoqërinë kosovare dhe, ky polarizim do të mund të shpërthente në formë të një lufte civile, të cilën mbase dikush ia dëshiron Kosovës dhe e stimulon këtë edhe sot e gjithë ditën duke ngrënë dorë tani edhe mbi institucionin e presidentit të Kosovës.

Le të përkujtojmë se pikërisht për të mos u bërë bashkëfajtor i ndonjë konfrontimi që do të mund të shndërrohej në ndonjë „revolucion të vonuar demokratik“ të tipit të Shqipërisë së ’97-shit përbrenda vetë kosovarëve dhe për të mos e humbur përkrahjen ndërkombëtare, Lidhja Demokratike e Kosovës dhe presidenti Rugova i sakrifikuan në Rambouillet edhe strukturat shtetërore të Kosovës përkatësisht qeverinë e Kosovës me të gjitha ministritë e saj që kishin funksionuar dhe mund të vazhdonin së funksionuari.

Nëndega në Vjenë e Lidhjes Demokratike të Kosovës kërkon së këndejmi nga UNMIK-u dhe nga struktura kompetene e Kosovës sigurimin institucional, dmth. sigurimin e godinës së presidencës 24 orë në ditë nga policia me uniformë e policisë ndërkombëtare, përkatëisht të SHPK dhe që kjo praktikë të zgjerohet edhe mbi institucionet e tjera të larta të Kosovës dhe drejtuesit e tyre të zgjedhur me votën e popullit.

Megjithatë, përkundër sa u tha më lart dhe sa do të thuhet në vazhdim, përderisa nuk zbulohet dorasi i këtij atentati dhe ky të mos vehet përpara drejtësisë, çdo lloj analize e burimit të këtij atentati të dështuar është e kushtëzuar të jetë ecje nëpër errësirë në të cilën për doras mund të pandehet si ndonjë dorë e zgjatur e ndonjërit nga shërbimet serkrete të shteteve fqinje ashtu edhe ndoshta dora e ndonjë „patrioti militant“ që ha bukë në Kosovë.

Natyrisht që për urdhërdhënës ndonjë argati kosovar për këtë atentat mund merret shërbimi sekret i Serbisë, qenia aktive e të cilit u pohua megjithmend apo edhe vetëm si lojë me qëllim frikësimi e destabilizimi, nga vetë k reu i kitij shërbimi. Kjo aqë më shumë pse nga personalitete amerikane e europerëndimore janë shpeshtuar parashikime për pavarësimin e Kosovës si formën më të mundshme të zgjidhjes së Çështjes së Kosovës ashtu edhe pse pikërisht presidenti i Kosovës Dr. I. Rugova tani e 15 vite më parë kurrë nuk ka kërkuar për Kosovën ndonjë zgjidhje tjetër përveç pavarësisë së saj.

Në këtë kërkim nëpër errësirë do të duhej megjithatë që, para se të dalim n’kojshi, së pari të fshijmë para derës sonë. Dhe kjo fshirje para derës sonë do të dëshmonte, për fat të keq tonin, se ka jo pak veprime të njerëze tanë dje e sot që, të vendosura në kontekstin e ndodhive të deritanishme të hidhura, nuk e japin ndonjë mozaik me pamje pafajësie.

Duke u kthyer në të kaluarën e djeshme duhet vërejtur me këtë rast se të gjitha likuidimeve të deritanishme të aktivistëve eminentë të LDK-ës, edhe pse jo duke e marrë mbi vete publikisht nga ndonjë doras apo „asociacion“ konkret, të krimit të bërë, gjithmonë u kanë prirë së pari etiketimet “tradhëtar” të shpehura në emër partish e asociacionesh kosovare “të dalura nga lufta” për viktimat e ekzekutuara.

Është jo pak e çuditshme, për të mos thënë edhe simptomatike, se si asnjëra nga dy partitë opozitare të “dalura nga lufta” nuk e patën kurrë deri më tani lere më guximin civil, por as kulturën politike të distancohen puiblikisht nga ndonjë anëtar “i padëgjueshëm” i asaj partie siç është psh. rasti me simpatizantin e PDK, që në emër të patriotizmit e ekzekutuan Ukë Bytyçin. Kjo parti dhe simotra e saj, poashtu “e dalur nga lufta” u mjaftuan me deklarata se i dënojnë vrasjet – në stilin „të vras natën e gjëmën ta bëj ditën“, jo porse dujke u distancuar nga ekzekutuesi i vrasjes - anëtari apo simpatizanti i kësaj partie.

Dhe, asociacione të “dalura nga lufta” kanë provuar jo vetëm një herë që me etiketën e “tradhëtarit” ta njollosin edhe figurën strumbullare morale të Kosovës – presidentin Rugova. Janë pikërisht asociacionet dhe partitë „e dalura nga lufta“ dhe ndonjë organ i tyre i shtypit ato që me e pa dorëza e kanë kërkuar dhe e kërkojnë edhe sot vrasjen e atyre që nuk mendojnë e nuk veprojnë si ato. Sipas kësaj logjike, në sytë e „patriotëve“ e “çlirimtarëve”, që ka pak arësye të mos mund të shihen për dorë e zgjatur edhe të filialës në Tiranë të ekzekutorit të politikës antikosovare të Beligradit e të Athinës – Fatos Nanos dhe të llakejëve të tij, do të duhej që para “ekzekutimit” të frikësohej edhe personaliteti dhe institucioni i presidentit të zgjedhur me votën e popullit edhe para vërtetimit të këtij autoriteti pas çlirimit të Kosovës nga forcat e NATO-s.

Kujtoj se është jo pak e arësyeshme të shtrohet edhe pyetja përse ky atentat “paralajmërues” ndodhi pak ditë pas vizitës së mysafirit, për shumicën e kosovarëve të padëshirueshëm, nga Tirana të cilit në Shqipëri po i lëkundet dheu ndër këmbë. A mos kufomës së gjallë politike të Fatos Nanos do t’i duhej një ngjarje e kësaj përmase për ta tërhequr vëmendjen e popullit shqiptar brenda kufinjve politikë të shtetit të 1912-ës dhe sidomos atë të bashkësisë ndërkombëtare nga aktualiteti jo vetëm i hidhur, por edhe i turpshëm në Shqipërinë e drejtuar nga ky?.

Kjo aqë më parë kur dihet për fushë se pikërisht asociacionet dhe partitë politike të majta kosovare “të dalura nga lufta”, njerëz të të cilave pinë ujë edhe në bërrakën e Fatos Nanos, po përpiqen ta bëjnë Kosovën Shqipëri, asosh çfare e ka bërë këtë “mentori” i tyre Nano, një vend me demokraci të partisë, përkatësisht një vend në të cilin formanti dhe vëllimi i demokracisë së mirëfilltë është i tillë çfare dhe sa e lëshon partia në pushtet.

Atentati mbi presidentin Rugova është pjesë e strategjisë për standardizimin e pasigurisë politike e publike në Kosovë. Sipas kësaj logjike, me një kësi vathi n’vesh do të duhej të shenjohen të gjithë ata që pavarësinë e Kosovës nuk duan ta shpallin për çdo „bajram“, por që punojnë edhe më tej për njohjen e pavarësisë së shpallur (qysh atëherë) nga parlamenti i Kosovës dhe me vullnetin politik të kosovarëve të shprehur përmes Referendumit - kur populli i Kosovës ia besoi kolektivisht realzimin e pavarësisë presidentit Rugova që e zgjodhi me votën e vet të lirë - dhe të gjithë ata që kanë guximin civil të ngriten në këmbë për institucionin e presidentit të vendit dhe, fundja, të gjithë ata që mendojë se Kosova e çliruar edhe është e lirë.

Por, qytetari i një shteti është i lirë vetëm atëherë kur është edhe i sigurt. Sa kohë që në Kosovë ndodhin vrasje me motive politike, nuk mund të flitet as për liri kolektive as për atë individuale. Ky edhe është qëllimi i atyre që e mbjellin pasigurinë e cila mbase nuk nënkupton asgjë tjetër përpos amullimin e gjendjes status quo në Kosovë, përkatësisht ngadalësimin e aktit të pandalshëm të pavarësimit të Kosovës.

Në këtë rast nuk pinë më ujë dënimet prej papagalli të vrasjeve e të atentateve të lëshuara nga majtistë kosovarë, të cilat shkojnë aqë largë sa parapëlqejnë që atentati mbi autoritetin e presidentit të Kosovës ta cilësojnë madje edhe për vepër të vetë LDK-ës – si një inskenim të saj - sepse kjo vepër e shëmtuar na paska ndodhur në një moment kur LDK-ja nuk na paska qenë kurrë deri më tani në një shkallë kaqë të ulët të ngrirjes së popullaritetit të saj. Deklarata të kësaj natyre nuk kanë si të kuptohen ndryshe përpos si pjesë e fushatës së gjerë e të standardizuar të përdhosjes së personalitetit të Ibrahim Rugovës dhe të instituconit të presidentit të Kosovës.

Si mund të kuptohet e shpjegohet ndryshe edhe fushata e anatemizimit të presidentit Ruova nga „intelektualë“ kosovarë që janë bërë përhapës me flakadan të vahabizmit saudit në Kosovë dhe e dënojnë jo vetëm me shkrime shpifëse porse kanë arritur që këtë anatemizim ta bëjnë pjesërisht edhe pjesë të „vajzit të gjumave“ (të premteve) nëpër xhami që, edhe këtu, të anatemohet mbështetja e diplomacisë kosovare mbi vlerat europerëdimore.