Nesër është 8 marsi, dita e nënës

Letër nënës

Nesër është 8 marsi, dita e nënës

8 mars 2004 / TN

MENI (Pejë / Gjermani)

Rri i ulur ne skajin e dhomës sime të errët dhe mendja me ikë tek nëna ime.

Ahh një dridhje ç'ma përshkroj trupin tim dhe sikur çdo natë tjetër edhe sonte fillova t'i shpalos dhe ti ledhatoj kujtimet e mia lënë peng. Kujtoja vehten time si femijë duke ngarendur nëpër fusha për të kërkuar lulet e pranverës për ditën e 8 marsit.

Kërkoja... e kërkoja në fusha e lugina derisa e mblidhja një tufe lulesh e ti dhuroj nënës sime dhe pastaj pasi ia dhuroja asaj lulet, më shikonte e gëzuar, më përqafonte fort dhe më falte një buzëqeshje që dilte nga fytyra e saj e gëzuar dhe çiltërsia e shpirtit të saj.

Ah jetë oh jetë! Kohë të mira ishin ato. Kohë të paharrueshme!

Sonte filloj ti mbledh ato copëza kujtimesh e kohëra, ti përkedhel më ëndje e ti përqafoj më mallëngjim.

Filloj me ato kujtime të bukura, të embla e të kaluara e që të rizgjohem e këndellëm me fatin dhe realitetin e hidhur që jetojmë. Eh ky realiteti i hidhur përshkron notat e pellgut të tragjedis së familjes sime, më bënë të ç'mendem e pastaj vëjë dorën e djathtë në faqe dhe lotët...ahh lotët më tradhëtojnë sonte përsëri! Lotët as sonte nuk i fshij, i lë që të notojnë në udhët që tashmë një kohë të gjatë bëjnë mbi faqet e mia.

Pikërisht tani në mars bëhen 5 vite që nëna ime pret burrin dhe djalin e saj të zhdukur nga lufta.

Si ta marr nënën time në perqafim dhe ti uroj ditën e nënës?

Si ta ngushëlloj, zemrën dhe shpirtin e saj të plagosur?

Si ti them se pritjet në kthim të të afërmëve tonë janë tashmë të kota?

Si?

Nanë, tani janë bërë 5 vite që nuk të kam parë gëzimin dhe buzëqeshjen tënde në fytyrë!

Nanë moj, ti e di, nuk lamë vende e burgje pa i kërkuar të afërmit tonë, në Dukagjin e në mbarë Kosovën nuk lam varre, hendeke e gropa pa hapur por të afërmit tonë prapëseprapë nuk i gjetëm.
U lutëm e u përlutem tek përëndia por kot.

Asnjë fjalë e asnjë shenjë e tyre!

Kot lamë derën e konakut ditë e natë hapur por ata nuk u kthyen.

Ti prapëseprapë nuk dorëzohesh. Ti nuk pranon ngushëllime. Ti pret, ti ende pret se ata një ditë do të kthehen.

Ti nuk dëshiron ta kuptosh realitetin moj nënë. Ti as nuk flet e as nuk qanë. Ti vetëm hesht! E kjo heshtja jote me mbyti moj nënë, ma hëngri shpirtin për së gjalli.

Vetëm në mengjës ti vërej sytë e skuqur por ti prapëseprapë bëhesh se nuk ka ndodhur asgjë se ti je krenare të flasësh për dhembjën dhe mundimin që ta ka kapluar shpirtin tënd. Rrudhat e ballit dhe floku yt i thinjur flasin ma shumë se tana ato romanet dhe veprat e shkrimtarëve që mirren me dhimbje e mundime.

Oj nanë edhepse zoti na ka dënuar ne, ne mos ta dënojmë vetvehten.

Nanë, mos ta gënjejmë vehten me pritje se ata nuk vijnë ma! Ata nuk kthehen ma!
Ata janë deshmitarë të lirisë qe kemi dhe gëzojmë ne sot.

Nanë, pashë dritat e syve të mi, bahu burrnore e më merr ne perqafim e më shtërngo fort e na lejo ta ngushëllojme njani tjetrin ashtu siç ngushëllohen nanë e birë.

Na lë të qajmë me za e mos të qajmë fshehurazi nga njani tjetri por ta pranojmë realitetin tonë të hidhur.
Na lë që ti hapin dy varre, e ti varrosim dy arkivole të zbrazta e ti presim ngushëllimet si e dojnë doket e zakonet tona. Ta varrosim pritjen dhe shpresën e kotë të këtyre 5 viteve.

Nanë ndëgjom mue njëherë! Bëhu burrnore e mos na lë të vuajmë edhe më shumë se çfarë na ka dënuar zoti.

Nanë, tani është bërë mëngjes. Edhe sot përsëri më zuri agimi i mëngjesit në kujtime, lot dhe mendime. Nënë, tashmë po vie dita jote e shenjët, 8 marsi.

Ah sa lule të bukura ka Kosova moj nanë, por as sot nuk gjej asnjë lule e as një dhuratë që ta rikthej qoftë edhe për ca momente buzëqeshjen dhe gëzimin tënd në fytyrë.

Ngushëllimi është prapëseprapë "dhurata" dhe "urimi" i vetëm për ty që më mbetët.

Nanë, bëhu e fortë, banu burrnore se ti je nanë e mrekullueshme!

Urime 8 marsi nanë!

Të përqafoj fort e më shumë se kurdoherë.

Meni
7 mars 2004
Pejë / Gjermani