|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

PERSIKOPI I DREJTËSISË

“MBIJETESA LIGJORE” E FLETARRESTEVE TË SERBISË SË SLOBODAN MILOSHEVIQIT(!)

2 mars 2004 / TN

 

Prof.Dr. Mehdi HYSENI

 

Arrestimi i gjeneralit, komandantit të TMK-së, Agim Çeku, më 29 shkurt 2004 në Aeroportin e Busdapestit të Hungarisë nga ana e policisë kufitare hungareze, si pretekst i një “fletarresti” të “interpolit serb”, që qenka në fuqi, qyshë nga gjyqësia e shtetit policor gjenocidal të ish-kryetarit të Serbisë, Slobodan Milosheviq, është edhe një dëshmi e qartë, se kjo, tanimë është bërë dukuri e ligjshme, se  edhe regjimi “demokratik” i Vojislav Koshtunicës, i Vladan Batiqit, i Nebojsha Çoviqit,Dragolub Miçunoviqit, Svetozar Maroviqit etj., ende është duke funksionuar me ligjet dhe me Kushtetutën e Serbisë së Slobodan Milosheviqit.

 

Për më tepër(në një kontekst tjetër), këtë të vërtetë e ka pohuar këto ditë edhe oponenti vehement i regjimit të Slobodan Milosheviqit, kryetari i “SPO-së”, Vuk Drashkoviq, duke nënvizuar se: “Serbia në shumëçka nuk ka lëvizur përpara për asnjë milimetër nga regjimi i Milosheviqit, por edhe më tej po jeton me Kushtetutën, me ligjet dhe me kuadrot e Milosheviqit” (Beta,29.02.2004). Në thelb, kjo deklaratë e kryeliderit të “SPO-së”, Vuk Drashkoviq i mohon të gjitha mbivlerësimet politike “të rastit” të disa qarqeve të Bashkimit Evropian(BE-së), si dhe të diplomacisë e politikës së jashtme të regjimit të Fatos Nanos, se “Serbia  pasmillosheviqiane ka marrë rrugën e  demokratizimit dhe të progresit të përgjithshëm shqoëror”. Këtë konstatim të njëanshëm, subjektiv dhe të paqëndrueshëm në asnjë aspekt, e provoi edhe vrasja e ish-kryeministrit të Serbisë, Zoran Gjingjiqit më 12 mars 2003 nga ana e terroristëve dhe e terrorizmit të organizuar shtetëror të hedhurinave të fundamentalizmit çetniko-fashist të sistemit të Slobodan Milosheviqit.

 

Vertet, dr.Zoran Gjingjiqi, u vra nga dora kriminele-banditeske e disa paramilitarëve të “njësive speciale” të ashtuquajtura “beretat e kuqe”, të cilat kanë bërë krime terroriste edhe në Kroaci, edhe në Bosnjë edhe në Kosovë kundër popullatës së pafajshme civile ,(për çka asnjëri prej tyre deri më sot nuk janë “testuar” para Tribunalit ndërkombëtar të Hagës, por organizimi i atnetatit të tij kishte prapavijën e thellë politike të autoriteteve dhe të institucioneve të caktuara të pushtetit shtetëror të Serbisë, të cilat në mënyrën më perfide përmes “dorës ekzekutuese” të tyre, të monutar dhe të paguar shtrenjtë, e organizuan vrasjen e ish-premierit të Serbisë, dr.Zoran Gjingjiq.

 

Motivi kryesor dhe i fundit i likuidimit të dr.Zoran Gjingjiq ishte pse ai kriminelin Slobodan Milosheviq, e dërgoi në Gjykatën Ndërkombëtare të Hagës, për shkak të krimeve të  luftës në hapësirat e ish-Jugosllavisë(Kroaci, Bosnjë dhe Kosovë). Prandaj, vrasja e kryeministrit serb, Zoran Gjingjiq  ishte hakmarrje direkte dhe indirekte e mbeturinave të aparatit policoro-ushtarak të Slobodan Milosheviqit, e jo kursesi shpalosja e deklaratave zyrtare të tij kundër krimit të organizuar përbrenda vetë Serbisë, siç pohonin, dhe sot pohojnë politika dhe propaganda shoviniste antidemokratike e Serbisë, e cila de facto, as de jure as sot nuk pajtohet me dërgimin e kriminelève të saj të luftës për të dhënë llogari  para trupit gjykues ndërkombëtar të Hagës.

 

Në këtë kontekst të politikës dhe të propagandës së regjimit serbomadh promilosheviqian, antidemokratik, dhe antishqiptar, duhet të vështrohet edhe “mbijetesa ligjore” e fletarrestimeve të Serbisë, jo vetëm kundër gjeneralit Agim Çeku, Fatmir Limaj dhe Hashim Thaçit e të tjerëve, por edhe kundër të të gjithë qytetarëve shqiptarë të Kosovës, të cilët rrezikohen njësoj për t’u arrestuar dhe burgosur si rrjedhim i fletëarrstimeve dhe aktpadive të ndryshme(të cilat, edhe pas “vdekjes” së Serbisë së Sllobodan Milosheviqit, ende nuk janë parashkruar nga mbështetësit dhe pasardhësit e tij “demokratë-paqësorë”, siç janë dr.Vojislav Koshtunica, dr.Valdan Batiçi dhe dr.Nebojsha Çoviqi), të inskenuara nga ana e gjykatave politike-policore dhe ushtarake të Slobodan Milosheviqit për përndjekjen dhe likuidimin e shqiptarëve të Kosovës.

 

Sytë i kemi, po “dritë s’po na bëjnë në dritë”, po, ku po shihet ajo “demokraci” e Serbisë?!

 

Qe pothuajse katër vjet pas “shembjes” së regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit, disa segmente proserbe të diplomacisë ndërkombëtare, si dhe diplomacia e Shqipërisë, janë bindur, dhe po ushqejnë iluzione, duke jetuar në ëndërra, se “Serbia është përshëndetur me logjikën dhe me veprimin e politikës militariste serbomadhe, duke hyrë kështu në rrjedhat e domosdoshme të reformave ekonomike integruese dhe demokartike të Evropës së sotme”.  Një vlerësim i këtillë plotësisht i gabuar dhe i parakohshëm(sepse në Serbi ende nuk ka ndodhur kurrfarë kthese demokratike, e cila do të ishte antitezë e justifikueshme e politikës dhe e sistemit të Sloboidan Milosheviqit), ka për qëllim për ta margjinalizuar të vërtetën e hidhur të gjenocidit serbomadh, të ushtruar mbi Kosovën, shqiptarët, kroatët dhe myslimanët boshnjakë.

 

Si pasojë e mosvlerësimit dhe e mossanksionimit objektiv të ligjshëm (sipas normave etike dhe ligjore të sistemit juridik ndërkombëtar) të politikës gjenocidale kolonialiste të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, si dhe të garniturës pasardhëse të tij me në krye koshtuniqët, batiqët, çoviqët, ivanoviqët, trajkoviqët etj., politika shqiptare në Kosovë ( me gjithë ndërtimin e institucioneve demokratike parlamentare: Kryetari, Qeveria, Parlamenti, etj , si rrjedhim i ndërmjetësimit dhe i mbështetjes direkte të administratës ndërkombëtare paqësore të UNMIK-ut dhe të KFOR-it.) vihet fait accompli.

 

Kësaj radhe, nuk do t’i përemendim të gjitha koncesionet e imponuara të politikës shqiptare të Kosovë (sepse opinioni publik shqiptar, tanimë  i ka të njohura një për një), që janë bërë në favor të rehabilitimit të politikës gjenocidale të Serbisë, me qëllim të “pajtueshmërisë” së koncepteve divergjente politike shqiptare – serbe në relacionin Prishtinë – Beograd. Mirëpo, në këtë rast,  ia vlen të nënvizojmë faktin se, si ka qenë e mundur (edhe moralisht, edhe ligjërisht), që Serbia e Slobodan Milosheviqit, të mos e humbas kontinuitetin e saj ligjor dhe kushtetues mbi Kosovën dhe shqiptarët, edhe pas përzënies së forcave policore, ushtarake,paramilitare dhe gjyqesore politike të saj nga Kosova, më 12 qershor 1999, si rrjedhim i ndërhyrjes ushtarake të Aleancës së Atlantikut Verior(NATO-s) dhe të luftës çlirimtare kombëtare të UÇK-së?!

 

Pse qe katër vjet rresht, të  zbatohen ligjet dhe kornizat kushtetues kriminele të Serbisë së millosheviqëve në Kosovë, kur dihet se ato si në aspektin doktrinar, ashtu edhe në atë praktik janë shkaktari dhe pasoja e vetme e djegies dhe e shkretënimit të Kosovës dhe të shqiptarëve?  Sundimi i kushtetutave dhe i ligjeve të këtilla  antishqiptare në fuqi si në Kosovë, ashtu edhe në Serbi, ka vetëm një simteri politike dhe ligjore=”Serbët Kosovën edhe më tej e konsiderojnë Serbi”(!?)

 

Edhe pse kjo është tezë e papranueshme dhe  e sofistikuar e politikës kolonialiste dhe hegjemonmiste të Serbisë së madhe (ngase dihet, historikisht Kosova është dhe, do të jetë përgjithmonë tokë e patjetërsueshme shqiptare), fatkeqësisht kjo për habi të gjithë neve po funksionon në praktikë me kushtetutat dhe me  ligjiet raciste gjenocidale të kryekriminelit-kanibalit të Ballkanit, Slobodan Milosheviq. Si pasojë e një gjendjeje  të këtillë antiligjore, antikushtetuese, antidemokratike dhe antishqiptare, është reflektuar edhe rasti i arrestimit të komandantit të TMK-së Agim Çekut nga policia kufitare e aeroportit të Budapestit të Hungarisë, më 29 shkurt,2004.

 

Gjithësesi, ia vlen të çmohen reagimet e zyrtarëve të politikës shqiptare të Kosovës (Ibrahim Rugova, kryetar, dhe Bajram Rexhepi, kryeministër) kundër arrestimit të gjeneralit Agim Çeku. Mirëpo, shtrohet pyetja a mjafton kjo, që politika zyrtare shqiptare e Kosovës, të ngelë vetëm në reagime verbale kundër akteve të tilla antishqiptare të politikës dhe të propagandës së regjimit serb të Beogradit? Deri kur Parlamenti dhe Qeveria e Kosovës, do të “heshtin”,  që qytetarët e tyre të keqtrajtohen nëpër pikat ndërkufitare të shteteve të ndryshme ballkanike dhe atyre  evropiane, si pasojë e fletarrestimeve kundër shqiptarëve të Kosovës, të dekretuara dhe të nënshkruara nga dora kriminele e Slobodan Milosheviqit, ish-kryetar i Serbisë?

 

Pse kjo “çështje e fletëarrestimeve”, deri tani nuk është spastruar me Serbinë nga ana e politikës zyrtare e Kosovës, duke shfrytëzuar favoret e së drejtës dhe të drejtësisë ndërkombëtare (ligjet dhe konventat ndërkombëtare mbi të drejtat dhe liritë themelore të njeriut), në radhë të parë, duke shfrytëzuar mekanizmat e institucioneve të caktuara të Bashkimit Evropian, të Këshillit të Evropës, të OKB-së, si dhe të Tribunalit të Hagës? S’ka dyshim se, qe katër (vjet) jo vetëm se është dashur të shfuqizohen “fletëpaditë dhe feltëarrestimet” e regjimit të juntës policore-ushtarake e paramilitare të Serbisë  kundër shqiptarëve, porse është dashur që decidivisht të pezullohen nga praktika gjyqëspore dhe e drejtësisë së Kosovës, të gjitha ato ligje, dekretligje dhe kushtetuta të Serbisë, që janë në kolizion me objektivat  dhe me parimet e pavarësisë dhe të vetëvendosjes së Kosovës, si dhe me karakterin dhe me përmbajtjen e luftës kombëtare çlirimtare të Kosovës (UÇK), pavarësisht nga imponimi dhe diktati i “shërbimeve të vullnetit të mirë” të instancave përkatëse të bashkësisë ndërkombëtare.

 

Përderisa të jenë në fuqi fletëarrestimet e tilla, si dhe ligjet e ligjshmëritë serbe në Kosovë, do të jetë e vështirë, dhe në pikëpyetje të madhe,  fillimi i një dialogu të barabartë serbo – shqiptar midis Prishtinës dhe Beogradit, qoftë edhe “dialogimi i parashikuar” për standaret e Kosovës, të cilin tanimë ka filluar ta injorojë edhe pala e minortetit serb në Kosovë me në krye Oliver Ivanoviqin, Rada Trajkoviqin etj.,natyrisht, të ndërsyerë, dhe të mbështetur drejtpërdrejt nga politika propaganidstike e regimit të brishtë  nacionalshovinist të Beogradit. Në këtë vështrim, me Beogradin mund të dialogohet, vetëm pasi Kosova ta ketë fituar statusin si shtet i pavarur dhe sovran, e jo, assesi në këtë fazë kur Kosova ende ndodhet nën mandatin juridik ndërkombëtar të OKB-së, domethënë pa status të përcaktuar politik, kombëtar, shtetëror dhe ndërkombëtar.

 

Politika zyrtare e Kosovës, duhet t’i mbrojë vlerat e luftës së drejtë të UÇK-së=TMK-së, ndryshe është i pashmangshëm kapitullimi i saj

 

Pse Serbia po orvatet, duke mos zgjedhur mjete dhe metoda për ta zhvlerësuar luftën e drejtë çlirimtare të UÇK-së, duke vënë shenjën e barazimit me agresion dhe me luftën  pushtuese gjenocidale të saj, kjo nuk duhet ta “nxjerrë nga takti” politikën zyrtare shqiptare të Kosovës, që të detyrohet ta bëjë ndonjë koncesion a kompromis abusrd në këtë vështrim, sepse (pavarësisht nga yryshet kërcënuese të politikës propagandistike e militariste të SMZ-së)këto janë dy koncepte të kundërta, që e përjashtojnë njëra-tjetrën.

 

Mirëpo, këtë realitet nuk duan ta shohin, as ta pranojnë  fashistët serbomëdhenj(demokratët e shtirur) të politikës zyrtare të Beogradit, duke shpresuar se edhe kësaj radhe (sikurse disaherë gjatë historisë së derisotme), do t’ia arrijnë për t’i mashtruar politikanët shqiptarë të Kosovës, si dhe disa faktorë tradicionalisht me prirje proserbe të “kancelarive evropiane” të Moris Taleranit dhe të Meternikut, se “agresioni dhe lufta grabitçare-gjenocidale” e Serbisë në Kosovë (1989-1999) ishte “çlirimtare” kundër  “bandave terroriste”, kur se lufta çlirimatre kombëtare dhe antikoloniale e UÇK-së, ishte “pushtuese antiserbe”(?!)

 

Ja, kjo ishte, dhe është logjika destruktive e politikës militariste e regjimit serb të Slobodan Milosheviqit, dhe e Kishës Ortodokëse Serbe për shfarosjen  për likuidimin fizik, politik, ushtarak e diplomatik të  UÇK-së, si dhe të shfarosjes së popullatës civile shqiptare të Kosovës. Fatkeqësisht, kjo strategji dhe taktikë me prapavijë të rrezikshme antishqiptare, jo vetëm se është e pranishme, por edhe po vepron me të gjithë mekanizmat e tyre, që gjenocidin serbomadh, të kryerë mbi shqiptarët dhe Kosovën,  t’ia atribuojë UÇK-së heroike të lavdishme, duke mbajtur parasysh faktin se ajo, përkatësisht TMK-ja ishte, dhe pa dyshim do të jetë kështjella e pamposhtur e mbroijtjes së Kosovës dhe e shqiptarëve.

 

Kryeaktorët, si dhe të gjithë aktorët e politikës raciste serbmadhe të Beogradit, e dijnë mirë se çfarë krimesh antinjerëzore kanë bërë në Kosovë kundër shqiptarëve, viktimat e të cilëve janë “improtuar” edhe nëpër vende të ndryshme nëpër Serbi, madje edhe në perfieri të kryeqytetit të saj, Beogradit, mirëpo, nuk kanë forcë as etikë njerëzore, që të pranojnë veprat e tilla kriminale, që janë të dënueshme sipas konventave ndërkombëtare të Gjenevës, dhe të së drejtës ndërkombëtare etj.

 

Në vend se serbët e inkriminuar në gjenocidin e tyre në Kosovë, ta pranojnë gabimin e politikës së tyre, dhe botërisht t’u kërkojnë falje shqiptarëve, ashtu sikurse veproi kryetari i SMZ-së Svetozar Maroviqi, duke iu kërkuar falje kroatëve, Beogradi përmes politikës së tij zyrtarem, edhe pas rënies së Slobodan Milosheviqit, po vazhdon “këngën e vjetër” ndaj Kosovës dhe shqiptarëve. Këtë e provon edhe rasti i  getoizimit të Mitrovicës në “dysh” përkundër observimit ndërkombëtar të UNMIK-ut, si dhe formimi organeve dhe institucioneve paralele serbe (Mitrovicë, Zveçan, Kamenicë etj.), që “mes rreshtave” paralajmërojnë, se politika dhe pushtetit shtetëror i Beogradit, tanimë  i ka bërë të gjitha parapërgatitjet për copëtimin e Kosovës në dy entitete, po qe se statusi i Kosovës nuk zgjidhet sipas pëlqimit të tyre, e në përputhje me Rezolutën 1244, përkatësisht me paragrafin e saj, sipas të cilit Serbisë i njihet e drejta e ushtrimit të sovranitetit territorial shtetëror mbi Kosovën.

 

Në të vërtetë, kjo dispozitë e Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara, është e vetmja fije ligjore e “kashtës së kumtrit”, që po e buhavit  agresivitetin e shfrenuar të politikës dhe të propagndës së Serbisë kundër vlerave të ligjshme (si në sfondin e së drejtës historike kombëtare, ashtu edhe të së drejtës së sotme ndërkombëtare) dhe të pamohueshme të luftës së drejtë çlirimtare të UÇK-së,përkatësisht të TMK-së  me qëllim që, i gjithë kreu i strukturës së saj ushtarake e politike(gjenerali Agim Çeku, Hashim Thaçi, kryetari i PDK-së dhe Ramush Haradinaj, kryetar i AAK-së), të bëhet objekt i pashmangshëm i procesit gjyqësor të Tribunalit të Hagës. Këtë “devizë” anti-UÇK=TMK, që prejudikon pezullimin e çdo varinati të njohjes së pavarësisë së Kosovës, duhet  demistifikuar dhe demaskuar me mjetet  pëkatëse politike, ligjore dhe demokratike, të cilat ipso facto edhe  e kanë legjitimuar dhe legalizuar ndërkombëtarisht UÇK-në=TMK-në, e cila si e tillë është e pranishme si pjesë e pandashme e politikës vendore dhe e asaj ndërkombëtare.

 

Zhvillimi i dialogut me “prita dhe pusi” të “interpolit serb”(?!)

 

Në njërën anë Serbia me në krye Nebojsha Çoviqin, i ka kryer të gjitha formalitet, që të hyjë në dilaog me shqiptarët në Prishtinë, kurse në anën tjetër, ka aktivizuar  “interpolin serb”, që në bazë të fletarrestimeve të policisë sekrete dhe gjyqësisë policore të regjimit të Slobodan Milosheviqit, t’i arrestojë krerët e UÇK-së=TMK-së me petekst të “kryerjes së terrorizmit kundër Serbisë në Kosovë”(1989-1999).

 

Mbi këtë bazë antiligjore, së fundi (më 29 shkurt të këtij viti) u gjetë në “pusinë” hungareze(natyrisht të kurdisur nga Beogardi)gjenerali Agim Çeku, i cili pa asnjë arsye është mbajtur në arrest për disa orë nga organet policore kufitare të aeroportit në Budapest të Hungarisë. Edhe ky rast i arrestimit të gjeneralit Agim Çeku, paralajmërton  sheshit se fillimi i dialogut me Serbinë (në emër të standardeve), nuk do të zbutë asnjë problem ekzistues, që rëndon marrëniet ndërfqinjësore Kosovë – Serbi. Përkundrazi dialogu i parashikuar serbo-shqiptar, do t’i tensionojë edhe më shumë marrëdhëniet politike midis Prishtinës dhe Beogradit, për shkak se Serbia me çdo kusht po përpiqet, që të rivendosë pushtetin e saj administrativ dhe shtetëror në Kosovë, duke e konsideruar atë si “pronë ligjore” të saj.

 

Lind pyetja si mund të hyhet në një dialog të tillë, kur politika zyrtare serbe pa filluar fare bisedimet, ka filluar t’i skërmitë dhëmbët me arrestime, me bojktomin e Parlamentit të Kosovës, përkatësisht të grupeve të “standardizimit” të Kosovës? Të gjitha këto janë simptome reale që pasqyrojnë politikën e kushtëzimit dhe të përçmimit të regjimit zyrtarë të SMZ-së ndaj Kosovës, përkatësisht të fillimit të një dialogu, që është i gjykuar të dështojë ngase nga pala serbe është i aranzhuar në frymën e politikës imperialiste të Slobodan Milosheviqit.

 

Në këtë rast konkret, si pala shqiptare, si ajo mediatore ndërkombëtare, e përfaqësuar nga UNMIK-u, duhet të mbajnë parasysh faktin se në kuptimin fizik do të dialogojnë me Serbinë ( pa praninë e S.Milosheviqit), mirëpo në kuoptimin politik, do të ballafaqohen me recidivistët e politikës së stij, sic janë Vojoislav Koshtunica, Nebojsha Çoviqi, vladika Artemije Radosavleqviqi , dhe me “asë” të tjerë të “ekipit politik” të vjetër dhe të ri  serboçetnikë. Gjendja e tanishme në Serbi dhe në Kosovë tregon se, ende nuk janë krijuar kushtet dhe rrethanat reale politike, që shqiptarët të hyjnë bisedime me serbët për zgjidhjen e ndonjë problemi kontestues pronësor-juridik apo politik, sepse politika e Beogradit ende nuk është shkëputur nga  ideologjia dhe praktika  e regjimit gjenocidal militarist e policor të Slobodan Milosheviqit. Atëherë, çfarë efekti do të kishte, që pala shqiptare të negociojë me Beogradin, edhe nëse është fjala për “standardet” e theksuara, kur qënmdrimet dhe pozicinet e tij politike nuk kanë pësuar asnjë ndryshim nga politika e Slobodan Milosheviqit ndaj Kosovës dhe shqiptarëve.

 

Se me çfarë partnerësh “seriozë” politikë të Beogradit zyrtar, do të takohen pala shqiptare e udhëhequr nga kryeadministratori i UNMIK-ut, Hari Holker lidhur me “standardet” e Kosovës, lidhur me këtë  po japim një konluzion aksiomnatik dhe dhe plotësisht të ekuilibruar si në aspektin e demokratikës, ashtu edhe të asaj ligjores ndërkombëtare, të prof.dr. Vojin Dimitrijeviq( Drejtor i Qendrës së Beogradit për të Drejtat e Njeriut, i cili ka deklaruar se “në Serbi është në zhvillim e sipër kundërrevolucioni”. Ja, se si (eksperti shumëvjeçar i së drejtës ndërkombëtare), e ka cilësuar gjendjen e sotme politike, dhe të përgjithshme në Serbi: “Në Serbi po zhvillohet me hov të madh një kontrarevolucion bizar, atipik nga të njëjtit njerëz të aparatit të Slobodan Milosheviqit, me të vetmin qëllim, që të harrohen dhe margiinalizohen të gjitha të këqiat dhe dëmet, që i ka shkaktuar sundimi i tij.”(Dnevnik, 29.02.2004).