|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Koment

Përgjegjësia e të papërgjegjëshmëve

26 shkurt 2004 / TN

 

Gjergj BUXHUKU

 

Në fillimin e viteve ‘90-të, deklarata e papërgjegjshme deri në absurd i një kryeministri, shkaktoi pjekjen për së gjalli, si një përsëritje e inkuizicionit të mesjetës, të dhjetëra qytetarëve të mjerë të këtij vendi. Mendimi i parë që i vjen në mendje një qytetari normal të botës demokratike është se, të paktën karriera politike e shkaktarit indirekt të tragjedisë së mësipërme, do të kishte marrë fund njëherë e përgjithmonë. Por nuk ndodh kështu në vendin e shqiponjave.

 

Jo vetëm karriera nuk merr fund, por në një tur të jashtëzakonshëm suksesesh në poste ministrore dhe parlamentare, personi në fjalë vazhdon sot e kësaj dite të predikojë në podiume, të kërkojë në vazhdimësi edhe votat e bijve, vëllezërve, miqve dhe shokëve të viktimave të shprehjeve të tij të papërgjegjshme. As një ndjenjë faji nuk rrezaton në fytyrën e tij dhe të partisë që e kandidon në vazhdimësi, për të mos folur për ndonjë mundësi për të kërkuar ndjesë publike dhe vetëtërheqje nga foltoret e mashtrimit...

 

Papërgjegjshmëria e qeverisjes, jo vetëm nuk u ndëshkua, por hapur dhe pa ndroje u dekorua, si për të treguar se qytetarët shqiptarë nuk janë qenie njerëzore, por vetëm miza në sytë dhe në mendjen e të zgjedhurve të tyre!

 

Historia e mësipërme e papërgjegjshmërisë së qeverisjes shqiptare, edhe do të mund të quhej e mbyllur, nëse nuk do të ishte përsëritur në vazhdimësi, për të shënuar kulmin e saj për nga përmasat e pasojave edhe 12–13 vite më pas. Në një akt të paprecedent të gërshetimit të përsosur të papërgjegjshmërisë me paaftësinë e qeverisjes, sikur të ishte gjëja më normale në botë, ngrihen dhe bëhen fakt i kryer 15 herë çmimet e telefonisë fikse dhe energjsë elektrike, një goditje e drejtpërdrejtë në shpatullat e kërrusura të qytetarëve shqiptarë.

 

Gjithçka bëhet sipas parimit të faktit të kryer, pa transparencë dhe pa argumente dhe, duke i menduar shqiptarët si bagëti, që nuk kupton asgjë. Keqmenaxhimi i korrupsionit të politkës në sektorët strategjikë të ekonomisë me shifra të pabesueshme prej dhjetëra e qindra milionë dollarësh, u pa e udhës të mbulohej përpara demaskimit të plotë dhe për t’i dhënë goditjen përfundimtare interesave publike, nëpërmjet rrugës më primitive: rritjes së pabesueshme të çmimeve.

 

Jo vetëm kaq, por frymëzuesit, hartuesit dhe ekzekutorët e politikave të tilla, kishin edhe guximin e çmendurisë dhe injorancës elementare, që të predikonin para qytetarëve shqiptarë për ngritjen e çmimeve, si mënyrë për t’u integruar në Evropë! Pra, pikërisht në Evropën ku liberalizimi i tregjeve dhe konkurrenca e lirë, janë baza e zhvillimit dhe prosperitetit të saj, që përkthehet dhe shndërrohet në kosto sa më të ulëta dhe cilësi më të lartë të të gjitha produkteve. Në Evropën ku ngritja e çmimit të energjisë elektrike dhe telefonisë me vetëm disa përqind, shoqërohet me protesta masive dhe rrëzime qeverish brenda një dite. Të mendosh se ç’mund të ndodhte në ato vende, nëse do të ishte rritur çmimi me dhjetëra dhe qindra përqind brenda një nate!

 

Politika e përdhunimit kolektiv të shqiptarëve nuk mbaron me kaq. Dhe paradoksi shqiptar i papërgjegjshmërisë së politikës, po ashtu. Megjithë rritjen tronditëse të çmimit të telefonisë bazike, financat e kompanisë përkatëse jo vetëm nuk pësuan rritje, por përkundrazi, u ulën në mënyrë të ndjeshme. Shqiptarët e varfër, shpëtimin e gjetën në mospërdorimin e telefonit. Pra, në mesin e Evropës kishte një vend që telefoni nuk mund të ishte më një mjet ndërlidhjeje.

 

Nuk kishte si të ndodhte ndryshe, kur projekti i shpëtimit të korrupsionit të menaxhimit qeveritar mbështetej pikërisht në rritjen e çmimeve të më të varfërve të të varfërve të këtij vendi, të papunë, pensionistë, veteranë etj., që janë edhe përdoruesit kryesorë të telefonisë bazike. E njëjta gjë edhe për energjinë elektrike. Reagimi do të ishte i ligjshëm dhe i menjëhershëm, si asnjëherë tjetër në historinë e vendit. Protesta të mirëfillta qytetare dhe politike shpërthyen në mbarë vendin. U rrezikua seriozisht stabiliteti i brishtë social dhe ekonomik i vendit. U rrezikuan të përsëriteshin edhe njëherë tjetër ngjarjet e ‘97-ës. Ju dha goditje e ashpër edhe interesave afatgjatë të vendit për integrim në BE. Kosto e papërgjegjshmërisë së vendimmarrjes politike është e jashtëzakonshme.

 

Por, përsëri hartuesve dhe zbatuesve të politikave të tilla të papërgjegjshme deri në kufijtë e tradhtisë kombëtare, asnjë gjemb nuk i hyri në këmbë. Jo vetëm kaq, por duke luajtur me ndjenjat e shqiptarëve, edhe u graduan në poste qeveritare. Të paktën deri më tash asnjë qeveritar dhe asnjë institucion nuk është vënë para përgjegjësisë së ligjit. As në kompaninë e telefonit dhe energjisë elektrike, as në ERT dhe as në ministritë përkatëse. Maksimumi mbulohet me shprehjen e papërgjegjshmërisë absolute qeveritare: pozita do të marrë përsipër riskun politik. Harrohet se vendi nuk mund të lejohet të shkatërrohet nga themelet dhe të mjaftohemi me mosvotimin zgjedhor njëherë në 4 vjet, të autorëve të tragjedisë.

 

Pikërisht, kjo është arsyeja që institucionet përgjegjëse shtetërore duhet të veprojnë në kushtet kur mungon vullneti politik për të vënë para përgjegjësisë ligjore, administrative dhe morale, autorët e skenarëve shkatërrues të vendit në afatgjatë, nga vetë forca politike në pushtet. Për të mos përmendur institucionin e dorëheqjes dhe vetëpërgjegjësisë së individëve. Të mos harrojmë se politika të tilla në thelb janë jo vetëm antiqytetare, por plotësojnë të gjitha kushtet për t’u emërtuar edhe antikombëtare, nëse do të vlerësohen dëmet e jashtëzakonshme në afatgjatë, që i shkaktohen vendit.

 

Mjafton të shikojmë sesi provokojnë konflikte sociale të përmasave kolosale, që në thelb kanë varfërinë e thellë të qytetarëve shqiptarë. Përfitimet e mungesës së plotë të stabilitetit shqiptar, sigurisht u shkojnë për shtat nga njëra anë oligarkëve të huaj dhe bashkëpunëtorëve vendës të grabitjes së pamëshirshme të shqiptarëve dhe nga ana tjetër të shteteve historikisht armiq.

 

Pikërisht për të gjitha këto arsye, nuk duhet të mjaftohemi vetëm me kërkim falje në formë slogani, por të kërkojmë të vemë para përgjegjësisë ligjore, administrative dhe morale të gjithë inspiruesit, hartuesit dhe ekzekutuesit hajdutë të skenarëve të kobshem antiqytetarë dhe antishqiptarë. Nëse nuk do të veprojmë në këtë mënyrë, atëherë do të na duhet të shikojmë në formë të përsëritur si deri më tash hajdutë-qeveritarë, që, pasi mbushin xhepat me paratë e shqiptarëve, largohen nga postet e tyre, për t’u shndërruar në predikues “të respektuar” ndaj viktimave të tyre! Papërgjegjshmëria e politikës shqiptare duhet të vihet me çdo kusht dhe sa më shpejt para përgjegjësisë ligjore, ndryshe ngjarje të kobshme të përdhunimit kolektiv do të shohim çdo ditë!