Një shqiptare!

OPINIONE

Koment

Një shqiptare!

26 shkurt 2004 / TN

Edison YPI

Pse, piskamat e kërleshjeve të Larove dhe Jagove të jargshëm të lyrshëm të pështirë do dëgjojmë gjith’ jetën?! Jo, do ta themi edhe ndonjë fjalë të mirë për njëri-tjetrin. Nuk ka dalë nga pluhuri i arkivave. Nuk e ka prodhuar imagjinata hile-qare e ndonjë “krijuesi” mediokër romësimtar. E ka bërë Zoti me dorën e vet, prej kockash dhe mishi. Çfaqet çdo dit’ gjith’ drit’ para gjith’ shqiptarëve. Është femër. Është moderne, por aspak snobe. Flet shumë, por kjo nuk i bie në sy askujt, sepse po flet ajo që nuk po arrin të thotë as të mijtën e atyre që i ziejnë përbrenda. Është sensuale, e lakmueshme, e dëshirueshme, por para saj zor dikush guxon ta kalojë vijën e kuqe të rrezikut...

Sepse është aq e drejtpërdrejtë, aq e thjeshtë, aq e vrullshme, aq e gatshme, aq e fuqishme, aq turbulluese, por meqenëse edhe gjithaq diskrete dhe distante, saqë tërësia e këtyre cilësive e bën sensualitetin e saj, më të lartin e sensualiteteve; klasik. E mu për këtë, ky sensualitet është një sfond aq i këndshëm, aq i pëlqyeshëm, aq joshës, aq fasionues, saqë gjithmonë gjeneron kujdes, delikatesë, deri frikë për t’iu afruar më tepër. Në rastin e saj “të vishesh bukur” apo “të ndjekësh modën”, nuk kanë asnjë kuptim. Vlerat i ka në interioritetin e vet.

Pasha Zotin, me zhele kishte për të qenë gjithaq’ interesante, në mos më tepër. “Moda” e saj është si “moda” e Monalizës. Thuam, cilën modë ka ndjekur Monaliza?! Cili kritik arti është marrë me atë modë?! Ka cilësinë e rrallë të jetë lindur, të çfaqet, të jetojë e të veprojë, përpikmërisht ajo që është ashtu si është. Sa kushton kjo cilësi?! Miliona, miliarda dollarë?! Ajo nuk pyet për to! I ka brenda kraharorit milionat dhe miliardat. Ajo kurrë nuk mungon a mjafton. Ajo gjithkah dhe gjithmonë tepron. Ajo është si thotë Shekspiri; “As Djalli nuk ka ç’të thotë kundër saj”. Konkurron vetëm me fictions dalë nga mendjet inkandeshente të Gjenive.

Për shembull me Anna Karenina-n, atë që besonte se me vetëm një vështrim mund të shembte cilindo mashkull të Botës mbarë. Por më madhështorja e të gjitha cilësive që ka, më e rralla, ajo që jo thjesht e lartëson, por e shenjtëron, është umiliacioni, urtësia, nënshtrimi shenjtëror që rrezaton prezenca e saj, vetëdija se sado i madh e i rëndësishëm të jetë njeriu, sado i ditur apo i kamur, i dëgjuar, i shikuar, i famshëm, nuk është kurrgjë përpara Botës së madhe dhe t’madhit Zot. Veç saj, askush tjetër prej njerëzve publikë nuk e ka këtë dhunti. Gërrmofshin e u dërrmofshin, e vdekshin e u varrofshin nën pluhura arkivash, librash e gazetash, eruditët vulëhumbur, që nuk e dinë a nuk kuptojnë se gjithë dituria e ftohtë e të gjithëve bashkë shitet në një CD që kushton vetëm dymijë lekë të vjetra.

Ngordhshin edhe ata që kujtojnë se me click-a mbi CD-ra mund të bëhen të ditur! Ajo nuk ka të bëjë as me këta as me ata, sepse nuk ja rrok mendja se vetëm me lexime mund të bëhesh njeri, a vetëm me click-a mund të bëhesh i squt. Ajo është tjetërsoj. Si?! Ehu, “go back” ta kuptosh. Çfarë i bën ajo xhamit të ekranit, o Zot?! E zhduk me abrakadabra, e grin, e gris, e kafshon, e dërrmon, e djeg, e avullon?! Aty nga mbrëmja u thotë të gjithëve “Natën e Mirë!“.

Nuk besoj se ja kthen kush përshëndetjen. Pas asaj përshëndetjeje, disa ngrijnë në pozicione qesharake si të kllounëve në metrotë e metropoleve që imitojnë Çaplinin, të tjerë mbeten me sy të shqyer, veshë të çapëlyer, të tjerë me lugën në gjysëm lartësie drejt gojës, të gjithë të habitur si iku, si u tret kaq shpejt ëndrra, mjegulla. Disa më të fisëm, edhe ata nuk ja kthejnë përshëndetjen. Nuk ja kthejnë, sepse, ndërkohë u kujtohet Shelly; “Natën e mirë - Natën e mirë, po si kështu?! Kjo natë pa Ty e mirë si mund të jetë?! Këtë të mos ma thuash më këtu! Se nata di të jetë e mirë dhe vetë!”. Nuk është as si Dita as si Drita, as si Dielli. Është shqiptare plot drit’ nate mendimtare.