|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

PAQJA APO LUFTA?

( AUTOKOMENT SHKRIMIT TIM:  MAQEDONIA ETNIKE DHE SHQIPËRIA ETNIKE )

		23 shkurt 2004 / TN            Nga Shefki OLLOMANI
Harta e pushtimeve  të Aleksandrit të Madh (TN)

Bazuar në reagimet e shumëta të disa qëllimkëqinjëve, si dhe të tjerëve që nuk e kanë kuptuar mesazhin e këtij shkrimi, këtu më poshtë do të jap një komentim të shkurtër për këtë çështje, si të thuash do të përpiqem që ta „përkthej në shqip”, që ta kuptojnë edhe ata që nuk e kanë kuptuar, edhe ata që e kanë keqkuptuar, si dhe ta kuptojnë edhe ata që nuk kanë dashur që ta kuptojnë.

 

Akuza e Parë kundër këtij shkrimi është se unë sllavomaqedonët, pra banorët e sotëm sllavë të IRMJ-së i ”paskam emëruar” si „Ilirë“! Unë askund në këtë shkrim nuk e kam theksuar një gjë të tillë, përkundrazi, ata i kam emëruar ashtu siç janë, Sllavë, po citoj nga artikulli im:

 

„Nga ata fise sllave që depërtuan dhe u ngulitën në Ilirik janë edhe sllavët e sotëm që banojnë në trevat e Maqedonisë së dikurshme antike, të cilët më vonë e quajtën veten maqedonas, sipas emrit të vendit ku banojnë. Prandaj, që këta maqedonas të sotëm, për t’i dalluar nga maqedonët antikë pellazgo-ilirë, në terminologjinë e sotme politike, në të shumtën e rasteve, emërtohen si sllavomaqedonas.“

 

Nuk kanë se si të jenë  maqedonë ilirë, sllavomaqedonasit e sotëm, të cilët shtetin e tyre e quajnë „Maqedoni“, kurse veten e quajnë „maqedonë“. Edhe historiografia e tyre jo shkencore mundohet që t’i paraqesë ata si pasardhës të drejtpërdrejtë të maqedonëve antikë ilirianë! Pra, nuk mund të jenë sllavomaqedonët e sotëm pasardhës të maqedonëve antikë ilirë, sepse nuk e kanë gjuhën, gjakun dhe kulturën e tyre. Sepse kur sllavomaqedonasit e sotëm u vendosën në trojet e Maqedonisë antike ilire, maqedonët ilirë ishin tretur shumë shekuj më parë nga invadimet e fiseve të ndryshme barbare dhe luftërat e parreshtura kundër tyre. Kur sllavomaqedonasit e sotëm dhe të tjerët u vendosën në Maqedoninë antike ilire, ata gjetën aty pothuajse një vend të zbrazur, të  shkretëruar e të djegur plotësisht. Aty ata gjetën vetëm emrin e saj, të cilin më vonë e përvetësuan, ashtu siç uzurpuan tokën e huaj, dhe sot shtetin e tyre mundohen ta quajnë Maqedoni, kurse veten maqedonë, edhe pse bota e civilizuar shkencore e politike nuk i pranon si të tillë dhe i quan sllavomaqedonas, kurse shtetin e tyre e quan IRMJ. Prandaj, për këtë të vërtetë historike, dhe për këtë realitet të sotëm, unë kam shkruar kështu:

 

„Pas dyndjeve, djegëjeve e shkatërrimeve të mëdha të hunëve, mongolëve, gotëve, vikingëve, sllavëve etj., në Gadishullin Ilirik dhe në Maqedoninë antike ilire (para erës sonë dhe në fillim të erës sonë), maqedonët ilirë u larguan me dhunë nga vendi i tyre, shumë u vranë në luftë mbrojtëse që zhvilluan, kurse një pjesë e tyre u asimiluan në sllavë dhe grekë. Nga ata fise sllave që depërtuan dhe u ngulitën në Ilirik janë edhe sllavët e sotëm që banojnë në trevat e Maqedonisë së dikurshme antike, të cilët më vonë e quajtën veten maqedonas, sipas emrit të vendit ku banojnë. Prandaj, që këta maqedonas të sotëm, për t’i dalluar nga maqedonët antikë pellazgo-ilirë, në terminologjinë e sotme politike, në të shumtën e rasteve, emërtohen si sllavomaqedonas.“

 

Akuza e Dytë është ajo se, unë Maqedoninë antike e kam cilësuar si tokë ilire, si krahinë apo principatë të Ilirisë, kur kam shkruar se:  „Maqedonia e sotme Lindore, Maqedonia e Pirinit dhe Maqedonia e Egjeut janë tri krahinat e mëdha gjeografike që përbëjnë Maqedoninë antike të fisit pellazgo-ilir të Maqedonëve, të cilët në historinë e lashtë identifikohen me mbretin e tyre Filipin II dhe birin e tij, Lekën e Madh, apo Aleksandrin e Maqedonisë.“

 

          Dhe ky përkufizim i imi përputhet plotësisht me faktet historike dhe këtu unë nuk kam çka të pendohem pse kam shkruar kështu, sepse kështu kam lexuar nga punimet shkencore të historianëve shqiptarë dhe ndërkombëtarë. Ndër të tillët është edhe Prof.Nezir Myrta, i cili në studimin e tij shkencor: ETYMOLOGJIA, për Makedhoninë antike dhe makedhonët, siç shprehet ai, ndër të tjera shkruan:  „Makedhonia illire e Lekës së Madh illirian (Aleksandri i Madh) shtrihet në një pjesë të territorit të Maqedonisë së sotme (IRJM) dhe pjesa më e madhe e saj shtrihet gjeo-politikisht deri në zemër të Greqisë së sotme, si historiogafi e falsifikuar sllavo-greke.“

 

Akuzë e Tretë banale e kritizerëve pa kritere të artikullit tim në fjalë është ajo se, unë kam kërkuar „vëllazërim-bashkimin“ me sllavomaqedonasit, „nënshtrim“ ndaj tyre, se ua kam „falë“ Maqedoninë shqiptare sllavomaqedonasve, se kam hequr dorë nga lufta për Shqipërinë etnike,...!!! Kjo është nonsens i llojit të vet dhe shpifje tinëzare me qëllim të degradimit e të  kompromitimit tim! Një shpifje të këtillë ndaj meje mund ta bëjnë vetëm ata që nuk dinë shqip dhe nuk e kuptojnë çka kam shkruar unë në atë artikull! Një akuzë të tillë mund ta bëjnë vetëm ata që vërtetë nuk ma njohin as të kaluarën, as të tashmen time politike. Një etiketim të tillë amoral e të pafaktuar mund të ma bëjnë vetëm ata karrieristë xhelozë shqiptarë që më urrejnë organikisht pa ndonjë shkak politik apo personal, por pse janë vetë në shërbim të armiqve pushtuesë sllavo-grekë dhe agjenturave të huaja antishqiptare dhe sigurisht që kanë marrë urdhër nga shefat e tyre për të më sulmuar! Unë sllavomaqedonasve, por pse jo edhe bullgarëve, ua kam caktuar kufirin „te thana“, si, thotë populli ynë, prandaj kam shkruar kështu për këtë çështje:

 

„Treva e sotme gjeografike që sot quhet Maqedonia Veri-Perëndimore, e banuar kryesisht nga pasardhësit e Ilirëve – Shqiptarët, në kohën antike ishte pjesë integrale e shtetit ilir të Dardanëve – Dardanisë, ishte si të thuash Dardania Jugore. Dardania antike fillonte nga Tregu i Ri e Nishi në veri dhe mbaronte në Ohër e Manastir në jug dhe kryeqendër kishte Shkupin. Prandaj, edhe sot, kufiri në mes të Maqedonisë Etnike dhe Shqipërisë Etnike gjarpëron përmes fushash e brigjesh nga Kumanova, nëpër Veles e deri në Manastir, për të vazhduar pastaj në drejtim të Florinës, Janinës e Artës në Greqi. Kjo vijë gjeografike antike, është njëkohësisht edhe vija kufitare ndërmjet Maqedonisë Lindore sllavomaqedonase dhe Maqedonisë Veri-Perëndimore shqiptare“.

 

Politikanëve të sotëm sllvomaqedonas unë u kam thënë qartë se Maqedonia e sotme me emrin zyrtar IRMJ nuk është e tyre, por gjysma e saj është shqiptare dhe se, me toka të huaja ata nuk duhet dhe nuk munden që të krijojnë shtetin e tyre kombëtar për të cilin përpiqen dhe i kam orientuar ata drejt Maqedonisë së Pirinit, që shtrihet në Bullgari dhe drejt Maqedonisë së Egjeut, që shtrihet në Greqi. Politikanët dhe nacionalistët sllvomaqedonas pretendojnë se në këto dy treva jetojnë me shumicë popullsia sllavomaqedone dhe thonë se ata duhet të bashkohen me Maqedoninë – IRMJ-në e sotme. Dhe unë u kam thënë atyre, përmes artikullit tim se, kjo është çështje e juaj kombëtare e personale, por pa Maqedoninë Veri-Perëndimore shqiptare, pa Iliridën, pa Dardaninë e dikurshme jugore. Prandaj edhe kam shkruar kështu:

 

„Gjysma e territorit dhe e popullsisë së Republikës aktuale të Maqedonisë, që njihet juridikisht në OKB me emrin Ish Republika Jugosllave e Maqedonisë (IRJM), apo anglisht FYROM, Maqedonia Veri-Perëndimore, apo Ilirida, siç i thonë sot shqiptarët, është tokë shqiptare, pjesë e shkëputur me dhunë nga Shqipëria Etnike. Dhe dihet që, shteti kombëtar nuk krijohet e nuk mund të mbahet me toka e me popuj të huaj, sepse nuk ka ardhmëri dhe jetë të gjatë“.

 

Nëse reaguesit e egërsuar nuk pajtohen që ekziston Maqedonia Etnike, të cilën unë e kam përmend në shkrimin tim, bile e kam vënë edhe në titull, kjo nuk është dhe aq me rëndësi. Ekziston apo nuk ekziston Maqedonia „etnike“ e sllavomaqedonasve, kjo është temë tjetër diskutimi. Unë kam theksuar atë që pretendojnë e propagandojnë vetë nacionalistët dhe veprimtarët politik e publicistët sllavomaqedonas, të cilët përpiqen për një Maqedoni të „Madhe apo Etnike“. Kjo është çështje e tyre, kanë apo s’kanë të drejtë ata, këtë le ta kundërshtojnë Bullgaria e Greqia, sepse kjo Maqedoni e „Madhe apo Etnike“ e sllavomaqedonasve shtrihet në brendësi të këtyre dy shteteve. Prandaj, unë kam shkruar kështu:

 

„Sot, këto tri treva, regjione apo krahina të Maqedonisë antike pellazgo-ilire: Maqedonia Lindore, Maqedonia e Pirinit dhe Maqedonia e Egjeut formojnë atë që nacionalistët sllavomaqedonas e quajnë herë Maqedonia e Madhe, e herë Maqedonia Etnike.“

 

E nëse reaguesit, kritikuesit apo lexuesit e thjeshtë i ka irrituar teza ime se, „Shqiptarët dhe maqedonët kanë qenë dhe janë aleatë natyrorë dhe strategjikë të njëri-tjetrit.“, kjo është e drejtë e tyre që ta kuptojnë si të duan këtë tezë politiko-taktike, sepse secili nga ne mundohet të gjejë format dhe taktikat e luftës për të realizuar strategjinë tonë kombëtare të Ribashkimit të Shqipërisë etnike. Jetojmë në kohën e pluralizmit politik dhe të demokracisë, prandaj çdokush nga ne ka të drejtë të thotë mendimin e tij për këtë çështje dhe askush nuk ka të drejtë ligjore dhe morale që tjetrit t’ia ndalojë shprehjen e mendimit, dhe aq më keq, askush nuk ka të drejtë që ta ofendojë, shantazhojë e denigrojë tjetrin pse ai ka dhënë një mendim, cili nuk përputhet me mendimit e të tjetrit.

 

Kjo tezë e imja politike është një alternativë paqësore e ndarjes së shqiptarëve nga sllavomaqedonasit. Është një ndarje paqësore e IRMJ-së në mes shqiptarëve dhe sllavomaqedonasve. Ashtu siç do të ishte një alternativë e ndarjes paqësore të shqiptarëve dhe sllavomaqedonasve formimi i Republikës së Vardarit, për të cilën kam shkruar një artikull në Qershor 2002 dhe e kam botuar në revistën mujore të Shkupit GLOBI, Nr.37, 31 Tetor 2002, si dhe në faqen e internetit – Liria Kombëtare.

 

Por, nëse shqiptarët dhe udhëheqësit e tyre politik dhe ushtarakë e ndiejnë veten aq të fortë në rrugën dhe luftën e tyre për çlirimin dhe bashkimin e Shqipërisë Etnike, sa që kan bindjen se nuk u duhen aleatë natyrorë e strategjikë e as ushtarakë, atëherë ata le ta hedhin poshtë këtë tezë timen dhe asgjë kërkujt, mua nuk më mbetet aspak hatri, sepse nuk jam as udhëheqës politik dhe as strateg ushtarak. Kam dhënë vetëm një ide timen personale si shqiptar që jam, duke shfrytëzuar të drejtën time njerëzore dhe kombëtare për shprehjen e mendimit tim politik. Por askush, absolutisht askush, nuk ka të drejtë ligjore, morale e njerëzore të më ofendojë publikisht me etiketa e shpifje jofaktike dhe të shkojë deri në ekstrem të akuzave, sa që të më quajnë tradhëtar dhe të kërkojnë ndëshkimin tim, siç bën „Besnik Mirdita“ përmes pseudonimeve të tij të shumëta në Faqet e Internetit, dhe konkretisht përmes faqes së Lirisë Kombëtare (Lajmet.com)!

 

Përmes shkrimit tim të lartpërmendur, të Qershorit 2002, me titull: Republika Federative e Vardarit – Alternativa e vetme paqësore, si dhe përmes shkrimit tim të fundit: Maqedonia etnike dhe Shqipëria etnike, të botuar në revistën periodike PASQYRA të Prishtinës, Nr.78, 10 Shkurt 2004, dhe në disa faqe të internetit, unë kam parashtruar dy rrugë të mundshme, dy alternativa paqësore, të zgjidhjes së konfliktit politiko-territorial shqiptaro-sllavomaqedonas:

 

Alternativa e Parë është marrëveshja paqësore ndërmjet udhëheqësve politik shqiptarë dhe atyre sllavomaqedonas për formimin e Republikës Federative të Vardarit, të përbërë nga republika shqiptare e Iliridës dhe nga republika sllavomaqedone e Maqedonisë. Kjo zgjidhje nuk do të ishte kurrëfarë „vëllazërim-bashkimi“ në mes këtyre dy popujve, siç shkruajnë miopët politik, por do të ishte koekzistencë paqësore, një bashkëjetesë e barabartë midis këtyre dy popujve.

 

Alternativa e Dytë paqësore për zgjidhjen e konfliktit dhe mosmarrëveshjeve politiko-territoriale në mes të shqiptarëve dhe sllavomaqedonasve do të ishte afrimi i tyre, bashkëpunimi, bashkëveprimi, besimi e ndihma reciproke dhe lidhja e alencës politike, pse jo edhe ushtarake, për zgjidhjen e çështjeve të tyre kombëtare. Kjo do të çonte në një fqinjësi stabile midis dy popujve, por secili në shtetin e vet kombëtar. Shqiptarët mund të kenë shumë aleatë politiko-ushtarakë për ribashkimin e Shqipërisë etnike, por po të kenë edhe një më shumë, kjo, besoj unë, nuk e dëmton por e ndihmon  dhe e lehtëson arrijtjen e aspiratës sonë kombëtare. Kjo do të thoshte më pak gjakderdhje, më pak luftë ndëretnike në rrugën tonë drejt çlirimit, dekolonizimit dhe bashkimit kombëtar.

 

Alternativa e Tretë për zgjidhjen e konfliktit politiko-territorial të shqiptarëve dhe sllavomaqedonëve është Lufta, është ndarja e dhunëshme e tyre nga njëri-tjetri pas një lufte të ashpër, të gjatë, shkatërrimtare dhe të përgjakshme! Shqiptarët, si popull me histori, kulturë e civilizim të lartë antik pellazgo-ilir, gjithmonë i kanë dhënë përparsi paqes përpara luftës në rrugën e tyre për çlirim dhe bashkim kombëtar. Por, siç dihet, lufta është e pashmangshme kur dështon paqa, sepse lufta është vazhdim i luftës politike, është rezultat i dështimit të marrëveshjes politike e paqësore të popujve në konflikt.

 

Pranda, shqiptarët dhe sllavomaqedonasit kanë mundësi të zgjedhin tri alternativa, tri rrugë për zgjidhjen e konfliktit të tyre politiko-territorial:

 

1.Bashkëjetesën (Republikën Federative të Vardarit), 2.Aleancën dhe fqinjësinë stabile shqiptaro-sllavomaqedonase (ndarjen paqësore) dhe, 3.Luftën e përgjakur shqiptaro-maqedonase. Cila rrugë dhe alternativë është më e mirë, cila është më e drejtë, këtë le ta vendosin vetë shqiptarët dhe sllavomaqedonasit dhe udhëheqësit e tyre politik dhe ushtarakë.

 

Unë kam bindjen time të patundur se, shqiptarët e Iliridës dhe sllavomaqedonasit, heret a vonë, pas kësaj status kuoje që mbretëron aktualisht (e cila nuk është e përhershme), do të detyrohen të zgjedhin njërën nga këto tri alternativat e lartpërmendura. Por ata që kanë mundësinë reale e faktike për të zgjedhur janë sllavomaqedonasit, të cilët e kanë pushtetin politik, policor, ushtarak, juridik dhe ekonomik në IRMJ. Ata e kanë, siç thotë populli, „edhe arrën, edhe gurin“. Udhëheqësit sllavomaqedonas e kanë në duart e tyre edhe paqën edhe luftën, e kanë në duar zgjidhjen me luftë apo me paqë të konfliktit shqiptaro-sllavomaqedonas. Ata e kanë në dorë çlirimin me luftë apo me paqë të trojeve shqiptare të Iliridës. Shqiptarët gjithmonë kanë nisur luftën kur ajo iu është imponuar nga të tjerët, kur ata „janë mbështetur për muri“ dhe nuk kanë pasur alternativë tjetër. Prandaj, edhe tani e në të ardhmen, shqiptarëve u takon që të forcojnë unitetin, të flasin për paqën dhe të përgatiten për luftën. Kush do të triumfojë, Paqja apo Lufta?