|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

KUNDËRPOLEMIKË

RRËNUESIT E IDENTITETIT DHE HISTORISË SONË KOMBËTARE..!!

23 shkurt 2004 / TN

 

Shkruan: Rexhep ELEZAJ

 

Dhe, ja tani, o Kadri Osmani, po të përgjigjem jo më nga pozita e “sekretarit të përgjithshëm” të BISHM-it, sepse kjo “pozitë” imja ty të ka penguar gjithmonë. Dhe nëse dëshiron po ta them troç: dorëheqjen e dhash vetëm për të ta bërë qejfin ty, në mënyrë që ta shfrysh mëllanin nga urrejtjet që ke ndaj “hoxhallarëve”, duke shpresuar se kjo zbrazje e urrejtjes sate, ndoshta do t’i bëjë mirë shëndetit tënd të lëkundur. Unë do të ndjehesha i kënaqur nëse ia kam arritur këtij qëllimi. Një asociacion të intelektualëve shqiptarë e ke prishur në Zvicër para disa vitesh, dhe tani ia arrite ta shkatërrosh edhe këtë në Gjermani. Aferim të qoftë, do të thonin turqit. Mos qofsha në lëkurën tëndë!

 

Tani po kalojmë tek polemika, gjegjësisht kundërpolemika, që nuk do të jetë aq e shkurtër:

 

Nuk është kjo hera e parë që Kadri Osmani bën polemikë me mua. Edhe para tri viteve më ka sulmuar pa kurfarë arsyeje dhe shkaku, vetëm se mendimet, puna dhe aktiviteti im në mërgim nuk iu kanë përshtatur pikëpamjeve të tij të mbrapshta për shumë gjëra. Pse ky “ngatrraç” merret vetëm me polemika, fyerje dhe sharje ndaj intelektualëve shqiptarë, kjo nuk është vështirë të kuptohet, sepse sipas të gjitha gjasave vuan nga komplekset e inferioritetit dhe mungesës së vlerave reale intelektuale, ngase përleshjet dhe ngatërresat që bën me secilin intelektual shqiptar që ka mendime të kundërta nga të tijat, thënë shkurt; nuk janë sjellje dhe veprime normale. Kush e ka patur në dorë revistën e tij me emër të madh “Shqipëria Etnike”, e sheh se gati fund e krye përmban shkrime polemizuese, kritika, sharje, pra shumë pak publicistikë të mirëfilltë dhe nuk e përmbush këtë emër. Dhe ky ka qenë shkaku që unë refuzova të vazhdoj të shkruaj në revistën e tij, e jo siç shpif tash me qëllim djallëzor; “se tani e kuptojnë përse e pata ndjekur hoxhën nga revista”.

 

E verteta është se unë nuk kam pranuar të shkruaj në revistën “Kadri Mani”, alias “Shqipëria Etnike” edhe për një arsye tjetër; sepse këkonte me këmbëngulje nga unë dhe publicisti i mirënjohur z. Besim Krasniqi që t’i ndihmojmë në financimin e saj, për të cilën gjë ne nuk kishim mundësi të mëdha, dhe kështu kur e kuptoi se nuk po i dalim në ndihmë financiare nuk vonoi dhe më sulmoi ashpër duke më akuzuar me pretekstin, gjithnjë sipas tij, se qenkam kundër njëfarë projekti për organizimin e mërgatës në rrafshin kombëtar në nivel evropian, diç i ngjajshëm me “Ballkaninë” e Adem Demaçit, e që fjalën e paskësh patur për njëfarë “BESH-i” (“Bashkësia Europiane Shqiptare”), iniciativë të cilën e paskësh nisur në Zvicër me disa intelektualë, por për të cilën mua nuk më kishte njoftuar më parë. Dhe për mos suksesin e tij rreth realizimit të këtij projekti, për të qenë ironia më e madhe, do më akuzoi mua së bashku me disa shokë për një iniciativë rreth të cilës nuk më kishte konsultuar asnjëherë!? Natyrisht, unë nuk posedoj aftësi profetike-hyjnore që njerëzve t’iu lexoj ëndrrat!?

 

Po i kthehemi polemikës së fundit që bën me mua rreth shkrimit tim të botuar në gazetën “Rimëkëmbja” e cila del në Tiranë, të cilin ia kisha kushtuar prokatolicizmit në filosofinë politike të Dr. Ibrahim Rugovës, i futur në përdorim për shkaqe diplomatike, e që unë e konsideroja si një fenomen të pazakonshëm në praktikën e krijimit dhe të njohjes ndërkombëtare të shteteve. Në këtë shkrim temë kryesore kisha trajtimin e kësaj dukurie nga prizmi i një intelektuali, d.m.th. nga një këndvështrim tjetër, jo për ta akuzuar Dr. Rugovën, sepse e kam çmuar lartë dhe gjithmonë me admirim e kam përkrahur rolin dhe vizionin kombëtar dhe politik të tij që ka luajtur ai për të mirën dhe fatin e popullit shqiptar të Kosovës, por për ta rrahur një fenomen krejtësisht të veçantë në konceptin politik të tij, siç është kompozimi i faktorit fetar me ate politik, në këtë rast atij kristian, në procesin e krijimit të shtetit dhe njohjës së pavarësisë së Kosovës nga ana e subjekteve më relevante ndërkombëtare, duke veçuar në mesin e tyre rolin e Selisë së Shënjët në Vatikan, të cilit Dr. Rugova i ka kushtuar kujdes dhe vend të veçantë në vizionin e tij politik, gjë e cila, jo vetëm sipas pikëpamjeve të mia, por edhe sipas pikëpamjeve të analistëve tjerë politikë, më është dukur si kujdes i tepruar.

 

Esenca e gjithë asaj që kam dashur ta them në shkrimin tim në fjalë, e që analfabeti politik Kadri Osmani nuk e ka kuptuar fare, pranë shumë fakteve të numruara, ka qenë synimi të them se vertetë kemi të bëjmë me një dukuri të rrallë në politikë. Pra, kam patur për qëllim të hapet debati dhe kritika konstruktive rreth kësaj dukurie (shih art. tim “Kritika publike dhe ikja nga përgjegjësia”-Trepça.net, 15 shkurt 2004), duke u nisur nga aspekti politik se mbeshtetja aq e theksuar e konceptit politik të Dr. Rugovës mbi rolin e faktorit fetar katolik në procesin e pavarësimit të Kosovës në ate shkallë, më është dukur i pa arsyeshëm për shumë shkaqe, ndër të cilat do veçoja pamundësinë e ndikimit të fesë, pra të cilës do fe qoftë, në procesin e pranimit dhe njohjes formale të shteteve të reja në botë nga ana e OKB-së, siç është në rastin tonë procesi në ecuri e sipër për njohjen e pavarësisë së Kosovës.

 

Në anën tjertër, kisha për qëllim të vëja në pah faktin se si President i Kosovës i zgjedhur me shumicë absolute nga populli, nuk bën edhe aq mirë më këto hapa, ngase në popull mund të kuptohet se po favorizon rolin e njërës fe pakicë, ndërsa në anën tjetër po lenë anash rolin tjetër të fesë shumicë. Një respekt të veçantë ndaj njërës ose anashkalim të fesë tjetër, mendoj se nuk ka qenë nevoja ta bëjë askush, pra as Presidenti, sepse është e njohur në botë toleranca ndërfetare tek shqiptarët. Prandaj, isha i bindur se qasja divergjente ndaj dy feve kryesore në Kosovë para syve të opinionit mund ta dëmtojë klimën dhe barazinë fetare brenda popullit shqiptar dhe këtë qasje e kishin kritikuar para meje edhe shumë analistë të tjerë. Po citoj këtu Prof. Dr. Feti Mehdiun: “Nuk duhet më të luhet me karta të mjegulluara hipokrite, kush për komb e kush për fe. Feja dhe kombi janë binjakë sijamezë. Ai që nuk i do, mjafton ta mbysë njërin dhe tjetri vdes vetë”.

 

Ajo që më së shumti më ka nxitur të merrëm, pra, më këtë temë, ka qenë padyshim fakti tepër i njohur në praktikën e marrëdhënieve ndërkombëtare, se kur mungon vullneti politik dhe diplomatik i qëndrave të mëdha të vendosjeve në botë, sado që të jetë i madh ndikimi i fesë tek këto qëndra për nxjerrjen e ndonjë vendimi politik, siç është pavarësia e ndonjë populli (në rastin tonë pavarësia e Kosovës), kam shprehur mendimin se roli politik i Vatikanit ose Bekimi i Atit të shënjët, Papa Gj. Palit të dytë, për pavarësinë e Kosovës, nuk mund të jetë vendimtar, për faktin se vendimet e mëdha politike në botë merrën nga faktorët politikë ndërkombëtar e jo ata fetarë. Duke qenë i bindur në këtë, ajo që kam dëshiruar ta shprehu publikisht ishte dëshira ime që t’ia përkujtoj kreut politik në Kosovë, se megjithë simpatinë dhe bekimin që ka shprehur kreu më i lartë i Kishës katolike ndaj procesit të pavarësisë së Kosovës, ai (kreu politik) duhet të merrët më shumë me aktivitete konkrete diplomatike siç janë kontaktet në nivelet më të larta shtetrore dhe qeveritare me vendet kyçe të Europës, pra, të angazhohet më shumë pranë këtyre qëndrave të vendosjeve ndërkombëtare për senzibilizimin e mëtejm të tyre që ta pranojnë dhe njohin sa më shpejtë pavarësinë dhe shtetin e Kosovës, i bindur në praktikën politike dhe diplomatike në marrëdhëniet ndërkombëtare në botë, se procesi i pavarësisë nuk është një paketë me dhurata të cilën mund të na e dhurojë dikush, ose se për t’i marrë ato na duhet t’i lusim shënjëtorët që t’ia thejnë mendjen të tjerëve (faktorëve ndërkombëtarë) që të na i falin ato “dhurata”.

 

Sugjerimet e mia tejet qëllim mira ndaj Presidentit Rugova, dalin qartë nga shkrimi im i botuar në Rimëkëmbja, por xhahili (fjala xhahil në gj. arabe do të thotë: injorant) dhe antiislamisti K.Osmani nuk i ka kuptuar fare, sepse qëllimi i tij parësor ka qenë që të më paraqes në opinion si pjesëtar i taborrit “antirugovë”, pra duke u përqendruar vetëm në pjesën e shkrimit tim, ku në mënyrë të hapur dhe krejtësisht konstruktive kam nënvizuar disa veprime të presidentit Rugova të cilat, sipas mendimi tim në opinionin shqiptar islam në Kosovë nuk kanë qenë edhe aq të mirëpritura. Sepse, favorizimi i njërës dhe anashkalimi i tjetrës fe ka mundur të ndikojë negativisht në marrëdhëniet ndërfetare, meqë populli nuk i kupton gjithherë drejtë potezat politik me karakter fetar që kanë peshë politiko-diplomatike. Ky ka qenë kyçi i mesazhit tim për Presidentin, e jo qëndrimi kundër tij, siç mundohet të ma mvesh këtë epitet mësuesi i mahallës K.Osamani.

 

Nuk është vetëm Prof. Dr. Muhamet Pirraku i vetmi që ka i kritikuar sjelljet e Presidentit në aspektin fetar, sepse kritika kanë bërë edhe shumë intelektualë të tjerë, por ato nuk i kanë interesuar këtij hipokritit i cili është vërbuar, jo vetëm nga burgjet serbe, por më shumë nga leximi i teorisë darviniste mbi prejardhjen e njeriut nga majmuni. Këtë prejardhje ai mund ta mbajë vetëm për vehte, por jo edhe për mua, sepse unë për Krijues timin njoh vetëm Zotin. Ata të cilët e mohojnë ekzistencën e Zotit të Madhërishëm sipas feve monoteiste Krishterizmit dhe Islamit quhën “qafirë”, d.m.th; pabesimtarë që e mohojnë Krijuesin e vetë. Ata që nuk njohin Zotin, nuk e njohin as vetvetën, e lërë më të tjerët. Pra, duke shkruar për fenomenin e futjes në politikë të rolit të fesë, siç vepron Dr. Rugova, kam patur parasysh shumë segmente tjera që e determinojnë pjesmarrjen dhe ndikimin indirekt të faktorëve tjerë anësor në politikë, të cilët nuk duhet injoruar nga askush, ngase shoqëria shqiptare si çdo shoqëri tjetër në botë nuk është imune ndaj proceseve dhe rrjedhave të cilat nuk shkojnë bashkë me ndjenjat dhe përcaktimet e saja, qofshin ato politike, qofshin fetare, anashkalimi i të cilave shpeshherë në politikë kthehët si bumerang ndaj aktorëve të tyre.

 

Këtu qëndron gjithë thelbi i asaj që kam dëshiruar ta them në shkrimin tim, natyrisht, duke iu përmbajtur fakteve se mosvizita e tij në Bashkësinë Islame të Kosovës me rastin e festave të Bajramit, siç bën presidenti i çdo shteti në botë në këso rastesh, mos ftuarja në iftar të Muftiut me bashkëpuntorë, mos pjesëmarrja e tij në asnjë ceremoni fetare islame, mosvizita e asnjë nga qindra xhamitë e shkatërruara dhe të dëmtuara nga lufta e fundit në Kosovë, etj, pastaj mos dhënja i ndonjë pjese toke nga ana e komunës së Prishtinës për ndërtimin e një xhamie të madhe në kryeqytet për nevoja të besimtarëve islam, kërkesë e bërë para dy-tri viteve nga ana e B.I.K, në njërën, dhënja e iniciativës nga vetë Presidenti për ndërtimin katedrales në Prishtinë në vend të Gjimnazit “Xhevdet Doda” afër kompleksit universitar, në anaën tjetër, që është e mirëseardhur për vëllëzërit tonë të Fesë kotolike, etj, etj, a mos mendon ti injoranti K. Osmani se këto “mungesa” të Presidentit nuk kanë patur efekte negative në raportet Presidencë-B.I.K , a mos mendon edhe ti si R. Qosja, se “populli hanë barë”, se besimtarët nuk i përcjellin sjelljet politike të udhheqësve të vetë?!

 

Përgjigja ime dhe e shumë kritikëve tjerë, të pelqeu ty dhe injorantëve si ti apo jo, në opinion ka dalë si sjellje e njëanshme e Presidentit, dhe mu për këto veprime dhe qëndrime të tij B.I.K ka shfaqur shpeshherë rezerva ndaj tij, sepse njohja dhe respekti midis shtetit dhe faktorit fetar gjithkund në botë bëhët në mënyrë reciproke, për shkakun se feja është e ndarë nga shteti dhe kjo kërkon pranim të dyanshëm, i cili nësë mungon nga njëra palë raportet midis tyre vetvetiu dobësohën. Këto gjëra është dashur t’i kuptojë mirë xhahili K.O. i cili, siç pohon “edhe na e paskësh njëfarë arsimi fetar (ndoshta mejtepin e kryer) dhe tri herë e paskësh bërë hatme Kur’anin”!?.

 

Mjerë ajo fe, kur të tillët si ky e lexojnë dhe i komentojnë mbrapsht mësimet e saja, mjerë vatani dhe mjerë mileti kur xhahilët si ky i fusin hundët në çështjet fetare për të cilat nuk kanë haber. Përkundrazi, për shkak të injornacës së tyre në lëmitë fetare, duke menduar se dijnë shumë për fenë, pikërishtë janë këta të cilët kanë bërë shtrembërimin më të madh të normave të fesë islame para masave, për t’i fajësuar mëpastaj hoxhallarët se gjoja nuk po e predikuakan mirë fenë në popull!! Kjo ka qenë realitet, sepse dilnin injorantët si Kadri Osmani në anën tjetër, dhe tërë ate që e predikonin në popull prijsit e fesë, këta e kanë rrënuar me kundërargumentet e tyre darviniste për botën dhe njeriun, siç ka ndodhur gjithmonë në Kosovë, ku në praninë e hoxhallarëve më shmë kanë folur për fenë Islame injorantët se edhe vetë klerikët që kanë qenë kompetentë për çështje të fesë. Edhe në polemikën që bën me mua xhahili K.O. përpiqet të më jep “ders” për fenë në të cilën nuk merrë vesh asgjë. E them kategorikisht asgjë! Prandaj, porosia ime për të dhe të gjithë injorantët si ky është: mos u merrni me çështje të fesë, lereni fenë në duar të njerëzve me kompetencë dhe të shkolluar, çoni duart e juaja katile nga fushata antiislame, sepse Islami e lufton në rrënjë injorancën dhe hipokrizinë, padrejtësinë dhe diskriminimin, pabarazinë fetare dhe njërëzore, rrenën dhe shpifjet, trillimet dhe ngatrrestarët, përçarësit dhe ziliçarët.

 

Kur është fjala për shpifjen që më bën lidhur me konstatimin tim për prejardhjen sllave të Papa Gj. Palit, si “aludim qëllimkeq, kinse për orientimin e kryesisë së LDK-së-“proruse”, këtë shpifje e nxjerr me qëllim shumë të keq në kontekstin linçues vetëm për të më armiqësuar me LDK-në, sepse edhe amaterët në politikë e kanë të qartë se aludimi im ka qenë se duke qenë Karol Wojtila (Papa Gj. Pali II) me origjinë sllave, është krejtësisht e natyrshme  të ketë simpati më të madhe ndaj popujve sllav se sa ndaj të tjerëve, dhe jo se ai bën dallime të tilla në mes popujve, por thjeshtë duke u nisur nga logjika e natyrshme e gjërave. Pra, kursesi nuk kam aluduar në qëndrimin prorus të LDK-së, shpifje shumë banale të cilën orvatet të ma mvesh me qëllime të caktuara, katili që mban vetëm emrin musliman Kadri Osmani. Ajo që kam dashur të kuptohet nga vetë lexuesit duke folur për prejardhjen sllave të papës, ka qenë frika se kur është fjala për pavarësinë e shqiptarëve të Kosovës si popull josllav, ndoshta mund të hamendet midis kërkesave të tyre për pavarësi dhe kërkesave të Beogradit për ta mbajtur Kosovën nën sovranitetin serb (si popull sllav), gjë që është vështirë të dihet se çfarë ushqen në shpirtin e tij Ati i Shëjtë.

 

Ti, o xhahil në politikë, Papa Gj. Pali II, nuk e ka çliruar Poloninë nga okupimi rus, por Levizja “Solidarnost” në krye me sindikalistin e njohur polak z. Leh Valensën, ndërsa ky i fundit e ka patur përkrahjen e plotë të Papës, sepse në ate kohë bëhëj fjalë për fillimin e rrënimit të Murit të Berlinit, d.m.th. për rrëzuarjen e doktrinës më antinjerëzore, marksizëm-leninizmin dhe komunizmin rus i cili kishte shkuar shumë larg në dëmtimin e normave fetare të Fesë dhe kulturës kristiane, e që njëherit ishte në kundërshtim të plotë me parimet e Kishës katolike, mbase dihet se populli polak është ndër popujt më të përkushtuar ndaj krishterizmit katolik, nga i cili vend vie edhe vetë Papa Gj. Pali, që do të ishte e pakuptueshme sikur ky të mos e përkrahte levizjen sindikaliste polake, e cila siç dihet ishte e para që e nisi luftën kundër të keqës më të madhe në botë, siç ishte doktrina ateiste e komunizmit dhe e komunistëve, të cilët edhe sot nuk besojnë në Zot. Në mesin e tyre është, padyshim, edhe hipokriti K. Osmani, i cili duket qartë nga shkrimet e tij se kohën e kaluar në burg e ka shfrytëzuar duke lexuar vetëm literaturë sllavo-komuniste, ateiste, darviniste, për dallim p.sh. nga të burgosurit tjerë politikë, siç është z. Selatin Novosella, Ali Lajçi, etj, të cilët jo vetëm se gjatë kohës sa ishin në burg e kanë përforcuar besimin në Zot, por me përkushtim dhe kulturë të lartë pas daljes nga burgu sillen ndaj vlerave të Fesë islame dhe asaj të krishterë.  

 

Mëpastaj, lexues të nderuar, shikojeni se si është shprehur kah fundi i faqës së dytë Kadri Mani (Mani nuk është deminutiv i emrit Osmani, ngase këtë sinonim ai e ka zgjedhur me qëllim për t’i ikur emrit dhe mbiemrit të vetë arabo-musliman nga i cili turprohët, me të cilin emër e kanë pagëzuar prindërit e vetë, ndaj të cilëve do duhej të kishte, bile pak respekt, mirëpo hipokritët nuk dinë ç’është marrja), kur thotë: “I telefonoj zotni Idriz Zeqirajt dhe i them në e njeh Rexhep Elezajn? “E njoh, si nuk e njihkam, e kam mik!” “Atëherë ngushllimet e mia, ka vdekur duke qenë i gjallë-kufomë shëtitese!”

“Përse, çfarë i ka ndodhur”?

E ka plagosur veten, për vdekje!”

“Si ashtu?”- ia lexoj titullin për mllefin e hoxhës kundër Kryetarit dhe kundër çdo gjëje që nuk është myslimane, paçka se hoxha e shkruan keq-“musliman”!!

“E hetoj se zotni Idrizit i vështirësohet frymëmarrja për katastrofën e hoxhës...I them të bisedojë me zotni Nikollë Shabanin, kryetar i Bashkimit të Intelektualëve Shqiptarë në Mërgim-(BISHM)-(që unë me kohë e kam quajtur-biçim shoqate!!), se çfarë po ndodhë me ate farë “sekretari të përgjithshëm”!?! (mbaron citati).

 

Pra, nga ajo që ka ndërmarrë me telefon më të lexuar të shkrimit tim në faqën e gazetës “Rimëkëmbja” në internet, del shumë i qartë stili i tij prej stalinisti dhe gjuetia e shtrigave në zënjën në kurth dhe linç të gjithë intelektualëve shqiptarë me të cilët nuk pajtohet në mendime ky farë K. O-Mani. Pra, e thërret në telefon z. I. Zeqiraj, ia kumton lajmin e gëzuar për të, siç thotë për “vdekjen time për së gjalli si dhe për plagosjen për vdekje”, vetëm se paskam shkruar, sipas tij, kundër Kryetarit dhe çdo gjëjë që nuk është myslimane (në origjinal shkruhet me gërmën U, e jo me Y-në siç thotë “mësuesi” i gjuhës shqipe, sepse në gjuhën arabe nuk ka germë Y)!! Hopaaa! Zotni, mësues i mahallës, unë qënkam “kundër çdo gjëje që nuk është muslimane”, pra sipas teje, qenkam kundër çdo gjëje që është katolike!!

 

A nuk iu kujton ky stil i komunikimit të tij me z. I. Zeqiraj, të cilin e porositë që të bisedojë me zotni Nikollë Shabanin, pra, pikërishtë me Nikollën, (ai nuk është kryetar i BISHM-it siç thotë, por vetëm ushtrues i detyrës së kryetarit) që “të sheh se çfarë po ndodhë me ate farë “sekretari të përgjithshëm”, pra që ai (Nikolla) të më përjashtojë nga shkolla, gjegjësisht nga kryesia e këtij asociacioni, sepse “paskam shkruar kundër Kryetarit dhe çdo gjëje që nuk është myslimane”, d.m.th. pa e pyetur Nikollën dhe K. Osmanin!?

 

Kjo, pra, është ajo metoda tipike e linçit stalinist, të cilën nuk është çudi se do ta ketë përvetësuar deri sa e ka vuajtur dënimin në burgjet e Serbisë. I them K. Man-it si dhe manave e dudave të tjerë, se kurrë në jetën time nuk kam marrë leje dhe as që do ta pyes ndokënd se për çfarë temash do të shkruaj, apo se kend do ta kritikoj e kënd jo, etj, edhe pse dëshira e tij dhe e shumë të tjerëve si ky do të ishte që unë të mos shkruaja për asgjë në publicistikën shqiptare, sepse ajo që shkruajnë “hoxhallarët” dhe gjithë ajo çka është musliamne për ateistin, qafirin, katilin dhe xhahilin K. Mani janë “antishqiptare”, për shkakun se ky e ka të mbjellur në shpirt urrejtjen patologjike kundër Fesë dhe kulturës islame. Këtë e ka shprehur vetë disa herë publikisht, sepse shihet qartë se është i edukuar plotësisht në frymën e “patriotizmit internacioanl-proletar komunist-marksist-leninist” rusosllav. Sidomos kur fletë kundër Fesë islame shihet se është i ndikuar tërësisht nga propaganda serbo-greko-ortodokse e cila për tre shekuj me rradhë e ka gënjyer Europën se duke i vrarë shqiptarët-muslimanë, paskësh mbrojtur civilizimin kristian nga kultura islame!?

 

Kështu i kanë gënjyer popujt e Europës serbët deri në vitin 1998/99, kur u dolën për fushe tëra rrënat e tyre, ngase e njëjta Europë do t’i bombardojë pikërisht “mbrojtësit e kristianizmit” për shkak të gjenocidit që bënin ndaj popullit shqiptar me shumicë muslimane në Kosovë, përndryshe po të shërbehëshin me logjikën antiislame të K. O. udhheqësit e vendve të Aleancës Verioatlantike nuk do t’i bombardonin kurrë “mbrojtësit e krishterizmit” nga islamistët shqiptarë! Pra, bota e civilizuar perëndimore me përkatësi shumicë katolike, kur u vunë në sprovë humaniteti njerëzor dhe vlerat universale njerëzore, pra lufta kundër krimit antinjerëzor serb në Kosovë, parimet dhe “meritat fetare” serbe për mbrojtje të kristianizmit i lanë anash, duke e shpëtuar një popull 80% me përkatësi fetare islame nga gjenocidi dhe shfarosja kolektive. Nisur nga këto parime të larta njerëzore dhe civilizuese presidenti i atëhershëm amerikan, i madhi Bill Klinton në ate kohë, në mes tjerash pati deklaruar: “Ne nuk mund të lejojmë shfarosjen e një populli (dy milion shqiptarëve, v.j.), vetëm se ai i takon një besimi dhe kulture tjetër”, deklaratë e cila shprehte në mënyrë të prerë përcaktimin human dhe civilizues të SHBA-ve dhe aleatëve të tyre në Europë ndaj krimit kundër njerëzimit, që asokohe po ndërmerrte regjimi kriminal serb kundër shqiptarëve.  

       

Pra, edhe çfarë argumentesh i duhen hipokritit K.Osmani për të marrë vesh se ndikimi i fesë në politikë në rastet kur bëhët fjalë për vlera universale të njerëzimit nuk mund të jetë përcaktuesi kryesor për marrjen, gjegjësisht për mosmarrjen e vendimeve historike që në raste të shumta i kanë ndërruar kahjen dhe karakterin gjithë historisë njerëzore, siç ishte pikërisht intervenimi i NATO-s në Kosovë, pas të cilit Europa kurrë më nuk do të duket siç ishte para 24 marsit 1999, kur do të ngritet aeroplani i parë nga bazat ushtarake “Aviano” të Italisë drejtë Beogradit, të cilin për 78 ditë do ta bombardojnë për ta detyruar që të heq dorë nga masakrat dhe dëbimi i dy milion shqiptarëve nga trojet e tyre shekullore, vetëm se “ishin të besimit dhe kulturës tjetër” nga serbët. Këto krime, natyrisht, bota perëndimore kësaj rradhe nuk do t’i tolerente më, ndaj edhe veproi ashtu siç e dijmë të gjithë kundër Beogradit.

 

SHQIPTARËT E KONFESIONIT ISLAM NUK JANË ATA QË E

PRISHIN HARMONINË DHE TOLERANCËN FETARE NË KOSOVË

 

Për ta vënë në dijeni xhahilin K. Osmani se kush janë nxitësit e vertetë të prishjes së harmonisë dhe tolerancës fetare, jo vetëm në Kosovë, por edhe në Shqipëri e më gjërë, sepse për këto gjëra ai me qëllim nuk dëshiron të flas, ndaj po ia përkujtojmë edhe njëherë se para dy viteve (janar 2002) njëfarë “Levizje studentore për një shoqëri të hapur demokratike” me seli në Prishtinë, kishte shpërndarë nëpër shumë qytete të Kosovës TRAKTIN me këtë përmbajtje:

 

TRAKT- THIRRJE

 

Morali i Kosovës !

 

Duke parë disa shoqata e figura të dyshimt që veprojnë dhe jetojnë në Kosovë të ndjekur dhe të ndihmuar nga individë të veçantë shqiptarë, që po paraqiten me pabesi dhe ligësi të ngatërrojnë vendin tonë, Kosovën, në punë të ndyra, kriminale e terroriste dhe ta kthejnë kah lindja e prapambetur, ndjejmë për detyrë t’u bëjmë me dije se:

“Nëpërmjet bashkësisë islame dhe shoqatave të ashtuquajtuara ISLAMIKE në Kosovë po shpërndahet droga. Vajzat e mbuluara të medresesë dhe konvikteve terroriste islamike po shfrytëzohen nga grupet terroriste.

Nëpër xhamitë e Kosovës po mbahen kurse speciale për të rinjët që do të mund të shfrytëzohen në aksionet e ardhshme vetëvrasëse që po përgatit XHIHADI dhe ALQAIDA.

I bëjmë thirrje opinionit publik kosovar, nënave, motrave dhe vëllazërve që të jenë vigjilent dhe të mos bien në grackat terroriste.

Bëjmë thirrje që të merren masa sa nuk është tepër vonë !

Po nuk iu ndal dora veprimeve të tilla antinjerëzore, Kosova do të futet edhe një herë në errësirën e Lindjes. Po nuk iu ndal dora veprimebe të tilla kriminale, Kosova do të bëjë pjesë në Listën e Zezë të vendeve ku strehohen dhe veprojnë terroristët ndërkombëtarë.

Andaj edhe një herë ju ftojmë të ktheheni tek burimorja – tek feja e të parëve, e të mos e tradhëtoni GJERGJ KASTRIOTIN, NËNË TEREZË, PJETËR BOGDANI.

 

Motra e vëllëzër! Prindër!

 

Mos i lejoni fëmijët dhe të dashurit tuaj të shkojnë në xhami. Mos u lejoni të shkatërrojnë ardhmërinë e Kosovës e t’i kthehën fesë së turqve të cilët na sunduan 5 shekuj. Kjo fe na u imponua me shpatë e dhunë. Mos shkoni pas mashtrimeve të dijetarëve të rrejshëm të asaj kohe, të HOMOSEKSUALËVE siç ishin: SAMI FRASHËRI, YMER PRIZRENI, etj.

 

Vëllëzër dhe motra!

 

Feja islame është fe e dhunës, krimit, drogës, prostitucionit dhe e prapambeturisë. Mos i lejoni vetës një gjë të tillë. Vëllëzër dhe motra kthehuni fesë së vertetë dhe gjeni shpëtimin tek KRISHTI. Kthehuni kryqit se ajo është feja e të parëve. Kthehuni krishterimit se ajo është fe e gjithë botës, kthehuni krishtit që të keni përkrahjen e gjithë botës. Neve UNMIK-u, KFOR-i dhe SHBA-të nuk na dojnë me fe të Bin Ladenit, por ata na dojnë nëse i kthehemi fesë së vertetë – FESË KRISHTERË.

Pushtetarë dhe qytetarë!

Luftoni me gjithë qeniet tuaja institucionet e terroristëve, luftoni bashkësinë islame, organizatat islamike, organizatat islamike dhe predikuesit e islamit, njëri-tjetrit kundër njerëzimit, kundër qytetërimit.

Mos lejoni që ata që goditën qendrën e qytetërimit dhe demokracisë së botës të lëshojnë rrënjët e tyre në Kosovë.

 

Lufta e kryqëzatave!

 

Pas sulmeve terroriste mbi SHBA-të, presidenti Bush deklaroi se: këtu rifillojnë kryqëzatat.

Po pra ky është rasti që nuk do të na e falë historia. Ky është rasti t’i luftojmë myslimanët dhe t’i kthehemi Krishtërimit.

Kemi përkrahjen e Amerikës

Tani është koha që të zgjohemi nga gjumi i gjatë dhe të shohim realitetin. Turqir na e ndërruan fenë sepse ishin më të fortë, ndërsa sot ne jemi më të fortë se kurrë, sot ne kemi përkrahjen e Amerikës dhe të gjithë botës.

Pra të zgjohemi nga gjumi, ta braktisim islamin e prapambetur dhe t’i kthehemi fesë së të parëve ashtu si na porositi edhe Don Shen Zefit.

Sa më parë të drejtohemi kah ata të cilët erdhën të na ndihmojnë, sjpëtoni ta mësoni fenë tuaj sa më parë, drejtohumi këtyre institucioneve

KISHA E KRISHTIT (rrasat e kosharës përball UNMIK-ut.)

World English Institut (mbrapa Gjimnazit)

KOLPING (lagja e nën Kalasë).

Shqiptarë e besimtarë! Ne jemi shqiptarë. Jemi popull fisnik, trim dhe ata që nuk e thyejmë besën e dhën Krishtit. Jemi besimtarë në fe të krishterë, fe e cila predikon dashurinë, respektin dhe në ndërshmerinë e jo urrejtjen dhe vëllavrasjen.

Miqtë tanë i përkasin fesë së krishterë e jo islamit të shkretëtirës.”, përfundon TRAKTI.

 

Ja, pra, kush janë ata të cilët i nisën të parët ngatërresat fetare, cilët janë ata të cilët thërrasin në luftë kryqëzatash kundër isalmit tek shqiptarët, cilët e thërrasin popullin që të ngritët kundër çdo gjëjë që është islame në Kosovë, kundër xhamive, kundër Bashkësisë Islame të Kosovës, kundër organizatave islamike dhe predikuesëve islamë (vetëm në luftën e fundit në Kosovë janë vrarë duke e mbrojtur pragun e shtëpisë mbi 46 imamë-hoxhallarë), etj, nga i cili pamflet famëkeq është distancuar publikisht përmes mjeteve informative edhe vetë Im Zot Mark Sopi, duke e vlerësuar si shumë të dëmshëm për raportet dhe tolerancën fetare në Kosovë?!

 

Pamflet ky i cili për fat të mirë nuk arriti të mbjellë urrejtje dhe mosdurim midis shqiptarëve falë tolerancës fetare të tyre. A ke lexuar diç më të turpshme dhe vlerësim më të poshtër se gjoja, Sami Frashëri dhe hoxhë Ymer Prizrneni të kenë qenë homoseksualë?!, ore kokëkrisur!! Lexoje me kujdes këtë trakt të pistë për të kuptuar se kush janë përçarësit e harmonisë fetare në Kosovë, që të kuptosh se nuk janë, sipas teje, Mulla Baleta, Mulla Rexhep Elezaj dhe Mulla Hysamedin Feraj, ata të cilët po i përçajnë shqiptarët mbi baza fetare, vetëm se me penë dhe mendjen e tyre të pastër intelektuale po i mbrojnë vlerat historike të shqiptarëve, pra, po mbrojnë mbi 500 vjet histori të bujshme dhe të ndritëshme të shqiptarëve, të cilët falë kalimit në Fenë islame i shpëtuan asimilimit dhe shkrirjes në popujt sllav. Rasti i Boshnjakëve të Bosnjës është shembulli më eklatant se si asimilohet një popull, apo se si i shpëton zhdukjes kolektive në minutat e fundit të kopëcatjes, duke iu falenderuar pikërisht përcaktimit fetar, ore i marrë?!

 

Mu për këto shkaqe Levizja jonë kombëtare do të kulmojë me figurat më të ndritëshme të Rilindjes në krye me intelektualët dhe patriotet më të spikatur të të gjitha kohërave siç ishin pa dallim feje: Ali Pashë Tepelena, Hamza Kazazi, Dasho Shkreli, Dervish Cara, Naum Veqilharxhi, Jeronim de Rada, Pashko Vasa, Mulla Ymer Prizreni, Iljaz Pashë Dibra, Zija Prishtina, Ahmet Koronica, Abdyl Frashëri, Sylejman Vokshi, Ali Pashë Gucia, Hodo Sokoli, Mic Sokoli, Mehmet Beci, Sami Frashëri, Naim Frashëri, Haxhi Zekë Peja, Bajo Topulli, Çerçiz Topulli, Luigj Gurakuqi, Ismail Qemali, Hasan Prishtina, Nexhip Draga, Fehim Zavalani, Gjergj Qiriazi, Idriz Seferi, Isa Buletini, Azem dhe Shote Galica, Dedë Gjo Luli, Bajram Curri, Sulejman Delvina, Elez Isufi, Hoxhë Kadriu (Kadri Prishtina), Fan Noli, Ahmet Zogu e deri te patrioti dhe heroji i fundit, komandanti legjendarë Adem Jashari. Pra, nuk ishin vetëm ata që përmend ti në polemikë me mua bartësit e vetëm të patriotizmit dhe heroizmit të shqiptarëve, por një mori burrash të mëdhenjë të kombit të cilët bashkëkarisht luftuan për pavarësinë dhe krijimin e Shqipërisë etnike dhe të bashkuar në Gadishullin Ilirik. Lexoje pakë më mirë historinë tonë kombëtare, zotni mësues i mahallës!!       

 

Mos i harro faktet e historisë sonë kombëtare të vjetër dhe të re, sidomos në pjesët e robëruara të trojeve tona etnike; në Kosovë me vise dhe Shqipërinë lindore se medresetë ishin vatra të dijes dhe arsimit kombëtar nga të cilat kanë dalur figura të shquara të kombit, siç ishin intelektualët Ymer Prizreni, organizuesi dhe kryetari i Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, Hoxhë Tahsini, patriot dhe dijetar me famë, Mulla Idriz Gjilani, i cili në vitet 1880 do të thoshte: “kemi tri fe, por kemi vetëm një atdhe të përbashkët, një gjak vëllazëror, një gjuhë, një diell e një Zot”, Haxhi Zekë Peja, i cili e përgatiti Kuvendin e Pejës me 1899 me një konspiracion aq të madh për ardhmërinë e Shqipërisë e themelojë Lidhjen Besa-Besë, e cila bashkë me idealet e tij kombëtare mbetën mësim dhe frymëzim për popullin shqiptar për krijimin e Shqipërisë etnike, për të cilën edhe u flijua.

 

Pastaj, Rexhep Voka i Tetovës (Shipkovicë 1847) ishte ndër iluministët e parë shqiptarë i cili veproi në periudhën nga Kongresi i Berlinit e deri të konferenca e Londrës, atëherë kur Europa nuk pëfillte fare çështjen shqiptare, pastaj hoxhë Voka i Dibrës (1868) i cili kthehet në vendlindje me abetare të Samiut në dorë, ku në vitin 1893 për herë të dytë hapi shkollën shqipe në Dibër dhe rrethinë, veçmas në Mal të Thatë të Dibrës ku vepronin edhe hoxhallarët tjerë si Hasan Muglica i cili mori pjesë në Kongresin e Manastirit e të Dibrës, që i dërgoi djemtë e vetë në Normalen e Elbasanit dhe që u ndoq nga Durgut Pasha dhe në fund u vra tradhëtisht nga serbët me 1915. Ky tribun i atdhetarizmës për herë të tretë e hapi shkollën shqipe në Dibër dhe po në këtë vit botoi në Sofje Abetarën e gjuhës shqipe. Me një rast kishte thënë: “Njeriu sa dashuri të ketë në mëmëdhenë, aq dashuri kan në fenë”. E mos të flasim edhe për qindra hoxhallarë-patriot tjerë që vepruan në Shqipëri, Kosovë, Turqi, Siri, Egjipt, Amerikë, etj. Në vitet e më vona nga Medresja e Shkupit dualën intelektualët e mëdhenjë shqiptarë si Hivzi Sylejmani, Vehap Shita, akademikët Idriz Ajeti, Skender Rizaj si dhe shumë të tjerë.

 

Pra, medresetë nuk kanë qenë kampe të “terroristëve islamë” shqiptarë, por vatra të mirëfillta kombëtare dhe kulturore, ku është mësuar para së gjithash dhe mbi të gjitha, për kombin dhe shqiptarinë para se të mësohej për fenë. Poashtu, edhe Medresja “Alauddin” në Prishtinë qëkur është themeluar në vitin 1950 e deri më sot ka qenë vatër e mësimit dhe atdhetarizmit, nga e cila kanë dalë pena dhe intelektualë të shquar, të cilët me dinjitet kombëtar dhe veprimtari të shumtë intelektuale i kanë kontribuar shumë Levizjes sonë çlirimtare për ta mundur me fakte dhe argumente para botës propagandën antishqiptare serbe, qoftë duke iu bërë ballë masave represive të Rankoviçit, qoftë duke dhënë kontribut politik dhe kombëtar pas viteve të 80-ta deri para luftës së fundit në Kosovë, e cila (medresja) siç dihet ishte shndërruar në seli të shumë aktiviteteve politike, siç ishte edhe mbajtja e seancës së parë të Parlamentit të Republikës së Kosovës në vitin 1998, kur ndiqen dhe burgosën shumë deputet. Ndaj, t’i harrosh të githa këto kontribute të faktorit islam shqiptar të Kosovës, ose t’i nënçmosh gjithë sakrificat dhe gjakun e derdhur të shumë hoxhallarëve, siç vepron katili K. Osmani, është më shumë se mjerim intelektual dhe fetar.

 

Tani dua të të njoftoj për një gjë të cilën ti po mundohesh të ma mvesh; ajo është se unë, sipas mendimit tënd, duke e kritikuar Presidentin Rugova e paskam vrarë vetën politikisht. Jo, gabim e ke, zotni mësues i mahallës, sepse jam ndër intelektualët e parë nga Mërgata shqiptare, i cili bashkë me pesë anëtarë të kryesisë së BISHM-it menjëherë pas mbarimit të luftës në Kosovë i kemi bërë vizitë zyrtare në selinë e tij në Prishtinë (Velani), në kohën kur lakimi i emrit të tij ishte përplot me rreziqe, në kohën kur bashibuzukët politikë ende e akzonin për tradhëti kombëtare, për takimin e tij të imponuar me Millosheviçin deri sa po mbahej peng nga policia dhe ushtria serbe.

 

Më vonë e kam vizituar edhe dy herë bashkë me disa intelektualë tjerë. Pra, unë, kurrë në jetën time nuk kam patur dilema se në anën e cilave forca duhej të përcaktohesha si intelektual, sepse këtë dilemë ma kishin s’qaruar me kohë babai im Tahiri, ndjesë pastë, si dhe dajallarët e mi siç ishte patrioti me famë Sylë Mehmet Nikçi, pastaj patrioti dhe intelektuali i madh Mulla Zekë Bërdyna, etj të cilët në vitin 1956, në kohën e tmerreve rankoviçiste të njohura për akcionin armëve në Kosovë, e kishin themeluar partinë NDSH për Rugovë dhe Podgurë, që më vonë do të burgosën dhe vuajnë dënimin për 10-12 vite në Goli Otok dhe burgjet tjera serbe. Pra, unë nuk kisha fare hamendje se në cilin krah politik duhej rreshtuar pas 12 qershorit 1999, siç hamendeshin shumë intelektualë në ate kohë. Pra, ti mos u mundo kot që të më hudhish sot në taborrin tjetër, të cilin për shumë veprime destruktive e kam demaskuar publikisht nëpërmjet gazetës kombëtare “Bota Sot”, duke e qitur shpeshherë vetën para rreziqeve (posedoj me shkrim kërcnimet nga “avnirrustemët”), e që disa intelektualëve tanë u ka kushtuar me kokë. Ndërsa ti, më sa kam informata ende nuk e ke vizituar Presidentin Rugova, edhepse disa herë ke qëndruar në Kosovë në këto pesë vitet e fundit?!

 

Në përfundim të kësaj kundërpolemike dëshiroj të ta tërhjeku vërejtjen se fjalori dhe gjuha që i ke përdorur në polemikën me mua është mjaftë e pakulturuar, e vrazhdë dhe përplotë urrejtje. Pastaj si mësues i mahallës, ke përdorur terma dhe fjalë arkaike të cilat më nuk përdorën në gjuhën e sotme shqipe si p.sh shprehjet: kapsallitë sytë, një burulluk, një byrynyse, një nape, një turban, do supare, tebaren, kacemen, fezariatin, ilmihallin, me tentene, vajzllëk, kovaçi, tybeistigfa, estakfirullah, një xheçme-hajmali, etj, që kryesisht janë barbarizma të futura në gjuhën shqipe nga gjuha turke të cilat e bastardojnë rëndë gjuhën dhe fjalorin standard të gjuhës së sotme shqipe. “Mësuesi” i gjuhës shqipe do duhej ta zotëronte më mirë gjuhën e nënës, gjuhën më të d’lirë, më të pasur, më të bukur në botë, gjuhën e Naimit, Migjenit, Fishtes, etj, por nga fjalori që ke përdorë shihet qartë se bën çalime të pafalshme gjuhësore, derisa në anën tjetër mundohesh të m’i përmirësosh gabimet e mia ortografike të cilat nuk çojnë shumë peshë, ngase ato nuk e dëmtojnë strukturën gramatikore dhe as stilistike të gjuhës shqipe.    

 

Në fund po ia përkujtoj K. Osmanit, me emër dhe mbiemër muslimani, por me shpirt dhe gjuhë prej shejtani (djalli), se pranë gjuhës së nënës i flas rrjedhshëm edhe katër gjuhë, në mesin e tyre tri botërore, dhe nuk është çudi që gjatë shkrimeve të më përvidhen ndonjëherë gabime gjuhësore siç janë ato gramatikore, morfologjike, sintaksore dhe ortografike. Ndërsa sa i përket shkollimit tim jetojë me mburrje dhe ndjehëm krenar që Fakultetin e Filologjisë e kam mbaruar pranë njërit ndër universitetet më të vjetra në botë, në Universitetin “Al-az-har” në Kairo, Egjipt në njërin nga djepet e kulturës botërore, aty ku Mehmet Ali Pasha, shqiptar, e themeloi shtetin modern të Egjiptit, i cili në historinë e këtij populli njihet si njëri ndër reformatorët kryesor të këtij vendi musliman me kulturë dhe civilizim të lashtë mbi 7 mijëvjeçar.

R.E. 23 shkurt 2004