Mesazhi i një proteste paqësore

Koment

21 shkurt 2004 / TN

Çerçiz Loloçi

Sot opozita zhvilloi një nga manifestimet më masive dhe më qytetare të zhvilluar ndonjëherë në Shqipëri duke lënë një shteg hapur për të vepruar institucionet e tjera. Dy instrumenta demokratikë që ka çdo shoqëri e sotme, edhe shoqëria shqiptare, është votimi në një garë elektorale në zgjedhjet e përgjithshme dhe protesta masive paqësore. Kur një prej këtyre mekanizmave nuk funksionon (tashmë jemi të gjithë në një mendje se në vendin tonë nuk po kapërcehet ende precedenti i zgjedhjeve normale demokratike respektivisht për pushtetin qendror dhe për atë lokal), dalja në protesta masive dhe të përgjithshme është testi më i mirë dhe më i pakundërshtueshëm që paralajmëron lëvizje politike, inspiron zgjedhje të mençura dhe të padhunshme.

Qytetarë tiranas por edhe nga të gjitha zonat e vendit, përfaqësues të të gjitha shtresave shoqërorë, subjekte politike dhe anëtarë e simpatizantë të koalicionit të gjerë opozitar- kanë bashkuar zërin e tyre në manifestimin më të madh të zhvilluar ndonjëherë në kryeqytet duke kërkuar jo thjesht largimin e një kryeministri dhe të një qeverisje të dështuar dhe inefikase, por edhe për të kërkuar një zgjidhje më të qëndrueshme dhe afatgjatë.

Në rastin më të keq dhe që ka ndodhur edhe herë të tjera në politikën shqiptare, palët mund të qëndrojnë sërish në pozicionet e tyre: qeveria të mos japë dorëheqje, presidenti të mos marrë përgjegjësitë institucionale, parlamenti të zvarritet në miratim ligjesh dhe njerëzit të riprotestojnë në Tiranë dhe në qytete të tjera të vendit. Por qëndrimi në këto pozicione nuk i shërben askujt, pasi palët nuk mund të jenë gjithherë në një ritual pa rrugëdalje.

Protestat, sado paqësore dhe të kontrollueshme, në kryeqytet por edhe në sheshe dhe vende të tjera, në vend që të krijojnë komoditetin për qeverisje, kërkojnë para së gjithash që vëmendja, paratë, energjitë të shkojnë në mposhtjen e tyre; shembujt edhe shqiptarë kanë treguar se fitues kanë qenë gjithmonë palët protestuese paçka që janë harxhuar fonde, autoritarizma dhe teprime të pushteteve të dhunës ndaj qytetarëve. Ky zinxhir protestash tashmë nuk mund të pengohet prej askujt dhe në të mirë të një mentaliteti tjetër politik, lypset të kërkohet një zgjidhje më kostante.

Një masë e madhe qytetarësh dhe tërësia e zërave opozitarë, që nuk janë domosdoshmërisht anëtarët dhe militantët e forcës kryesore kundërshtare, kanë vënë në pikëpyetje, së pari, vetë pushtetin legjislativ; pra ky parlament nuk mund të jetë më përfaqësues i shumicës shqiptare dhe në këtë rast ai duhet të riverifikohet në momentin më të parë.

Fakti tjetër që presidenca nuk ka ndonjë rol në këtë situatë paqëndrueshmërie dhe zinxhir krizash, e ka vënë në pozitë të vështirë edhe këtë institucion ku edhe kryetari i shtetit nuk ka sesi të verifikojë funksionimin dhe integritetin presidencial përveç se në një trupë tjetër legjislative. Në gjendje pasigurie, për vetë ndikimin dhe ndërhyrjen që bën politika (e ashtuquajtura mazhoranca qeverisëse), janë edhe institucionet e tjera. Por si protestuesit ashtu edhe shumë shqiptarë të tjerë që nuk protestojnë shesheve dhe publikisht por janë kundër keq-qeverisjes, nuk kërkojnë zbrazjen e institucioneve, por riformulimin e tyre me parametra bashkëkohorë dhe që t'u përgjigjen sfidave të sotme integruese.