|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Deklaratë e Bashkësisë Islame të Kosovës

Kujt i shërben fushata kundër islamit

Prishtinë, 20 shkurt 2004 / TN / B.I.K.

 

Jemi dëshmitarë të një fushate që po zhvillohet për shumë ditë  me radhë  nga disa individë dhe institucione tona  ndaj gjith asaj që është islame, në të cilën në mënyrën më të vrazhdë po cenohen të drejtat individuale dhe kolektive të besimtarëve tanë, të drejta këto të garantuara nga ligje dhe konventa ndërkombëtare. Nga ana tjetër, disa gazeta tona sikur presin me padurim të paraqitet ndonjë rast e t’i mbushin faqet e tyre, pavarësisht se me të tilla shkrime mund të ofendojnë ndokënd (në rastin tonë besimatët islamë).

 

Të tjerët e konsiderojnë si një ushqim shpirtëror kur ia dalin të nënçmojnë Islamin dhe muslimanët. Ndonjëri shkon edhe më larg, sa t’u shesë lexuesve “ders e nasihat”, ani pse mund të jetë i pa kompetencë për çështjen në diskutim. E tërë kjo, për fat të keq, bëhet në mënyrë sistematike, të koordinuar, natyrisht, për ta shprehur mllefin e tyre kundër Islamit dhe myslimanëve.

 

 Bashkësia Islame e Kosovës nuk është e interesuar që spektrin tonë politik, edhe ashtu të preokupuar nga probleme prej më të ndryshmeve, ta rëndojë edhe më shumë me të tilla çështje, të cilat me një angazhim dhe mirëkuptim, mund të zgjidheshin pa u bërë barrë e saj. Mirëpo, për hir të së vërtetës, si dhe për hir të mbrojtjes së dinjitetit të besimtarëve tanë (antarësisë së gjerë) ne si institucion jemi të detyruar të shprehim shqetësimin dhe brengosjen tonë të thellë rreth disa sulmeve që janë drejtuar kundër asaj që është islame në Kosovë.

 

Të gjithë i kemi të freskëta ofendimet e katër zëdhenësve të institucioneve tona qeveritare, që i bënë kohë më parë kundër përkthyeses së OSBE-së, dhe nënçmimi që u bë në llogari të saj publikisht, gati në të gjitha mediet tona publike, pa dhënë askush llogari për atë rast. Por, ajo që e habit njeriun edhe më shumë, është se ministri për çështje publike, në një deklaratë të tij, arsyetoi veprimin e tyre. Kjo çështje, në një vend si Kosova, që synon të shkojë drejt demokratizimit të shoqrisë, besojmë se nuk i bën nder askujt.

 

Çështja e dytë është ndalimi që i bëhet një numri të studentëve të UP-së që të falen në një kthinë të Bibliotekës Kombëtare dhe Universitare të Kosovës dhe kthimi i saj në një sallë për të pirë duhan sa kohë që hapësira e Bibliotekës shfrytëzohet nga disa asociacione të tjera, të cilat nuk kanë të bëjnë aspak me librin.

 

Ditët e fundit është aktual debati rreth një nxënëseje të gjimnazit “Sami Frashëri” të Prishtinës, e cila kërcnohet nga drejtoresha me përjashtim nga shkolla për shkak të bartjes së shamisë në kokë.

 

Të gjitha këto veprime, nga ana e disa institucioneve të Kosovës, nuk mund t’i vlerësojmë ndryshe veçse si cenim flagrant i dy lirive themelore të të drejtave të njeriut: lirisë personale dhe asaj të besimit, të drejta këto të garantuara edhe me Kornizën Kushtetuese si dhe nga çdo ligj e konventë e të drejtave të njeriut.

 

Nga ana tjetër, thirrjet për ruajtjen e laicizmit të shoqërisë kosovare, në asnjë mënyrë nuk duhet të kuptojnë cenimin e të drejtave fetare të akëcilit besim. Një shtet laik, nuk është armik i besimit. Laicizëm në shoqëritë demokratike do të thotë: Që shteti të mbajë qëndrim asnjanës ndaj fesë,  të mos e pranojë dhe as ta refuzojë atë, të mos e mbështesë dhe as ta pengojë, dhe shoqërisë t’i sigurojë lirinë e besimit apo të kundërtën e saj, ndryshe nga laicizmi marksist, i cili e luftoi fenë dhe e konsideroi atë- cilëndo fe, “opium për popujt”.

 

Pretendimi se shamia është një simbol fetar islam, është pretendim i papranuar, pasi shamia nuk është në asnjë mënyrë simbol, sepse simboli është ai që s’ka detyrë tjetër përveçse shprehjen e përkatësisë fetare të bartësit të tij, si fjala vjen, kryqi në qafën e një të krishteri ose “jarmulka” hebraike në kokën e çifutit; këto të dyja s’kanë detyrë tjetër veçse shfaqjen e identitetit.

 

Ndërkaq, shamia është diçka krejt tjetër, pasi ajo ka një detyrë tjetër të mirëfilltë, që është mbulesa dhe serioziteti, ndërkohë që nuk i shkon ndërmend asnjërës prej bartëseve të shamisë që bartja e saj ka për qëllim të tregojë për vetën dhe fenë e tyre, por ato me  këtë veshje u binden urdhrave të Zotit të tyre dhe i zbatojnë rregullat e fesë islame.

 

Për këtë arsye, ndalimi i bartjes së shamisë, siç bie ndesh me parimin e lirisë, bie në kundërshim edhe me parimin e barazisë gjinore dhe me konventat ndërkombtare për të drejtat e njeriut, sepse cenimi i kësaj të drejte do të thot persekutim i fetares, ngushtim i lirisë së saj, mohim i të drejtave të saj, qoftë për arsimin, punësimin ...

 

Civilizimi i vërtetë është ai që karakterizohet nga toleranca, ai ku ka vend për diversitetin fetar dhe kulturor, që lejon diversitetin etnik dhe mendor e nuk mundohet t’i bëjë të gjithë njerëzit kopje të përsëritura të një lloji.

 

Njerëzit duhet t’i edukojmë për të respektuar njëri-tjetërin, për të pranuar njëri-tjetrin, edhe nëse ndahen në besime e fe, ashtu siç na mëson Kurani: “Ju keni fenë tuaj e unë kam fenë time”.

 

Ne jemi të indinjuar nga disa deklarata dhe shkrime, ku shamia paraqitet si simbol që e prish imazhin e Kosovës. Si mund ta prishë imazhin e Kosovës një vajzë e edukuar, intelektuale, që është e lidhur pas mësimeve të fesë së saj, në veshjen dhe sjelljet e saj. Imazhin e Kosovës nuk  mund ta prishë një njeri që e njeh Zotin dhe i frikësohet Atij, qoftë burrë apo grua.

 

Duke u mbështetur mbi parimet islame si dhe dëshirën tonë për të dhënë kontributin modest për stabilizimin e gjendjes në Kosovë dhe avancimin e saj të mëtutjeshëm, ne kërkojmë nga institucionet tona që të kenë sjellje korrekte dhe konform ligjeve pozitive ndaj kërkesave të besimtarëve tanë, sepse këtë e kemi obligim ndaj qytetarëve tanë.

 

Nënçmimi dhe përpjekjet për të diskriminuar këtë pjesë të rinisë sonë,  nuk përbën një gjest intelektual e përparimtar dhe s’ka të bëjë aspak me traditat tona dhe cililizimin e shekullit tonë. Prandaj, le t’i lëmë njerëzit të qetë të jetojnë jetën e tyre ashtu si duan ata. Fundja, zgjedhja e mënyrës së jetesës është e drejtë themelore e secilit.

 

Nuk duhet të harrojmë se aktet e këtilla represive dhe nënçmuese, mund të jenë shkak i radikalizimit të të rinjve tanë, për se shoqëria jonë ka më së paku nevojë në kohën e kthesave të mëdha.