Kundër kujt përgatitet për luftë Nano?

Koment

Kundër kujt përgatitet për luftë Nano?

11 shkurt 2004 / TN

Çerçiz LOLOÇI ( Tiranë )

Kryeministri dhe kryetari i Partisë Socialiste Fatos Nano ka vendosur të përdorë rrugën e forcës, të kundërveprimit të dhunshëm dhe të militarizimit të forcave të sigurisë (Policia e Shtetit, Garda e Republikës, Shërbimi i Fshehtë i Shtetit) kundrejt protestave paqësore që kërkojnë një zgjidhje paqësore që nuk mund të jetë tjetër përveçse zgjedhje të përgjithshme parlamentare me një qeveri apo jo tranzitore, por me një kuadër sa më të plotë elektoral.

Një masë e konsiderueshme qytetarësh që nuk janë absolutisht anëtarë dhe simpatizantë të Partisë Demokratike, kanë treguar paqësisht në tubimin e fillim-shkurtit se janë tashmë një masë e madhe njerëzish, përfaqësues të të gjithë mazhorancës opozitare, që kërkojnë të kenë një shtet më solid dhe me institucione të pavarura, duan që të mos nëpërkëmben dhe të zvarriten më me kriza dhe mosqeverisje; se i quajnë të pavlefshme numrat parlamentarë që rrëzojnë dhe mbajnë qeveri sa për të thënë, që nuk durojnë më të jenë europianët më të kontrolluar në të gjithë rajonin si dhe që ndihen të poshtëruar prej varfërisë dhe prej monopolit të një klike të veçuar shtetërore.

Prova e parë e të gjitha arsyeve të mësipërme ishte tubimi i paparashikueshëm i shtatë shkurtit të këtij viti, por ai mund të shndërrohet edhe në një demonstrim masiv paqësor që nuk do të mjaftonte as gjithë gjatësi/gjerësia e bulevardit "Dëshmorët e Kombit".

Policia apo garda e Republikës e ka për detyrë kushtetuese që të ruajnë institucionet, personalitetet dhe rendin publik, por egërsimi i disa falangave të saj e bën edhe më irritues grumbullin e protestuesve paqësorë; akoma më irrituese janë qëndrimet e N/kryeministrit Namik Dokle, të vetë kryeministrit Fatos Nano si dhe të Sekretarit të Përgjithshëm Gramoz Ruçi.

Tre drejtues të lartë të qeverisë dhe të PS-së, që mund të jenë përfaqësues të pakontestueshëm të tetëqind kongresmenëve (përderisa nuk ka zgjedhje demokratike nuk mund të përcaktohet edhe përqindja e vërtetë që gëzojnë socialistët në shkallë vendi), nuk mund të sillen kaq papërgjegjësisht dhe nuk mund t'u tregojnë "dhëmbët" qytetarëve të tyre kur të gjithë treguesit janë mjaft të dobët dhe kur nuk gjendet asgjë pozitive që mund t'i mbajë ende në këmbë.

Mirë vendoset në një mbledhje qeverie se do të financohet disafish më shumë policia, garda, shërbimi i fshehtë, po ku do të gjenden këto para, nga do të sigurohen këto të ardhura? A kanë menduar këta drejtues se sa do të rezistojnë në një seri protestash paqësore? Duke kërcënuar me terma të përgjithshëm "ruajtje shteti" dhe "ruajtje institucionesh", a janë ata vërtet në gjendje të përballojnë protesta të vazhdueshme në Tiranë dhe në të gjitha qytetet e vendit?

Protestuesit e dymijë e katrës nuk janë as ata të nëntëdhjetë e njëshit dhe as të viteve të tjera të grumbullimeve dhe manifestimeve popullore; opozita shqiptare gjithashtu nuk është më ajo e kohëve të shkuara; veprimet e zgjuara të të dy palëve e bëjnë tashmë të vështirë qëndrimin e mëtejshëm të kabinetit të zotit Nano.

Tashmë e dinë të gjithë se rënia e parë e qeverisë Nano erdhi prej vetë socialistëve; edhe dy qeveritë e tjera socialiste ranë po prej tyre dhe në këtë rënie-ngritje në një periudhë gjashtë-shtatëvjeçare kanë mbetur në mes një sërë investimesh, ka mbetur pezull nënshkrimi i marrëveshjes së Asociim -Stabilizimit, vendi përjeton tragjedi të dukshme të tipit Karaburun ku humbin jetë njerëzish, por atë po e gërryejnë tragjeditë më të frikshme si ajo e varfërisë, e mungesës së kushteve më elementare të jetesës, e hendekut social dhe e një disniveli që mund të kalojë deri në një shpërthim social.

Ka tashmë shumë shembuj kur vende me resurse dhe me potenciale më të mëdha se Shqipëria, kur nuk kanë pranuar zgjidhjen politike dhe janë agresuar me shtetasit e vet, kanë rënë në mënyrë të papritur; këtë kumt më shumë se kushdo duhet ta kuptojë pjesa e ndërgjegjshme dhe e përgjegjshme e socialistëve në të gjitha nivelet.