|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Kur të vegjëlit duan të bëhen të mëdhenj?!!!

10 shkurt 2004 / TN

 

Të mëdhenjve u ka ardhur gjithmonë keq për të vegjëlit. Dhe u vjen gjithmonë pse janë të vegjël. Vogëlsinë e tyre e përjetojnë me dhimbje. E zhurmën që e bëjnë të vegjëlit, e kanë konsideruar dhe e konsiderojnë si një krrokamë që shfaqet dhe zhduket. Jo se përpiqen ta zhdukin vetë. Por atë krrokamë e zhduk opinioni, se e di se të mëdhenjtë janë të mëdhenj. Se e di se vetëm të mëdhenjtë mund t’i kontribuojnë kombit në të gjitha fushat. Për të vegjëlit, opinioni është i vetëdijshëm se ata s’kanë takat, as nuk dinë t’i ndihmojnë këtij. Madje, nga padija, sado që shpirti mund t’ua dojë kombin, i bëjnë dëm.

 

Shkruan: Nazmi LUKAJ

 

Njerëzit e mëdhenj të kombit e të penës janë bërë të tillë, jo pse Zoti i ka krijuar të mëdhenj, por ata të tillë janë bërë me punën e tyre. Ata, madhështinë e vet, veç me punën e tyre,  e kanë  arritur edhe për një vyrtyt tjetër: kurrë nuk janë marrë me njerëzit e vegjël, të cilët duke iu penguar madhështia e të mëdhenjve gjithmonë kanë bërë përpjekje që madhështisë së tyre t’i dalin në pritë me vogëlsinë e vet njerëzore dhe shpirtërore. Duke vuajtur që janë të vegjël përballë të mëdhenjve, të vegjëlit gjithmonë kanë sulmuar të mëdhenjtë për gjërat e vogla. Se të vegjëlit ngjiten si rriqërit pas vogëlsirave të të mëdhjenjve.

 

Ndërsa të metat e mëdha të vetat kurrë nuk i kanë pasur parasysh. Sikur ato për ta kurrë nuk kanë ekzistuar. Edhe pse  për të gjithë kanë qenë botërisht të njohura. Dhe, pikërisht për t’i mbulur të metat e veta të mëdha, kanë atakuar të mëdhenjtë. P.sh., në fushën kombëtare kanë pasur njëqind të meta. Kjo s’u ka penguar, dhe kanë dashur të nxjerrin të meta të tilla tek ata që s’e kanë pasur asnjë të tillë. Të vegjëlit në fushën e letërsisë, që kanë krijuar vepra të pavlera, kur kanë folur për letërsinë, kanë trumbetuar më të madhe ndonjë të metë fare të vockël në veprat e nivelit të lartë artistik të shkrimtarëve të mëdhenj.

 

Se të vegjëlit shumë shpejt i hetojnë gjërat e vogla. Për arsye se gjërat e vogla ua mundëson t’i vërejë më shpejt se të mëdhenjtë vogëlsia e tyre. Në jetën politike, ata që s’ua mban mend kush kurrë ndonjë sukses politik, u gjuhen në shpinë atyre që kanë shënuar suksese të mëdha në këtë fushë. Të vegjëlit, edhe kur rastësisht marrin ndonjë post që s’përputhet me vogëlsinë e tyre, sillen si mbretër. Më lehtë është të flasësh me kryetarët e shteteve, se sa me ta. Se vogëlsia i bind se janë shumë të mëdhenj. Po ashtu, edhe në gazetari ndodh kjo: do hiq gazetarë, duke e parë se u mungon afiniteti për të qenë të nivelit të gazetarëve të mëdhenj, u turren atyre si qentë. Veç që nuk bëjnë:

 

Ham!Ham! Për t’u bërë të mëdhenj, shpifin gjithçka. E bëjnë këtë edhe për një arsye tjetër: kanë krijuar rrejshëm emër në gazetari, dhe sapo ta shohin se janë larg afinitetit të të mëdhenjve, ia nisin ham-hameve të tyre për t’i eliminuar nga konkurrenca. Ham-hamet kurrë s’i ndalin. S’e qysh kur ia kanë nisur këtij profesioni, shkallëve të tij janë ngjitur me ham-hame.

 

Në të gjitha periudhat, me ham-hame janë mbajtur në gazetari. Ham-hamet s’i ndalin, deri në frymën e fundit të jetës. Siç nuk e ndalin as qentë turrin, kur  njerëzit ikin prej tyre. Kjo ngjet edhe në shkencë. Edhe…Edhe në vetë jetën e përditshme. Prandaj, ndodh që ai që kurrë s’ia mban mend kush një bëmë të mirë për kombin(ose kush s’e ka vënë kurrë në shpatull të pulës për këtë çështje)-ta atakojë rëndë kombëtarisht tjetrin, që tërë jetën e ka vënë në shërbim të tij.

 

Ironike është kur antinjerëzori sulmon njerëzorin për të panjerëzishëm. Kur antikombëtari e akuzon kombëtarin për antikombëtarizëm. Kur kiqletrari gërmazet duke pohuar se posedon vlera të larta artistike. Kur hiq politikani, thotë se është politikan, e ata që janë të dëshmuar, nuk dinë gjë…

 

Kur, me një fjalë, askushat, duke dashur të bëhen faktorë të mëdhenj, ngjiten pas vogëlsirave të të mëdhenjve, dhe ato duan t’i bëjnë të mëdha, duke u dhënë epitete negative, sipas qejfit të tyre, sipas mendjes së tyre idioteske, për xhelozi etj. Mirëpo të vegjëlit, sado që duke dashur të bëhen të mëdhenj në përpjekjet  e tyre për t’u marrë me të mëdhenjtë, opinioni i mban mend hiq më shumë se 24 orë. Dhe, për kaq kohë, do ta shprehë ohin e vet për mjerimin njerëzor të tyre.

 

Për mjerimin shpirtëror të tyre. Dhe qeshin me përpjekjet e tyre si me Don Kishotin. Të këtillët, për opinionin mbesin donkishota, ashtu si janë në të vërtetë. Këtë të vegjëlit nuk e dinë. Prandaj, pasi t’i sulmojnë të mëdhenjtë, të vegjëlit sillen si të ishin edhe vetë të tillë. Se të vegjëlit nuk kanë asnjë fije ndërgjegje, sepse nuk e masin fjalën fare. Ofendojnë, denigrojnë…gjithçka bëjnë duke pandehur se opinioni do t’u thotë: “Aferim, valla, shkatërruar e keni filanin!  Se edhe si shumë po shet mend. Si shumë po mendon se është atdhetar. Po, ju jeni sokola mali, bre! Pa ju nuk bën atdheu, shkenca, letërsia, gazetaria, politika…”. Presin e presin kot.

 

E s’u thotë kush. Se opinioni i njeh të mëdhenjtë. Si i njeh edhe të vegjëlit. Dhe, të vegjëlve kurrë s’u jep rëndësi se çka thonë. Se e dinë se vogëlsia e tyre nuk i lë të gjykojnë drejtë. Se e dinë se nuk kanë ndërgjegje, dhe kjo nuk i lë ta pranojnë realitetin se të mëdhenjtë janë të mëdhenj. Të mëdhenjve, opinioni gjithmonë ua vlerëson me respekt angazhimin e madh në fushat ku kanë vepruar e veprojnë.

 

Të vegjëlit nuk ndalen vetëm me kaq:  kur nuk i lavdëron askush për atakimet që ia bëjnë të mëdhenjve, mbledhen e me shpirtin e vogël sa të minit, i vazhdojnë hamhamet për të mëdhenjtë. S’merret vesh kush hamamkos më tepër prej tyre.

 

Në anën tjetër, të mëdhenjtë vazhdojnë punën, pa u marrë për asnjë çast me të vegjëlit. Se ata nuk janë edhe rastësisht të mëdhenj. Por, edhe janë të vetëdijshëm se qentë nuk bën bën të gjuhen me gurë kurrë, se humbin kohë dhe nuk e realizojnë misionin që ia kanë parashtruar vetes në të gjitha lëmenjtë. Se të mëdhenjt prej të vegjëlve i dallon, veç puna, edhe vetëdija dhe shpirti.

 

Të mëdhenjve u ka ardhur gjithmonë keq për të vegjëlit. Dhe u vjen gjithmonë pse janë të vegjël. Vogëlsinë e tyre e përjetojnë me dhimbje. E zhurmën që e bëjnë të vegjëlit, e kanë konsideruar dhe e konsiderojnë si një krrokamë që shfaqet dhe zhduket. Jo se përpiqen ta zhdukin vetë. Por atë krrokamë e zhduk opinioni, se e di se të mëdhenjtë janë të mëdhenj.

 

Se e di se vetëm të mëdhenjtë mund t’i kontribuojnë kombit në të gjitha fushat. Për të vegjëlit, opinioni është i vetëdijshëm se ata s’kanë takat, as nuk dinë t’i ndihmojnë këtij. Madje, nga padija, sado që shpirti mund t’ua dojë kombin, i bëjnë dëm. Se nuk dinë. Zoti i mëshiroftë edhe të vegjëlit! Së paku, që t’ua zgjojë vetëdijen që ta kuptojnë se janë të vegjël. Shumë të vegjël përballë të mëdhenjve…