Marrina

OPINIONE

Koment

Marrina

6 shkurt 2004 / TN

Edison YPI

Marrinat e kësaj Dynjaje nuk kanë fund, dihet. Tonat janë aq hileqare dhe leshatore sa mezi kuptohen. Kalendari kaur dhe ay mysliman bashkëpunuan aq bukur me njëri-tjetrin këtë herë; dita e Diel e çlodhjes Kaure, me ditën e bekuar të Islamit, u shkrinë në një ditë feste, paqeje, kurbanesh dhe lutjesh. Të Bajramit. Mrekulli. Mirëpo ç’ndodhi?! Administrata e shtetit tonë, e saktë dhe e rreptë në shërbim të shtetasve dhe Ligjit si gjithmonë, të nesërmen e së Dielës, të Hënën, e shpalli ditë pushimi. Pse?! Dita e Bajramit, ditë e Diel, dy herë ditë pushimi, ditë plot Dritë Perëndie ishte, nuk ishte ditë dasme, as ditë e lodhshme pune miksuar me të ngrëna, gromësima dhe duhma mishi e rakie. Si t’u ketë punuar mendja aparat-çikëve?! T’u bëjë qejfin t’i marri me të mirë besimtarët?! Jo. Jo, sepse ata veçse e urrejnë burokracinë dhe mendja nuk u vete për të, e jo më ta falenderojnë.

Të ketë dashur t’i marrë me të mirë terroristat islamikë nga frika mos i bëjnë hatanë duke u thënë, nënkuptueshmërisht. Ja e shihni, s’kemi gjë me ju, një ditë e kishit festën, dy ditë jua bëmë. Jo, sepse të tillë këtu nuk ka. Apo të ketë dashur t’u bëjë dhuratë për Bajram një ditë pushimi më tepër asaj ushtrisë kriminale të vrasësve të mizave, shumicës së nëpunësave shtetërorë?! As kjo nuk vete, sepse ata dhe gjithë administrata nepotike, llopër e sorollopër të njëri-tjetrit janë, dhe më pak se për çdo gjë për pushim nevojë kanë...( TV po thotë se një i çmendur ka vrarë në Berat dy uniforma blu. Ou, pse i paska vrarë ay i çmenduri, ç’pati me to, ç’punë i prishën, pse ju deshën, i cilës markë ishte stofi, nga cili rrobaqepës me nam ishin qepur, sa kopsa kishin, çfarë modeli, çfarë numri ishin, a i shkonin atij për shtat, a i rrinin mirë në tru-p, i vrau se i urrente aq shumë apo i vrau se i deshte pa masë dhe ishte i zilepsur pas tyre)...

Nejse, kthehemi tek the day after Bajrami. Mund ta kenë shpallur ditë pushimi për të siguruar një ditë me pak korrupsion. Nuk ka mundësi, sepse korrupsionistët i kemi perfeksionista, e kompensojnë që ditën tjetër, për inat, trefish a pesfish. Dikush mund të thotë se me korrupsionista nuk bëhet shaka, se e kanë blerë vendin e punës, dhe një numër prej tyre nuk i kanë bërë ende paratë e ryshfetit, dhe mezi ç’presin të shkojnë në punë, dy ditë në një ditë po të ishte e mundur, jo asnjë ditë në dy ditë si urdhërojnë aparatçikët që kanë bërë kodet e punës me atë gjuhën fosile të viteve ’60 a ’70 si të Kushtetutës.

Duket e pabesueshme edhe kjo. Sa mund të jenë ata, ja qenkan disa mijëra, hiçgjë, shteti ynë nuk e bën kurrë atë gabim t’i lëndojë korrupsionistat. Si thua ti, të hedhi bashkë me legenin e gjakrave edhe foshnjen e porsalindur, domethënë administratën e nepotizuar të porsa mpiksur?! Gjë që s’bëhet. Edhe ajo na duhej. Mezi e formuam. Atëherë?! Ndoshta një ditë heshtjeje që trarët e doganave të ngrihen duke kërcitur dhe, ngritur të mbeten një ditë të tërë, pa u dëgjuar e pa u parë nga Policia, e cila po bën pushim?! E pamundur, zero me njëqind zero nga mbrapa. Kontrabandën, Antikontrabandën, Qeverinë, Policinë i kemi të katërta grusht bashkuar rreth Partisë dhe të tilla nuk mund të ndodhin, sepse nuk ka kuptim. Do nevojiteshin të paktën dy grushta që njëri t’i binte tjetrit. Ku e ke grushtin tjetër, ku?! Uji, hasmi, gjarpëri, lepuri, të gjitha flenë, vetëm syçelura kontrabandë nuk fle, as në ditë pushimi, as në ditë Bajrami, as në ditë Pashke. Ku dinë Bajram e Pashkë ata shpirtkatranër.

Ndoshta-ndoshta, pse jo, mund ta kenë bërë për t’u dëgjuar sa më mirë eco-ja, jo egoja, por jehona, e lutjes, shpjegimeve, të një kauri jo pak të rëndësishëm në Tiranë, Ambasadorit italian, për shpëtimin e shpirtërave shqiptarë në hidrovorret joniane/adriatike, jo të atyre që ikën, se ata ikën e më s’vinë, por të mijëra të tjerëve që po presin sa të ngrohet paksa koha e të harrohet paksa hataja, të bëjnë të njëjtën gjë si vëllezërit e tyre. E pamundur. U vërtetua. Lutja e Kaurit nuk preku asnjë fije shpirtrat e askujt, nuk pati asnjë jehonë, nuk u besua, analistave, opinionistave, mjaftistave dhe të tjerë istave ju duk hile kaureske. Thuaj sa të duash, “Heshtja është miratim”. Ehu, në Dashuri po, por këtu po flasim për tjetër gjë. Të hënën, një fshatarkë, e cila vjen ç’do ditë nga një fshat i largët, i solli qumështin komshiut. Tregu fshatar plot. Trafiku plot. Tiranë-Vorë-Tiranë të gjitha fabrikëzat punonin. Kush bëri pushim dhe pse bëri pushim, nuk e di, nuk ja kap dot fillin. A thua e përdhunuan kalendarin kauro-islamik, duke supozuar se shqiptarët në përgjithësi parapëlqejnë t’i ftosh në Qajtore, jo në zyrë?!

Ndoshta, por supozim mbetet dhe ekuacioni duket pa zgjidhje, nuk i gjindet dot çelësi. Çelësi?! Prit-prit, më duket se ja kapa fillin. A ju kujtohen ato hotelet soc-realiste, ai vështrimvëngëri recepsionisto-sigurimistatë që ta hidhte çelësin e dhomës lidhur me një bole e madhe prej druri si dardhë me bishtin përpara, çelsin vetë?! Aty m’rri! Çelësi edhe mund të gjindet, por bole aq të rënda t’i vejë në fund këtij muhabeti kush ka. Ky është problemi! Gjithsesi, tani që edhe gjeli bëri Vezë, mbetemi vendi i marrinave, ku gjithçka që mund të supozohet mbetet vetëm të verifikohet. Deri atëhere, domethënë derisa të gjitha të verifikohen, gjithkush që ka punë private dhe është i sëmurë rëndë me grip, mund të niset në punë duke kënduar gjith’ gaz; “Me 39 po shkoj në punë...” dhe normalët që punojnë për shtetin, kokëvarur; “Me gëzim s’po shkoj në punë...”.

Ky varianti i dytë mund të këndohet edhe nga ata, të cilët në punë nuk shkojnë sepse punë nuk kanë. Ndërsa të tjerët, cilëtdo qofshin, me punë-pa punë-privat-shtet-kurbet, që nuk preferojnë të këndojnë, t’i hidhnin një sy Kuranit a Biblës s’do bënin keq. Sidomos nuk do bënin keq një studente dhe një student, të cilët i pashë një ditë në TV. E para, pa i lëvizur qerpiku, tha; “Unë studioj në Londër, atje jam habitur kur kam parë se si, ne, Rinia shqiptare e kemi sensin e punës shumë-shumë-shumë herë më të zhvilluar se rinia angleze”. Dhe i dyti, i Parisit ky, tha; “Nuk mund ta duroj mungesën e Parisit më tepër se dy muaj”. Tarallaqër të dy. Mjerë ne, tarallaqizmi i tyre, si dhe tarallaqizma të tjera si ato që u përmendën më lart, derivate të edepsizllëkut politik-burokratik-shtetëror, po përhapen si kolerë. Me sa duket, për t’u ndrequr, kërkon ato bolet e rënda të mëdha të drunjta. Kush i disponon lutet t’i vërë sa më shpejt në përdorim.