|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Koment

Sprovat e zëvendësimit të opozitës

28 janar 2004 / TN

 

Çerçiz LOLOÇI

Nuk është hera e parë që faktorë brenda dhe jashtë vendit po bëjnë përpjekje të parreshtura për emërim pozitë/opozitash të cilësuara si "moderne", "luajale", "të komportueshme", "të mbështetura nga Perëndimi" etj., por megjithë zhgënjimin që ka elektorati shqiptar në braktisjen e forcave politike, të gjitha këto sprova nuk kanë arritur dot të zëvendësojnë as partinë që mund të gjendet në krye të ekzekutivit dhe as kundërshtarët e tyre që mund të rrinë relativisht gjatë në krahun tjetër.

 

Në këto përpjekje dhe sprova nuk ka asnjë dyshim se më e sulmuara ka qenë Partia Demokratike, megjithëse ajo është një strukturë normale politike si shumë parti të tjera të spektrit të saj, është anëtare me të drejta të plota në grupin e Partive Popullore Europiane, ka një jetë të brendshme statuore (zhvillon sipas parimeve të saj që nga mbledhje seksioni, konferenca degësh, aktive e konferenca të zakonshme/ jashtëzakonshme, kuvende), ka një drejtues karizmatik që ka qenë edhe presidenti i parë i Shqipërisë demokratike, është e orientuar pa lëkundje nga integrimet euroatlantike, etj..

 

Për hir të së vërtetës e sulmuar nga të njëjtët faktorë, të brendshëm ose të jashtëm, ka qenë edhe Partia Socialiste, por kjo ka ndodhur për një periudhë kohe fare të shkurtër, kur ajo mendohej si rezistente ndaj ekonomisë së sipërmarrjes së lirë dhe si mbështetëse e nomenklaturës së lartë komuniste; sulm ky që mund të përkthehej në preferenca krerësh të caktuar dhe në mospëlqime për disa të tjerë.

Pavarësisht këtyre presioneve, ndërhyrjeve herë më të hapta dhe herë më të kamufluara, të dy partitë kryesore, PD dhe PS, nuk patën fatin e asnjë prej simotrave të tyre me vendet e Europës Lindore, që patën njëheri fitore dhe humbje të bujshme, por nuk mund të mos vërehet "një pëlqim ndërkombëtarësh" për të mbajtur me çdo kusht dikë në pozitë dhe për ta dënuar tjetrën me llogoren tjetër.

 

Megjithatë Partia Demokratike nuk ka reaguar asnjëherë, nuk ka lënë kurrfarë shkaku megjithëse në këtë vend sikur kryhen zgjedhje të përgjithshme parlamentare, sikur bëhen zgjedhje për pushtetin vendor, sikur bëhen dhe ribëhen institucione. Dhe ndërsa vazhdohet të bëhet ky lëshim dhe të ruhet kjo status quo, "për hir të gjasme një kontributi të Tiranës zyrtare në paqen rajonale", janë po këto institucione që e cilësojnë qeverinë shqiptare si të papërshtatshme për të nënshkruar marrëveshjen më të rëndësishme të Asociim-Stabilizimit, ku pushteti gjyqësor vazhdon të jetë pushteti më i korruptuar, ku administrata e lartë ka një pasurim të pabesueshëm abuziv dhe ku shoqëria e pushteteve të pavarura ka marrë një deformim të jashtëzakonshëm në devizën "pushteti buron nga Nano dhe i takon Nanos".

Po a është PD e gatshme për të ardhur në pushtet dhe për të marrë barrët e rënda të qeverisjes? Sa kohë që nuk bëhen zgjedhje të ndershme dhe demokratike, askush nuk mund të thotë se sa përqind ka realisht opozita dhe sa pozita, këtë statistikë reale, për fat të keq, nuk mund ta thonë edhe vëzhguesit ndërkombëtarë më me eksperiencë, përfshi edhe OSBE/ODHIR. Dhe përderisa është kjo gjendje, përderisa nuk arrihet të kapërcehet pragu i një raundi zgjedhjesh demokratike, të gjitha pushtetet e tjera janë të rreme, saqë shteti bëhet qesharak edhe kur hapet një digë liqeni, edhe kur ndryshon një çmim energjie/telefoni, edhe kur s'ka abone për linjat urbane.

 

Rreshtimi pro koalicionit antiterror të strukturave shqiptare bëhet gjithashtu butaforik kur asnjë prej zyrtarëve të lartë nuk hetohet për para të pista apo për biznese që i krijon vetëm nga qenia në pushtet, çka parathotë një simbiozë edhe më të fortë të krimit me politikën që e kanë vështirë ta shkulin jo më zgjedhjet e ndershme, por edhe forcat paqësore të ushtrive partnere.