|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Koment

Pesha e padurueshme e paskrimit

23 janar 2004 / TN

Nga Bujar SKËNDAJ

Prej shumë kohësh, por veçanërisht së fundi, qeveria socialiste e ka intensifikuar dhe mprehur makinën e saj të përpunimit dhe tjetërsimit të fakteve dhe fateve njerëzore shqiptare. Një mundim i madh, harxhim energjish, rekrutim falsifikatorësh të talentuar, fabrikues të mosqenash, mjegullim i të vërtetave dhe, më në fund, krijimin e versionit kinse real... Për këtë qeveri, kjo është më e rëndësishmja. Sepse pikërisht kjo alibi e mban ende atë në këmbë. Pa këtë alibi, qeveria do të kishte përfunduar në ferr qysh vite më parë.

Mbulimi i krimit, tjetërsimi i thelbit dhe paraqitjes së tij, përbëjnë fazën e dytë dhe, ndoshta, më të rëndësishmen në tërë spiralen e parakrimit, vetë krimit dhe paskrimit. Duke mos qenë një dukuri e panjohur për shoqëritë diktatoriale dhe postdiktatoriale komuniste, kjo përpjekje e qeverisë socialiste, është, megjithatë, një risi. Sepse bashkë me pjesën e errët të ngjarjeve kriminale që pllakosin përditë shoqërinë shqiptare, në to është e pranishme, gjithashtu, edhe fytyra e ftohtë e vetë krimit dhe kriminelit. Fytyrë me tiparet dalluese të qeverisë dhe qeverisësve tanë të sotëm.

Mirëpo, meqë krimi dhe përpjekja për tjetërsimin e tij janë të pandërprera, pra kanë një natyrë ciklike nën këtë qeverisje, koha tjetër nuk ekziston. Nuk ekziston kohë për punë të mbarë, për interesim të qeverisë për zgjidhjen e halleve të njeriut shqiptar. Nuk ka kohë për të menduar e punuar për të kredituar biznesin e vogël e të mesëm vendas dhe, si rrjedhojë, punësimin e të papunëve. Nuk ka kohë për asgjë të tillë. Koha është e pushtuar nga krimi dhe paskrimi qeveritar.

Ç'ndodhi psh., gjatë dhe pas ngjarjes tragjike të 9 Janarit? Po në kohën e mëpastajme? Gjithçka përsëritet si në sinkron. Në fillim përgatitja për kryerjen e krimit, më tej - krimi vetë dhe pastaj, si në një përpjekje titanike, mbulimi i tij. Kur ky cikël mbaron, menjëherë ia nis cikli i krimit tjetër. Kështu ndodhi në vitin 1997 kur u përmbys pushteti demokratik nga kryengritja leniniste e socialistëve; në vitin 1998 kur u organizua vrasja e liderit demokrat Azem Hajdari nga të majtët në pushtet; në vitin 2000 kur u manipuluan zgjedhjet dhe u vodhën barbarisht votat, në vitin 2001 kur u masakruan sërish votat e shqiptarëve...

Deri sa vijmë në vjedhjen mafioze të zgjedhjeve të 12 Tetorit 2003 e, më në fund, në realizimin makabër të mbytjes së 20 apo 30 shqiptarëve (ende nuk dihet saktësisht) më 9 Janar 2004. Kaq të shpeshta dhe kaq barbare tërë këto dhe të tjera akte të pashembullta vrastare! Por dhe kaq sistematike, një proces i pandërprerë vrasjesh, vjedhjesh, mbytjesh, masakrash të shumëfishta. Nuk është e tepërt të shënohet se në të vërtetë, kjo është menuja e përditshme dhe e përvitshme e socialistëve në pushtet prej disa vjetësh.

Nëse krimi i 9 Janarit është arshivuar tashmë prej qeverisë, cikli i fshehjes së krimit, i përpunimit dhe tjetërsimit të tij, ende nuk ka mbaruar. Madje një pjesë e këtij cikli ndërroi vend, u spostua jashtë Shqipërisë. Ky ishte, në të njëjtën kohë, spostim i vëmendjes prej thelbit real të krimit dhe stisja e një thelbi tjetër, e disa rrethanave të tjera, e disa shkaqeve që e kishin burimin jashtë qeverisë shqiptare. Faji ishte tepër i rëndë, prandaj edhe duhej bërë çmos, të paktën, për lehtësimin prej tij. Një alibi europiane, do të ishte si një kapak floriri për krimin e qeveritarëve tanë.

Ndonëse do të ishte një kapak i rëndë, i papërballueshëm për varrin e secilit fatkeq të 9 Janarit dhe, gjithashtu, për varrezën e hapur Shqipëri... Nisi kështu nga Tirana zyrtare veshja e krimit me një kostum tjetër, që nuk i përkiste veshjes së zakonshme të qeveritarëve tanë: Origjina e krimit, shkaku i tij nuk i kishte rrënjët në bodrumet e pista të qeverisë së Tiranës, por diku tjetër, larg saj(!). Formula funksionoi: Fajtori ishte Brukseli që nuk jepte viza! Po të jepte viza Brukseli, shqiptarët, të sigurt, do të iknin varganë-varganë në kërkim të një pune dhe nuk do të mbyteshin, nuk do të vdisnin maleve e detrave.

Kështu, mund të ndodhte që asnjë shqiptar i thjeshtë nuk do të donte dhe nuk do të kishte mundësi të qëndronte edhe më tej këtu. Shqipëria do t'u mbetej vetëm qeveritarëve të transformuar në mafiozë dhe mafiozëve të transformuar në qeveritarë. Popull nuk do të kishte më në këtë vend, kështu që as të mbytur nuk do të kishte, as të varfër, as të vobektë!!! Kjo alibi e përpunuar deri në hollësi nga qeveria e Fatos Nanos dhe e propaganduar lemerishëm nga shumë media të shitura e të blera, zuri vend. Nano pranohet në Bruksel. Dhe, nuk është aspak çudi që ai shkoi atje si triumfator dhe jo si i penduar prej krimit të bërë, si shpëtimtar i vendit të vet dhe jo si fajtori i madh.

Edhe pse në fytyrë dhe në tërë qenien kishte ende gjurmët e pashlyeshme të përbuzjes së shqiptarëve të viktimizuar prej tij, kishte urrejtjen dhe mallkimin e popullit të vet. Kishte demaskimin e paparë që i kishte bërë parlamenti shqiptar dhe të afërmit e viktimave... Edhe pse Brukseli ia tha hapur Fatos Nanos se burimi i krimit ishte në Tiranën qeverisëse, edhe pse i vuri detyra e detyrime demokratike tepër të kuptueshme, tepër të prekshme, makina çoroditëse e mafioze e qeverisë sonë nuk epet. Ajo rinis ciklin e menjëhershëm të tjetërsimit, këtë radhë të vetë Brukselit.

Marrëzia kapërcen çdo përfytyrim. Vetëm një ditë më pas sekretari i Marrëdhënieve me Jashtë në PS Maqo Lakrori deklaroi "të suksesshme" vizitën e Nanos në Bruksel! E zeza shndërrohet, prej socialistëve, në të bardhë, krimi në mrekulli, morti në orgji! Pafytyrësia në pafajësi, kurvëria në virgjëri!!! Mirëpo, këtë radhë, cikli nuk mbaroi këtu, siç ka ndodhur herë tjetër, kur socialistët ia kanë dalë të mashtrojnë disi opinionin e huaj.

U detyrua ambasadori amerikan Xhejms Xhefri të shkojë në Vlorë, pikërisht në vendin e krimit me të fundit dhe të deklarojë prerë: O krim, o investime! Të dyja bashkë nuk shkojnë. Madje, tashmë nuk shkojnë më as demagogjitë e alibitë socialiste. Pas ambasadorit amerikan, duket se makina mafioze e tjetërsimit dhe spostimit të krimit socialist, nga vetvetja - diku tjetër, ka heshtur. Ose ka ngecur. Përkohësisht? Qoftë e thënë, përgjithmonë. Ky moment do të shënonte dhe fundin e kësaj antiqeverisjeje të pashembullt.