|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Vështrim

  Kosovës nuk i duhet politika e ashpër

24 dhjetor 2003 / TN

                   
...por një politikë e mençur dhe demokratike, ku partitë e ndërrojnë njëra-tjetrën nëpërmjet votës. Dhe që pas secilave zgjedhje i ndihmojnë njëra-tjetrës për ta avancuar sa më shumë çështjen kombëtare. Derisa të mos e kuptojmë kështu garën politike, Kosova e ka vështirë të ecën dritës së lirisë që e ka ëndërruar populli.

 
Shkruan: Nazmi LUKAJ

 
Deri në vitin 1997, në Kosovë gati të gjithë ilegalistët ishin të anëtarësuar në partitë e djathta. Por, në momentin kur shpërtheu lufta, ata u bënë bashkë. Dikush me qëllimin më të pastër kombëtar, dikush për të bërë përçarje në të, dikush për qëllime thjesht karrieriste etj. Ata që hynë në luftë me qëllimin më të pastër kombëtar, u interesonte vetëm çlirimi i atdheut, e jo se kush do ta udhëhiqte luftën, kurse përçarësit, karrieristët etj. luftën e identifikuan me ambicien për ta marrë menjëherë
pushtetin pas përfundimit të saj.

 

Duke e pasur këtë qëllim, qysh gjatë luftës, filluan t'i bllokojnë veprimet e krahut ushtarak, që në luftë kishte hyrë me urdhra të institucioneve, përkatësisht me urdhrat e Ahmet Krasniqit. Për ta arritur më lehtë këtë qëllim, filluan eliminimin fizik të kundërshtarëve që, pos në literaturën marksiste, e kishin mësuar edhe nga SHIK-u i Shqipërisë, pasi shumica prej tyre kishte qëndruar një kohë matanë atdheut. Fillimisht, përveç disa kundërshtarëve që i eliminuan në terren, e vranë edhe vetë Ahmet Krasniqin.

 

Gjatë luftës dhe shumë kohë pas saj (këtë e bëjnë edhe sot, por me një intensitet më të vogël), ilegalistët bënë çmos që ta komprometonin edhe kryetarin  Rugova në popull, mirëpo kjo iu kthye bumerang, sepse atë nuk mundën ta mashtrojnë, meqë ishte shumë i vetëdijshëm për kontributin e tij kombëtar.

 

Pas përfundimit të luftës, ambicia për ta marrë pushtetin ilegalistëve  përkohësisht iu realizua,  kur e instaluan QPK-në. Kjo u zgjati deri në zgjedhjet e para lokale dhe parlamentare, zgjedhje këto që parësore e bënë sërish LDK-në dhe dr. Rugovës edhe një herë ia legjitimuan epitetin lider i popullit, edhe pse ky i tillë konsiderohej, por vota vetëm sa e vërtetoi këtë.

 

Gjatë qeverisjes së QPK-së pati  shumë më pak krime, sepse ilegalistët ishin të kënaqur që i kishin marrë frerët e udhëheqjes së Kosovës në duar, nëpërmjet QPK-së. Krimet u shumëfishuan pasi i humbën zgjedhjet partitë e reja, në të cilat  ilegalistët u rreshtuan pas luftës.

 

Shërbimet sekrete që u instaluan në Kosovë, sapo ilegalistët e vendosën QPK-në, u bënë shumë të rrezikshme për vetë Kosovën. Derisa e kishte pushtetin QPK-ja, krimi i tyre ishte më i vogël. Por, pas zgjedhjeve, kur LDK-ja u rifaktorizua, këto shërbime  vranë disa nga figurat qendrore të LDK-së.

 

Sidomos krimi mori përmasa në Rrafshin e Dukagjinit. Kështu, në vend se të bënin një politikë mbështetëse të LDK-së për ta realizuar pavarësinë, ish-ilegalistët e ashpërsuan skenën politike aq shumë, sa  krijuan një klimë frike e  terrori te popullata. Një gjë e tillë iu kthye bumerang vetë partive të reja, sepse u zbehën shumë në opinion.

 

Ato popullata filloi t'i identifikojë me krimin, për të cilin një pjesë të fajit e mbajnë edhe organet e sigurisë vendase dhe ndërkombëtare, sepse pak (ose fare pak) deri më sot kanë bërë për kapjen e kriminelëve dhe urdhërdhënësve të tyre. E them këtë, sepse po të ishin kapur kriminelët dhe po të ishin zhbërë shërbimet sekrete që në start, krimi nuk do ta kishte pasur grafikonin që e ka.

 

Edhe ky vit që po e lëmë pas, kaloi në frymën e viteve të tjera të pasluftës, pra në frymën e pranishmërisë së krimit, që e ashpërsoi shumë klimën politike në Kosovë. Këta katër vjet e më shumë të kësaj gjysmëlirie, populli  nuk dëshiron që t'i përsëriten kurrë më.  Por, e dëshiron një Kosovë, ku do të mbretërojnë paqja dhe lumturia, një Kosovë çfarë e ka ëndërruar me shekuj. Dhe, për të qenë e tillë, policia e SHPK-së dhe ajo e UNMIK-ut duhet të bëjnë përpjekje më të mëdha që krimit t'ia mbyllin të gjitha shtigjet.

 

Po ashtu, edhe vetë krijuesit e shërbimeve sekrete, për të mirën e Kosovës, duhet t'i shthurin ato. Në të kundërtën, do të konsiderohen si dorë e zgjatur e Serbisë, sepse krimi i shkon për shtati vetëm asaj. Edhe partitë e krijuara pas luftës, e që e kanë krijuar këtë klimë të ashpër politike, krejt veprimtarisë së tyre duhet t'i japin një kah pozitiv. Në radhë të parë, duhet ta kuptojnë se derisa të fitohet pavarësia duhet të jenë vetëm politikë mbështetëse e LDK-së, që do të ishte kontributi i tyre më i vlershë kombëtar.

 

Kjo për to duhet të jetë çështja më primare, e jo rrëmbimi i pushtetit me metoda të ashpra, sepse ashpërsia politike i rrënon përpjekjet e popullit për pavarësi; ashpërsia politike i konvenon vetëm Serbisë dhe atyre shteteve që janë përkrahëse të rikthimit të Kosovës nën juridiksionin e saj. Një ashpërsi e tillë është rrezik edhe për vetë partitë që e kanë krijuar këtë klimë, sepse ato do të zbehen gjithnjë e më tepër në popull dhe një ditë do të mund të vihet në dyshim ekzistenca e mëtutjeshme e tyre. Kosova nuk i ka 200 milionë shqiptarë, por më pak se tre milionë.

 

Prandaj, për ta realizuar synimin shumëshekullor të popullit, politikës sonë nuk i duhet lufta e njëmendtë politike, me të gjitha ashpërsitë e saj, por një politikë e mençur dhe demokratike, ku partitë e ndërrojnë njëra-tjetrën nëpërmjet votës, që e respektojnë atë, dhe që pas secilave zgjedhje i ndihmojnë njëra-tjetrës për ta avancuar sa më shumë çështjen kombëtare. Derisa të mos e kuptojmë kështu garën politike, Kosova do ta ketë vështirë për të ecur dritës së lirisë që e ka ëndërruar populli.