|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

KFOR-i çekosllovak dhe OJQ “Qindkëmbëshja” ndihmojnë familjet nevojtare

Dhoma e ngrohtë për votrën e familjes Bajçinofci

		Podujevë, 16 dhjetor 2003 / TN Derisa sytë e Qëndresës buzëqeshnin me çiltërsi fëmijërore, Fitorja e vogël kishte një shikim të ëmbël por akuzues...Ajo ishte plot jetë përkundër se ishte e zbathur... Një lot në cep të qepallëzave vrau atë pak gëzim e bukuri dimërore të bardhë në malet e Popovës ku gurët dhe lisat janë dëshmitarë të jetës që jetohet e mbijetohet në mija mënyra, por që nuk vdes kurrë... Shkruan: Bekim TOÇANI Më shumë se kurreshtje për dhomën e ngrohtë dhe kontributin e ushtarëve të KFOR-it në ndërtmin e saj, ishte kurreshtja për mënyrën se si jetojnë familjet me gjendje të rëndë sociale dhe pa kurrfarë burimi për ekzistencë katër vjet pas luftës. Ndaj edhe vizita kësaj familjeje që u organizua nga KFOR-i çekosllovak mbeti në kujtesë si një peisazh i ngrirë dimri në k’të fundvjeshtë të vonë.

Vozitja nga Podujeva deri në Popovë, rrugëve të përbaltura por të kalueshme, ishte interesante për shkak se doktori i ekonomisë, ushtari i KFOR-it çek dëshironte që sa më shpejt ta kalonte edhe një ditë pune, larg familjes dhe larg jetës komode që mund ta ketë një intelektual nga Bërnoja. “E dua Bërnon...atje kam lindur”, tha doktori, siç e quante përkthyesi Muki. Arritja deri ke shtëpia ku jetonin 22 anëtarë të familjes Bajçinofci ishte një ruitnë ditore për KFOR-in që kishte mbushur shtëpinë e familjes Bajçinofci. Fëmijët luanin me ushtarët kurse Naseri, djali më i madh i Nuredinit na priti ngrohtë duke falënderuar për kohën që ndamë për të vizituar familjen e tij e cila jeton në kushte të rënda për jetë. “Baba më ka vdekur para 8 muajsh nga infarkti dhe që nga atëherë kemi mbetur vetëm e në mëshirën e Zotit.

Nuk kemi kurrfarë të ardhurash edhe pse katër mashkuj jemi të gatshëm për punë...Kemi fëmijë shumë, nga 2 muaj deri në 5 vjet, kurse fëmijët tjerë me mund ndjekin shkollën e cila është 1 orë larg nga këtu...”, nisi rrëfimin 24 vjeçari Naser Bajçinofci. Ai tregoi se si kishte punuar tek një gurthyes për një kohë të gjatë, por kurr nuk kishte marrë as edhe një cent nga ai. Po si ia arrini të jetoni, ishte pyetja që vetvetiu shkrep në raste kur njeriu gjendet mes emocioneve dhe realitetit. “Nganjëherë shes dru me ndonjë traktor apo qerre e kuaj të huazuar e më shpesh u ndihmoj shitësve tjerë për një thes miell apo për ndonjë gjë tjetër”, tha Naseri me sytë që përkundër jetës së vështirë, i shkëlqenin tone optimiste për një jetë tjetër.

Ai pohon se kanë kaluar pas lufte andej pari edhe organizata tjera, KFOR-i britanik por kurr nuk i ka ndihmuar askush. Ndërkaq KFOR-i çekosllovak tashmë u ka ndërtuar dhomën e ngrohtë me një shporet të zi duke o ufruar edhe gjëra ushqimore e higjienike, veshmbathje dhe lojëra e gjëra tjera për fëmijë...Qëndresa 4 vjeçare luante me doktorin kurse ushtarët tjerë luanin me 2 qentë që si duket për një muaj ishin mësuar me uniformat ushtarake. Familja dhe ushtarët prisnin ardhjen e nënkolonelit Zdenek Havala, komandnatit të Batalionit të IV-rt çekosllovak që t’ua dorëzojë çelësin e dhomës.

“Ne edhe kur kemi ardhur kemi premtuar se do të ndihmojmë familjet nevojtare dhe këtë po e tregojmë me ndërtimin e kësaj dhome të ngrohtë për këtë familje me shumë anëtarë e cila jeton në kushte të rënda”, deklaroi komandanti i KFOR-it çekosllovak nënkoloneli Zdenek Havala me rastin e përurimit të dhomës së ngrohtë për familjen e Nuredin Bajçinofcit nga fshati Popovë. Ai pohoi se ka edhe projekte tjera që KFOR-i do ti realizojë në të ardhmen. “Për përmirësimin e kushteve të jetës së kësaj familjeje ndihmën e vet e ka dhënë udhëheqësja e organizatës Qindkëbëshja zonja Bella Jensen e cila ka dhënë mjete materiale, kurse ushtarët e Batalionit të Katërt kanë bërë një muaj punë vullnetare” pohoi nënkoloneli Havala duke u dorëzuar çelsin e dhomës së ngrohtë për familjen Bajçinofci.

Sipas tij kjo është një ndihmë simbolike kësaj familjeje me shumë anëtarë e cila arrinë vlerën afro 3 mijë euro. Mirëpo nënkoloneli Havala duke mos fshehur gëzimin për një ndihmë simobolike tha se ushtarët e tij me vetdëshirë kanë punuar për ndërtimin e kësaj dhome... të dhomës së ngrohtë e cila u mbush me zërat gazmorë të fëmijëve që shkelnin dathur në tepisonin që u kishin dhuruar vëllezërit Hoxha, Refiku dhe Muhameti, të dy përkthyes të KFOR-it çekosllovak. Në emër të familjes z. Havala dhe ushtarët e tij i falënderoi Naseri, i cili pa ndonjë protokol pohoi se KFOR-i çekosllovak pos ndërtimit të kësaj dhome e ka ndihmuar familjen e tij edhe me gjëra ushqimore e higjienike, veshmbathje, lojëra dhe mjete të nevojshme për fëmijët, etj.

Naseri ka falënderuar në veçanti zonjën Jensen e cila kohë më parë e ka vizituar këtë familje pas së cilës ajo ua ndërtoi dhomën e ngrohtë. “Ushtarët kanë punuar në borë, të ftohtë e shi dhe ne nuk dijmë si ti falënderojmë...ata janë të mirëseardhur çdo herë në shtëpinë tonë”, iu drejtua Naseri ushtarëve çekë e sllovakë që ndiheshin të lumtur për realizimin e një ndihme të vogël por domethënëse për fëmijët e familjes Bajçinofci. Nëna e Naserit, Hasimja tha se ndihet paksa e humbur prej se i ka vdekur burri, por se ajo është e vendosur që ti rris fëmijët. “Vështirë qenka kështu, por duhet vazhduar jetën për hirë të k’tyre fëmijëve...ndoshta bëhet mirë”, tha me lot në sy Hasimja(48).

Fëmiu tjetër 13 vjeç Ramadani tha se i vazhdon mësimet në shkollën fillore “Dituria” të Popovës edhe pse objekti shkollor është larg dhe se rruga nganjëherë është e pakalueshme nga bora dhe ngricat. Në Drejtorinë për politikë sociale dhe shëndetësi u njoftuam se familja Bajçinofci është në prioritet për t’u ndihmuar në projektin e dimërimit, mirëpo ende ka mbetur pa u vizituar për t’u njohur me gjendjen reale dhe mundësitë për ndonjë ndihmë tjetër. Kjo familje sipas veprimtarëve të SHHB “Nëna Tereze” ka qenë edhe para luftës rast social dhe se ka përfituar nga programet e ndihmave të kësaj shoqate.

Derisa ktheheshim në Podujevë në sy më kishte mbetur skena e asaj familjeje plot fëmijë. Lotët e Qëndresës së vogël nga të ftohtit dhe buzëqeshja e saj e ngrirë si dhe buzëqeshja e Fitores 4 vjeçare mbetën të fiksuar në notesin tim si dy personazhe të kundërta; njëra që lotonte nga të ftohtit dhe tjetra që buzëqeshte pa ditur pse ose veç pse deshi ta prishë imazhin e një fotografie të gjallë e cila do të mbetet gjatë në fiksionet për një jetë më të mirë, për një sistem social më funksional dhe për një ardhmëri tjetër edhe të familjeve që jetojnë në votrat e tyre, larg nga qyteti e kryeqyteti, dikund në pyjet e largëta dhe krejt larg nga jeta që bëjnë shtresat e ndryshme të shoqërisë kosovare. Derisa sytë e Qëndresës buzëqeshnin me çiltërsi fëmijërore, Fitorja e vogël kishte një shikim të ëmbël por akuzues...Ajo ishte plot jetë përkundër se ishte e zbathur... Një lot në cep të qepallëzave vrau atë pak gëzim e bukuri dimërore të bardhë në malet e Popovës ku gurët dhe lisat janë dëshmitarë të jetës që jetohet e mbijetohet në mija mënyra, por që nuk vdes kurrë...