|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

Koment

Lekëçukëzimi i shoqërisë shqiptare

13 dhjetor 2003 / TN

 

Çerçiz LOLOÇI

 

Ka më shumë se një muaj që gjithë jeta shqiptare është fokusuar në një proces të brendshëm të Partisë Socialiste, fazën e saj parakongresuale që përmbledh kryerjen e konferencave të degëve në të gjitha rrethet e vendit, pjesëmarrjet dhe mospjesëmarrjet e liderit socialist, lejimi ose moslejimi i rivalëve Meidani dhe Rama për postin e kryetarit, fjalimet e Nanos dhe kundërpërgjigjet e Metës, votimi me konsensus i disa anëtarëve të kryesisë dhe mosvotimi i disa të tjerëve që kanë votuar kundër miratimit të ministrave të rinj - krejt kjo procedurë partiake, e përcjellë fanatikisht prej shtypit nuk mund të krijojë një të dytë atmosferë mbytëse duke lënë mënjanë disa probleme të mprehta që po kalon aktualisht shoqëria shqiptare.

 

Vini re se çfarë kuptimi ka për shqiptarët se janë zgjedhur përkrahësit e Nanos (që janë përzgjedhur në shumicë dërrmuese), apo është përjashtuar Ndre Legisi nga fatosdashësit mirditorë, kanë mundur të kenë epërsi në një rreth të largët përkrahësit e Metës, apo është bërë delegat në një organizatë partie të Sotirës në Gjirokastër, Dhimitraq Rafti; është shoqëruar me kamera Edi Rama, apo është ndjekur me vëmendje Rexhep Meidani, ka folur apo ka heshtur komisioni qendror i garancive statutore (të gjithë, të punësuar në administratën e lartë të Kryeministrit), ka qenë në mëdyshje Flamur Rogu apo është trimëruar jashtë kapacitetit një deputet i Beratit, ka dalë me mejdan vizivdeputeti Lekë Çukaj i Malësisë së Madhe dhe të tjera detaje e ngjarje të shkëputura që fatkeqësisht kanë bombarduar emisionet televizive nga mëngjesi në mbrëmje.

 

Tërë kjo propagandë masmediatike, e pakontrolluar nga askush dhe sidomos nga ndërkombëtarët, e stimuluar edhe nga ligji i çuditshëm për piraterinë që ka zbrazur dhe ka falimentuar një seri ekranesh mëditëse, na ka përqendruar të gjithëve në këtë ngjarje të së majtës shqiptare, megjithëse edhe kuvendi i fundit ka pak gjasa që të sjellë ndonjë gjë të re.

 

Lidershipi i PS-së, megjithëse sot do të kalojë formalisht votimin në mandatet e delegatëve, nuk përbën risi në zgjedhjen e kryetarit të PS-së Fatos Nano. I mikluar kohë më parë për një farë liberalizmi në drejtimin e front-formacionit të majtë, tashmë me delegatë të zgjedhur me shumë kujdes, me përfshirjen e të gjithë të punësuarve të partisë dhe të shtetit, nga nivelet më të ulta që sjell një farë komoditeti province e deri te zëvendësministrat që flasin me vete "kryetari, i pazëvendësueshëm" - ky kontigjent delegatësh "sovranë" detyrimisht do të votojnë masivisht për Nanon duke lënë sërish krizën në gjirin e saj, duke mos i dhënë zgjidhje krizës qeverisëse dhe duke mbajtur pezull shumë institucione të tjera.

 

Rikthimi te anëtarësia militante, që tashmë ka edhe mantelin e delegatit të kongresit, (mungojnë vetëm kostumet e dikurshme që u shpërndaheshin një ditë para evenimentit), nuk pritet të sjellë ndryshim edhe në KPD-në dhe kryesinë e dikurshme, duke përjashtuar ose mënjanuar anëtarët e pabindur që e shohin veten rreth dyshes Meta-Meidani; aq më pak hapësira ka për shoqërinë civile që tanimë  shikohet si "e rrezikshme", e panënshtrueshme dhe me prirje për t'ua rrezikuar postet më të rëndësishme dhe sakrifikimin e tranzicionit!

 

Kjo vorbull e gjatë socialiste duket se ka topitur disi edhe veprimin e opozitës që, ndryshe nga shumë herë të tjera, e ka parë kundërshtarin e tij të vërtitet në përqindje tepër minimale dhe në një proces joaq të rëndësishëm dhe duke lënë mënjanë detyrat që ka si maxhorancë qeverisëse. Kabinetet e njëpasnjëshme socialiste janë përgjegjëse për të gjitha vonesat integruese të shqiptarëve, për mbetjen pezull të datës së nënshkrimit të marrëveshjes së Asociim-Stabilizimit dhe për një varg problematikash të tjera që janë përcjellë rregullisht prej Departamentit amerikan të Shtetit dhe Bashkimit Europian.

 

Kongresi i radhës i socialistëve, megjithëse me një anëtarësim të partisë së tyre në forumet ndërkombëtare, ndërsa paraqet pak ndryshime në këtë proces të brendshëm, i lë të hapura të gjitha krizat e tjera që përfshijnë krejt institucionet shqiptare.