|  KULTURË  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

Ese

Pesë vjet një dritare qëndron e hapur dhe pa perde

Libri i mermertë i gjuhës tejdimensionale

3 dhjetor 2003 / TN

  

Ndërkaq lutem 25 orë (siç thoshte Enveri) në ditënetët e gjata për krejt qeniet njerëzore dhe mirësinë, atëherë edhe një herë kujtohem se qenkam i vdekshëm dhe se rilindja përsëritshëm do të na sjell dhembje e fjalë, kujtime e lotë dhe pak, o Zot sa pak dashuri...!

Në këtë natë dritarja mbetet hapur edhe në dhomën e ftohtë ku mëtoj të kujtoj se megjithatë, një ditë perdja do të griset dhe se në takimin tonë do të flasim për jetën tjetër, gjuhën tjetër dhe dashuritë tjera...

 

Bekim TOÇANI

 

Është thënë dhe përsëritshëm po e them, me dhembje e deri në klithje! Po rishkruaj se dua ta thyej heshtjen e bardhë mbi librin-përmendore dhe pse e ndiej mund të bëj edhe një mëkat të madh e pastaj ta bart mbi supe Kryqin, lotin tim në heshtjen e madhe ... Edhe një herë, më se një herë, heshtja shpërthen sa dhembja...Figurën time e shoh në mesin Tuaj dhe nuk pendohem pse edhe sot, si dje, si nesër, si gjithëmonë: vuaj e më dhemb. Më dhemb aq shumë sot sa nuk kam më as fuqi e as zë as për klithje... Nuk e di pse kam riardhur përsëri tek kjo hekurudhë dhe në k’to varre dhe kurr nuk e di pse vetëm, pse...?! Apo vetëm për të rikujtuar dhembjet e gjalla dhe gjuhën që as më të dashurit nuk e kuptojnë...e ne vetëm për t’u rrëfyer vijmë dhe flasim me gjuhën tonë, lutjet tona dhe kështu kujtojmë një kohë, një ëndërr dhe jetën e vdekjen që s’po u shihet edhe sot kufiri i stërholluar...!

 

A thua ku jemi njohur me Jusuf Gërvallën, pse Enveri nuk e nxjerr më Informatorin e mbrëmjes, pse Xhema nuk e shkruan edhe një LUTJE, por kësaj radhe për Llapin...Pse jam dhe ku jam e çfarë na qenka kjo jeta siç ne e quajmë?! A thua e beson TI, miku im që edhe pas vdekjes tënde dhe të miqve TU, edhe pas shumë vdekjeve “misterioze”, kërcënimet për fjalën nuk kanë ndaluar as në lirinë që dikush po e shkel me të dy këmbët...?! A beson se kjo liri qenka aq e shumëllojshme, aq e ndryshme dhe aq e çuditshme...? (Qëndroj para Librit të mermertë dhe e dëgjoj rënkimin e tokës dhe mbase edhe mallkimin tënd për mua, për fjalën, për lirinë...Sikur më thua të vërtetën e të qenit i gjallë e fatkeq dhe e ndjej veten pastaj të mjerë, të vetmuar dhe të shtypur nga gjithë ajo barrë që mbaj mbi supe veç pse dikush tjetër dëshiron...Dhe ke të drejtë! Sepse soji ynë na konsideron të mirë vetëm kur vdesim. Sepse unë vij një herë në vit tek TY dhe sepse atëherë bëhemi të denjë për lule, akademi përkujtimore dhe fjalëshumë...Mos ma ndal mallkimin se pastaj më humbet shpirti në mesin e të gjallëve! Vetëm mos më mallko, të përgjërohem, pse nuk përjcell më akademitë, përkujtimet, përvjetorët, ditët mortore që nuk po ndalen dhe netët e frikshme që i zë njeri e kur zgjohesh shpallesh i vrarë, trathtar apo i gjallë e me bisht!)

 

O Zot, edhe lotët, edhe fjalët kanë shterrur dhe kam aq shumë për të thënë e stërthënë...Sa keq qenka të njohësh ngjarje, njerëz e jonjerëz, vdekje e jetë...dhe të heshtësh për t’mos u bë pre e “politikanëve, mjeranëve, injorantëve, prostitutave, hajdutëve, bukëpërmbysësve” ... “atyre me maska e me dy fytyra”...Dhe ende i beson kësaj jete njeriu! Të vjen të vjellësh duke parë aq anomali, aq jonjerëzi e mosmirënjohje dhe kjo nga ata që u ke besuar ... por ka diçka që të mbanë ende lidhur për k’të lloj jete e lirie...I beson të së vërtetës dhe me idiotizëm mbronë parime morale e njerëzore edhe me të panjerëzit...Fundja, i beson ndërgjegjes dhe unit tënd, por edhe ndërgjegjes aty ku ka mbetur, djersëve të derdhura për një tjetër jetë dhe asaj lirie që do t’na e zbulojë edhe komunikimin tonë e edhe dashurinë për njeriun, por edhe “habinë” për vrasësit. Kriminelët e gjitha ngjyrave, llojeve, gjinive dhe racave e konfesioneve kujtojnë se duke shkatërruar jetë vrasin njerëz dhe dashuri. E megjithate reinkarnimi ndodhë, ne flasim dhe rilindim e çmallemi me nga një fjalë, poezi apo edhe lotë kujtimesh...

 

Pata menduar se nuk do të duhet të komunikoj me njerëzit e dashur në këtë formë tejdimensionale. Së paku unë nuk e mbajta fjalën me përshëndetjen “Mirë u pafshim në dimensionin tjetër”! Por po të rrëfehem TY dhe ATYRE që i njoha, u njohëm dhe sot komunikojmë përtej jetëve, në i thënqin jetë kësaj që ne po e jetojmë. Të pyes dhe ju pyes të gjithëve: A mendoni se jam i gjallë? A kujtoni se kam një jetë?! Jo, jo! Por duhet të aktroj, ta imitoj njëfarë jete, gjithnjë duke pësuar dhe bërë e ribërë të njëjtat “gabime dhe sakrifica”... që fjala, ideali dhe dashuria për atë jetën që Ju punuat të ribëhet, të krijohet njëherë... Ju e dini edhe sot e sonte që ne kurrë nuk i kemi njohur rolet tona, pavarësisht parandjenjave dhe shenjave që gjithëmonë i kemi dëshifruar që më parë, sepse ishte gjithëmonë pyetja: Kush e ka radhën?

 

Ky bashkëbisedim më rëndon...tmerrësisht më dhemb e nuk e di pse shkruaj dhe pse jam! E di çfarë mendoni JU të gjithë. E ndiej thellë se më mallkoni në njëfarë mënyre pse jam ... Por miqve u mungon një fjalë Juaja, një editorial, një libër, një lutje apo vetëm një mallkim Juaji...

 

Po kujt pos Teje në këtë muzg t’i rrëfehem e t’ia them një fjalë a fjali në k’të vend ku ende e bardha dhe e zeza bashkëudhëtojnë dhe ku injorantët, shpifësit, trilluesit sajojnë përditshmërinë e vrazhdë që nuk përceptohet jetë?!

 

Mbase edhe TI, sikur AI që më njohu me TY e më shtyri të bëj njëfarë libri, do t’më thuash që duhet ti vuajë gabimet?! Këtë po ma përsërisin qe sa kohë edhe engjujt e edhe vetvdekja ime... A thua miku im a banojnë engjujt në k’të tokë?!

 

Dëgjoj një zë nga Libri i Mermertë dhe të shoh duke mallkuar fjalën edhe mua e sojin tonë...”Të tjerët na e këndojnë harrimin e përmotshëm”...e ke thënë këtë Ti dhe nuk e ndien se kot vrapon pas asaj që e quajnë të vërtetë..., më bëhet se dëgjoj këso pyetjesh që në vesh më kumbojnë ashtu siç kumbon vaji i një fëmije dhe kënga e Mjellmës...

 

Në mes të muzgut dhe çmendurisë, nis dhe gris “Lirikat e dhembjes” që desha ti lë mbi varr në vend të luleve...Çirrem me zë shtaze dhe lotët i fshij me fletët që i gris me urrejtje derisa nuk e di pse vrapoj binarëve të ndryshkur të hekurudhës dhe ngado më sulmojnë qentë katër, dy e një këmbësh...Afër një shkurreje ndalem për të marrë pak frymë dhe e shoh se në dorë më ka mbetur vetëm faqja e parë e Lirikave dhe ajo fjala e vetmallkimit “S’ka më”, të cilën e vendos pa ditur pse!  Dhe merre me mend miku im, unë do të duhet ta bëj promovimin e vetmallkimit tim! Çka do të flisje, çka do të thoje TI dhe ATA, a thua?! A do të më mallkoni edhe një herë pse jam, shkruaj, vdes i gjallë e ringjallem nga fjala...?!

 

Ndërkaq lutem 25 orë (siç thoshte Enver Maloku) në ditënetët e gjata për krejt qeniet njerëzore dhe mirësinë, atëherë edhe një herë kujtohem se qenkam i vdekshëm dhe se rilindja përsëritshëm do të na sjell dhembje e fjalë, kujtime e lotë dhe pak, o Zot sa pak dashuri...!

 

Në këtë natë dritarja mbetet hapur edhe në dhomën e ftohtë ku mëtoj të kujtoj se megjithatë, një ditë perdja do të griset dhe se në takimin tonë do të flasim për jetën tjetër, gjuhën tjetër dhe dashuritë tjera...