TË PËRKRAHEN KËRKESAT E ISH POLICËVE TË KOSOVËS

16 nëntor 2003 / TN

- POLICËT TË CILËT ME 1990 I DHANË GRUSHTIN MË TË RËNDË REGJIMIT KRIMINEL TË BEOGRADIT

Shkruan: Rexhep Elezaj

Po bëhën tri javë qëkur një grup prej 40 ish policësh të Kosovës janë hudhur në grevë urie. Mjerisht, duket se kërkesat e tyre nuk po hasin në përgjigje adekuate të institucioneve tona shtetrore të cilat do duhej urgjentisht të ndërmarrin masat e nevojshme për kthyerjen e tyre në vendet e punës.

Pse kanë ngelur këta policë jashtë rrejdhave të lojës, jashtë kujdesit të shoqërisë, jashtë angazhimit profesional si dhe të pa përfshirë në SHPK-në, etj, është një pyetje në të cilën është dashur të jipen përgjigje me kohë e jo të lejohet që rasti i tyre të eskalojë në problem social i cili sot po shkakton dhimbje indivudale dhe familjare, por edhe brenga shoqërore për statusin e tyre. Injorimi ndaj gjithë ish-policëve tanë profesionistë, aq shumë të nevojshëm për sigurinë e Kosovës, fletë para së gjithash, për papergjegjësitë politike dhe institucionale të atyre të cilët rrjedhat kohore në Kosovë ende i masin me kute të ideologjisë komuniste-staliniste duke lënë anash kuadrat e gatëshme dhe me përvojë të mjaftuar në lëminë e shërbimit policor siç janë qindra ish policë që kanë shërbyer vite të tëra në këtë profesion.

Shqiptarët e Kosovës nuk e harrojë kurrë rolin historik të shërbimit policor të Kosovës gjatë kohës së demonstratave të 81-shës si dhe në periudhën e pas këtyre ngjarjeve, në kohën kur djelmoshat tanë më të spikatur duke qenë në shërbim të sigurimit publik, d.m.th. në shërbim të popullit dhe atdheut, me tëra aftësitë e tyre profesionale si dhe me angazhimin e tyre fizik bënin gjithçka që ishte e mundur për t’i dalë zot dhe për ta mbojtur popullin e vetë nga barbaria e regjimit fashizoid të Beogradit që asokohe po vriste, rrahte dhe persekutonte pjesën më vitale të kombit shqiptar në Kosovë, rininë dhe studentet të cilët ishin ngritur kundër dhunës dhe terrorit shteror serb që po ushtrohej kundër popullit shqiptar.

Pra, janë ish policët tanë (me përjashtime të rralla) ata të cilët atëbotë në çdo kohë, në çdo kënd, në secilën rrugë, lagjë, në secilin qytet, fshat dhe çdo pjesë të Kosovës bënin roje dhe me zell e kryenin detyrën e vetë me besnikëri të plotë ndaj popullit dhe ate në kushte dhe rrethana shumë të vështira politike dhe ekonomike me të cilat ballafaqohej Kosova në ato vite të përgjakshme, mbase dihet fakti se Shërbimi policor i Kosovës edhe para vitit 1990 vepronte nën komandën dhe urdhërat e MPB-së të Serbisë.

Ata të cilët e mbajnë mend këtë periudhë, sot nuk duhet të heshtin dhe as ta harrojnë rolin dhe kontributin historik që kanë luajtur ish-policët tanë në mbrojtjen e qenjës fizike të shqiptarëve në rrethana të egra okupuese që mbretëronin në Kosovë, sidomos pas vitit 1981, kur represioni policor serb çdo ditë e më tej merrte përmasa gjithnjë e më tragjike për shqiptarët deri në shkallën saqë në vitin 1989 numri i shqiptarëve të vrarë, i të burgosurëve politikë, i të rrahurëve dhe i të ftuarëve në biseda informative e kalonte shifrën prej 50.000 vetave.

Në këtë situatë ish-policët tanë me sjelljet e tyre, gjindshmërinë, sakrificat vetanake, zhdërvjelltësinë, gjeturinë, përkushtimin, besnikërinë dhe dashurinë ndaj popullit të vetë, por dhe me guximin e madh që kishin, kanë bërë që brenda këtij shërbimi të kultivohet fryma e patriotizmit shqiptar, e cila në vitin 1990 kur regjimi kriminel i Millosheviçit riokupojë Kosovën, ka bërë që ata të ishin ndër të parët që i thanë JO këtij (ri)pushtimi, ishin të parët të cilët e refuzuan komandën e kriminelëve të ardhur nga Serbia, ishin të parët të cilët bojkotuan masat diskriminuese serbe në Kosovë, ishin të parët të cilët i hapën rrugën rrezistencës institucionale kundër masave të dhunëshme në Kosovë, ishin të parët (3200 policë vetëm në Prishtinë) të cilët kolektivisht e braktisën këtë shërbim, sepse nuk i pranuan masat e jashtëzakonshme policore dhe ushtarake serbe në Kosovë.

Pra, ishin këta burrat dhe djemt më të fortë të Kosovës të cilët me qëndrimin e tyre këmbëngulës i thanë JO-në historike riokupimit të Kosovës, i thanë JO, politikës shfarosëse kundër popullit shqiptar, të cilët duke mbetur pa punë dhe pa të ardhuara mujore me të cilat i mbanin familjet e tyre, do i bashkohën Frontit të rrezistencës gjithpopullore kundër armikut serb, i cili me shuarjen e autonomisë së Kosovës me tankse po përgadiste luftën për zhdukjen e një populli dymilonësh, ashtu siç veproi në vitin 1998/99. Me punën e tyre të përkushtuar, taktikën dhe strategjinë e veprimit gjatë kryerjes së detyrës brenda shërbimit policorë, ish-policët tanë kanë bërë që shumë patriotë dhe atdhetarë tanë të mos bien kurrë në duart e policisë serbe, të mos bien kurrë në burgjet serbe, kanë bërë, pra, që një numër i madh i tyre të lirohet nga burgu (rasti konkret me z. Xhafer Shatri) dhe të dalin jashtë Kosovës duke i shpëtuar vdekjes dhe burgjeve të rënda.

Me ndihmen e tyre me qindra dhe mijëra shqiptarë në ato vite i kanë shpëtuar rrahjeve dhe malltretimeve, i kanë shpëtuar provokimeve dhe peripetive të shumta, sidomos kanë kontribuar në mos cenimin e moralit të fëmrës shqiptare, pastaj me punën dhe qëndrimin e tyre të vendosur brenda organizatave partiake kanë refuzuar botërisht të gjitha masat dhe ligjet diskriminuese serbe me të cilat shkileshin të drejtat e policit shqiptar, e kanë kundërshtuar përdorimin vetëm të gjuhës serbe në tubime dhe mbledhje të kolektiveve punuese pranë këtij Shërbimi, bile në shumicën e rasteve të gjitha procesverbalet, shënimet policore, deklaratat, raportet si dhe dokumentet ose aktet tjera normative shkruheshin edhe në gjuhën shqipe.

Policët tanë kishin arritur që brenda shërbimit policor në Kosovë ta krijonin unitetin e brendshëm politik i cili kishte ngjyrime të qarta kombëtare e që arrinte deri në ate masë saqë lirisht mund të thuhej se po zbatonin në vepër proklamatën gjithpopullore për “Kosovën Republikë” të cilën aspiratë e jetësonin në çdo aksion dhe detyrë që kryenin.

Kishin krijuar, me një fjalë, vetëdijen dhe frymën e lartë patriotike e cila do t’u shërbejë në vijim për forcimin e frontit gjithëpopullor në Kosovë kundër masave dhe regjimit kriminel serb që do të instalohej më vonë në Kosovë, e që të gjitha këto së bashku përbënin linjën politike për zgjerimin e rrezistencës gjithshqiptare e cila do të manifestohet si kurrnjëherë më parë në historinë shqiptare të Kosovës përmes tubimeve dhe protestave masovike të organizuara gjatë vitit 1988, ose si ajo në nëntor të vitit 1989 e mbajtur në Prishtinë në të cilin merrnin pjesë mbi gjysëm milioni shqiptarë të ardhur nëpër borë e shi nga të gjitha anët e Kosovës me qerre kuajsh, kamiona, makina private, në këmbë, etj, vetëm për t’i dhënë përkrahje Levizjes sonë kombëtare kundër suprimimit të autonomisë së Kosovës.

Në këto vite mobilizimi i shqiptarëve kundër pushtuesit kishte arritur shkallën më të lartë të unitetit politik dhe kombëtar i cili nuk mbahej mend më parë. Atëbotë, mjerisht, do të bie keq në provimin historik udhëheqja shqiptare e asaj kohe në krye me Remzi Kolgecin, kryetar i Kryesisë së Kosovës, por populli ynë trim si gjithherë do e jap provimin e pjekurisë politike dhe kombëtare duke u renditur i tëri në luftë kundër riokupimit fashist të Kosovës, i cili me rrezistencën e bërë bashkë me grevën e minatorëve të Trepçës i treguan botës mbarë së nuk e pranojnë më robërinë serbe me çfarëdo çmimi qoftë.

Është, pra, shërbimi policor i Kosovës i atyre viteve ai i cili e kundërshtoi rreptë politikën hegjemoniste të Beogradit, i cili duke mos i pranuar masat e dhunëshme serbe në Ministrinë e brendshme të Kosovës braktisi punën dhe u kyç në Frontin për çlirimin e saj, duke luajtur më vonë përmes sindikatës së tij rol kyç në organizimin e institucioneve paralele në Kosovë gjatë periudhës së viteve 1990/98, kur shumica e ish policëve tanë do të shkojnë në rradhët e UÇK-së, nga të cilët një numër i tyre do të bie dëshmorë për pavarësinë dhe çlirimin e Kosovës.

Prandaj, mos përfshirja e tyre pas çlirimit të Kosovës (12 qershor 1999) në SHPK-në për shkaqe dhe motive banale politike, ose me arsyetimin se “ish policët tani më janë të vjetruar për t’u pranuar në këtë shërbim”, ose me pretekstin se “ata kanë qenë bashkëpuntorë të regjimit serb”, etj, dëshmon për vetëdijen e ultë politike dhe kombëtare të atyre të cilët ndaj ish policëve tanë u sollën në ate mënyrë po sikurse historia jonë kombëtare të fillonte me ta, duke harruar me qëllim faktin se janë pikërisht ish policët ata të cilët shtetit të Kosovës së sotme ia kanë vënë qysh atëherë njërën ndër bazat kryesore e cila çon tek pavarësia e saj, e që së shpejti do të njihet edhe ndërkombëtarisht.

Pa respektimin e plotë të së kaluarës, nuk mund të ndërtohet e ardhmja e asnjë populli, pra as ajo e shqiptarëve në Kosovë, prandaj është e pajustifikuar logjika përjashtuese si dhe sjellja mohuese e disa “bosëve” tanë politikë ndaj ish policëve, sidomos qëndrimi i atyre që në një apo mënyrë tjetër kanë ndikuar që ata të mbesin jashtë konkurencës për t’u pranuar, gjegjësisht për t’u rikthyer në vendet e tyre të punës. Dhe kjo, jo vetëm në aspektin human, por edhe në ate profesional dhe kadrovik. Injorimi i mëtejm i kërkesave të ish policëve tanë grevistë të cilët që tri javë rresht po kërkojnë kthimin në punë, do të rëndojë një ditë mbi ndërgjegjën morale të atyre që i lanë në rrugë, mbase edhe do të s’kuqën me siguri para fëmijëve të tyre nesër të cilët sot nuk kanë as bukë të mjaftuar për të ngrënë!