Nouvelle page 1

URREJTJA PATOLOGJIKE NDAJ INDIVIDIT U ËSHTË KTHYER BUMERANG VETË URRJTËSVE

16 nëntor 2003 / TN

Nga urrejtja patologjike ndaj individit, rejtingun që e ka pasur dikur akademik Rexhep Qosja te kombi, nuk e ka më. Tash ai, dhe mendimi i tij politik, është shumë i margjinalizuar. Duke pasur urrejtje patologjike ndaj kryetarit të Kosovës, dr. Ibrahim Rugovës, për të ka shkruar dhe folur zi e më zi që kur dr. Rugova është shfaqur në skenën politike.

Shkruan: Nazmi LUKAJ

Urrejtja patologjike për individin shumë politikanë dhe intelektualë në Kosovë, edhe pse dikur ishin idhuj të kombit, ka bërë që kombi të mos e ketë më respektin për ta ashtu si e ka pasur dikur. Ata, duke folur e shkruar zi për individin dhe partinë nga kjo urrejtje patologjike, e jo me arsye, pothuajse fare janë margjinalizuar edhe në skenën politike, edhe në atë kulturore, edhe në atë publicistike etj. Një element tjetër i humbjes së autoritetit te kombi dhe i margjinalizimit të tyre, është, veç urrejtjes patalogjike, edhe ambicia karrieriste.

Shpeshherë individët që janë margjinalizuar qoftë në skenën politike, qoftë kulturore, qoftë publicistike etj. i kanë pasur të dyja këto vese. Ose, e kanë pasur vesin e parë-urrejtjen patologjike ndaj individit, e më vonë këtë e kanë shoqërorizuar me ambicien për karrierë. Kjo urrejtje patologjike ndaj individit është e pranishme në të gjitha shtresat: edhe në elitën politike, edhe te shtresa e gjerë politike; edhe te elita kulturore, edhe te mëtuesit për të qenë elitë e tillë; edhe te elita publicistike, edhe te mëtuesit për ta mbërritur këtë stad; thjesht, çdokund.

Madje, edhe tek tregtarët. P.sh., nga urrejtja patologjike ndaj individit, rejtingun që e ka pasur dikur akademik Rexhep Qosja te kombi, nuk e ka më. Tash ai, dhe mendimi i tij politik, është shumë i margjinalizuar. Duke pasur urrejtje patologjike ndaj kryetarit të Kosovës, dr. Ibrahim Rugovës, për të ka shkruar dhe folur zi e më zi që kur dr. Rugova është shfaqur në skenën politike. (Thonë edhe se urrejtja e tij patologjike ndaj tij daton shumë më herët- kur dr. Rugova është marrë me kritikë letrare).

Fillimisht, këtë e ka bërë vetëm nga urrejtja patologjike, kurse më vonë nga ambicia për karrierë, pasi është bërë kryetar i LBD-së. Dhe, kur e pa se duke e kritikuar dr. Rugovën dhe LDK-në shumë palogjikshëm, për t’i krijuar vetes dhe të tjerëve favore politike, e humbi rejtingun në popull- e fyu edhe vetë atë, duke e rritur kështu përmasën e margjinalizimit të vet.

Nuk është se Qosja nuk e di kontributin e kryetarit Rugova dhe të LDK-së, dhe nuk është se nuk e njeh politikën, por nga inati politik, nga urrejtja patologjike e shoqëruar më vonë me karrierizëm ndaj dr. Rugovës, e margjinalizoi veten. Këto vese të tij, sidomos vesi i malësorit, se unë jam dhe nuk është askush i krahasueshëm me mua, kanë bërë që Qosja sa herë flet në skenën politike, aq më shumë të margjinalizohet edhe si mendim politik, edhe si njeri…madje edhe si atdhetar.

Kështu, kjo urrejtje patologjike e plandosi në të gjitha aspektet. Urrejtjen patologjike ndaj të tjerëve e filloi me “Morfologjinë e një fushate” dhe e vazhdoi ndaj dr. Rugovës e LDK-së, pa e ndalë as sot. Ky ves i keq ka bërë që shumë nga politikanët t’i ndërrojnë partitë. Pra, jo për programin, por për individin. Mjaft raste të tilla kemi sot, që e kanë lëshuar LDK-në, pse u ka penguar që dr. Rugova është personalitet i respektuar edhe në popull, edhe në arenën ndërkombëtare, e nuk janë vetë të tillë. Këta kanë kaluar në PDK dhe AAK.

Edhe në këto parti kanë hyrë me ambicie për të qenë të parët. Dhe, kur të tjerët janë bërë të parët e këtyre partive, nga urrejtja patologjike për ta, i kanë lëshuar edhe këto parti, dhe sot kanë mbetur jashtë skenës politike. Janë edhe shumë individë në politikën më të vogël, në atë të qyteteve, që, duke pasur urrejtje patologjike ndaj individit, e kanë bërë një veprim të tillë.

Kur i kam pyetur disa sish pse e kanë lëshuar LDK-në, më janë përgjigjur: ”Nuk kam munduar ta duroj filan fistekun të jetë kryetar (ose në kryesi) imi në filan nëndegën, ose degën se ai s’është askushi për mua. Rugovën vazhdoj ta simpatizoj edhe më tutje”.

Absurditet, apo jo?! Lëshon partinë jo pse nuk i pëlqen dr. Rugova dhe programi, po pse thjesht ka urrejtur patologjikisht një individ a disa sish! Në këtë mënyrë, urrejtësit patologjikë më së keqi kanë goditur veten, sepse janë margjinalizuar. Një gjë e tillë, ka ndodhur edhe në skenën kulturore, publicistike etj. Nga urrejtja patologjike për artin e një vepre të autorit, vepra e tij është goditur si e pavlerë.

Dhe, kur arti i saj ka shpërthyer jo vetëm në kufijtë kombëtarë, por edhe ndërkombëtarë, të gjithë ata që e kanë zhvlerësuar atë vepër dhe autorin e saj, janë zhvlerësuar vetë. Edhe mjaft publicistë, dikur të shquar, duke shkruar me këtë tendencë urrejtjeje patologjike ndaj dr. Rugovës dhe LDK-së, ndaj institucioneve të Kosovës etj. sot janë shndërruar në publicistë margjinalë.

Disa, madje, fare e kanë lënë publicistikën, duke u hedhur në politikë, për të bërë përpjekje për t’u ringritur edhe një herë. Po, edhe aty kanë dështuar, sepse as në këtë fushë nuk kanë mundur të lirohen nga urrejtja patologjike. Ose, shkruajnë rrallë, sepse janë të vetëdijshëm se publicistika e tyre më nuk ka ithtarë në opinion. Më tepër, shkruajnë sa për të shkruar. Janë plot kësi emrash të dështuar në këtë fushë, të cilët, edhe pse kanë pasur zotësi pene, duke e përdorur atë jashtë aryes, e zvetënuan veten.

Duke atakuar të tjerët nga këto vese, do të pësojnë edhe të gjithë ata që do ta ndjekin rrugën e tyre. Prandaj, për të mos e përjetuar këtë humbje autoriteti, të gjithë ata që i hynë ndonjë fushe të caktuar, qoftë politike, kulturore, publicistike etj. duhet të bëhen operacion nga urrejtja patologjike për individin. Për veprën e tij. Për partinë që e udhëheq…

Kur të shkruajnë, kur të flasin e kur të kritikojnë duhet fjalën ta qesin në letër e ta thonë gjithnjë duke u mbështetur në arsyen, e cila do t’ua ruajë rejtingun që e kanë fituar njëherë. Përndryshe, do të jenë gjithmonë viktima të bumerangut…