Tragjedi e një familje shqiptare në Nülich të Gjermanisë

8 nëntor 2003 / Agim GASHI
Bilanci i viktimave të rënjës së zjarrit në mëngjezin e së enjëtes është tejet tragjik. Popullata shqiptare, por edhe ajo gjermane është tejet e tronditur dhe e shokuar nga lajmi se në atë mengjez të kobshëm, humbën jetën familja pesantarëshe Bunjaku nga Shkabaj i Drenasit.Kjo familje, si shumë të tjera kishin ardhur në Gjermani para pesä vitesh..

Këtu u lindin tre fëmijët e dashur të Daut dhe Nergjivane Bunjakut:Donjeta (5),Briloni (3) dhe Altini (2).Jetonin në qendren e qytetit të Jülichit, të lumtur e me gazin e parreshtur të fëmijëve.Dauti punonte pa ndal, njeri i qetë e i matur, por edhe i dashur për të gjithë.

I gëzohej pa masë lumturisë familjare dhe gazit të fëmijëve, pa menduar se në mengjezin e hershëm të 6 Nëntorit do tu vie fundi i të gjithave, i jetës së tij dhe i jetës së familjes së tij që i dashti me përkushtim. Kjo dramë familjare trondit të gjithë bashkatdhetarët tanë që jetojnë e punojnë në Gjermani e gjetiu, ndërsa në klubin „Bashkimi Kombëtar“ në Jülich dhe në shtëpitë e shqiptarëve ka rënë zia dhe heshtja.

Pranë shtëpisë ku banonte familja e ndjerë Bunjaku njerëz të të gjitha racave e konfesioneve me lule e qirinjë ua bëjnë nderimet e fundit. Buqeta lulesh, e qirinjë të ndezur për shpirtërat e pa fajshëm që gjetën vdekjen larg, larg vendlindjes së tyre, që aherë kur muarën rrugën e kurbetit ajo tokë shqiptare digjej flakë.

Ndërsa pranë luleve e qirinjëve qndrojnë disa dhjetra kukulla e lodra të tjera fëmijësh, që shpirtërat e vegjël të Donjetës, Brilonit dhe Altinit të kenë me çka të merren derisa të kenë fluturuar në qiellin e bukur të mëmës Kosovë. Dhe shpitërat e Donjetës, Brilonit e Altinit bashkë me trupat e tyre të pajetë, do të qëndrojnë deri në të merkuren e ardhëshme në token dhe qiellin ku lindën dhe vdiqën pa e shijuar jetën.

Pra atë ditë të 12 Nëntorit në ora 18-të, nga morgu i qytetit, në rrugën Haubourdin familja Bunjaku niset për në tokën ku ka vend për varre. Ajo ditë do të jetë e rëndë për mijëra bashkëatdhetarë tanë, por edhe vendas, ku në shenjë nderimi për këtë familje të pa fajshme që gjetën vdekjen nga ata të cilët nuk e donë as zotin e as nderin, do tu bëhet një përcjellje dinjitoze. Vallë, sa kufoma kemi derguar deri sot në atë tokë të bekuar?... Nuk dihet! Edhe sa do të dërgojmë gjithashtu nuk dihet. Ah, kurbeti i zi...! Ofshamë që nuk kapërdihet.