Afrim Zhitia dhe Fahri Fazliu - udhërrëfyesit e vendosur të rrugës së lirisë


7 nëntor 2003 / Afërdita KAÇIU

Rrëfimin në përvjetorin e Afrimit dhe Fahriut, pothuajse nuk ke nevojë ta fillosh me një hyrje për biografinë e tyre të lindjes. Këta dëshmorë të kombit i njeh e tërë Shqipëria. Të gjithë e dinë se Fahriu u lind në Llaushë, kurse Afrimi në Llugë të Besianës. Është veprimtaria e tyre revolucionare dhe patriotike ajo që ata i bëri të njohur e të dashur për popullin tonë.

Ata i duan të gjithë sepse luftuan që t’ia heqin lakun prej fyti këtij populli. Qenë pranë secilit, vuajtën për secilin prej nesh. Na prekën me dorën e tyre secilin prej nesh.

Thjeshtësia prej punëtori, dashuria dhe humaniteti, buzëqeshja dhe humori së bashku edhe me qëndrimin prej militantit revolucionarë - komponente këto që aq bukur gërshetoheshin në personalitetet e tyre. Folën me çdo njeri që në shpirtë e ka atëdheun, dhe, secili prej këtyre i ndjeu ata të tjerëve ua kalli datën pushka e tyre.

Vërtetë çfar të dhënash biografie janë të nevojshme që të sillen në një shkrim të shkurtër, që t’i njohim dëshmorët? A mjafton të dijmë se ata kanë lindur, janë rritur, shkolluar…Çka ka në jetën e tyre që nuk do ta mësojmë dot? Çka duhet të mësojmë prej punës së tyre, prej aktit të rënjes së tyre në fushëbetejë?

Për të gjithë dëshmorët, si edhe për Afrimin e Fahiun të cilët patën një jetë dhe veprimtari të bujshme dhe të pasur politike ilegale, është tepër e pamjaftueshme të thurësh një artikull për biografitë e tyre. Ata jetuan dhe vepruan në një kohë të pushtimit, gjendje e cila mbretëron edhe sot e kësaj dite. Njohja dhe takimi me ta është i rëndësishëm pikërisht në këtë moment – në çështjen politike, në pikën ku ata lanë gjurmët e pashlyeshme të një rruge që ne duhet ta çojmë më tutje, në çështjen e çlirimit dhe të bashkimit kombëtar që ishte edhe rruga e tyre.

Poqese nuk do ta nxjerrim një konkludim nga tërë ajo veprimtari e çmuar e dëshmorëve Fahri Fazliu dhe Afrim Zhitia, dhe ta vendosim atë në shërbim të veprimit për të ardhmen, ne luhatemi dhe u hyjmë në hak të gjithë dëshmorëve dhe popullit tonë.

Kjo duhet të materializohet në praktikë ashtu që veprimtaria e tyre e cila ishte e kushtuar për çlirimin dhe bashkimin e trojeve shqiptare në një shtet, të jetë frymëzim i vendosur për të gjithë ne në çuarjen më tutje të kësaj rruge që nisën të parët tanë, dëshmorët që ranë me pushkë në dorë dhe lufta ua ndërpreu hapin fizik, por që të themi se ideali i tyre na prinë duhet të punojmë në rrugën e tyre për çlirimin e tokave dhe bashkimin e tyre.

Figurat e dëshmorëve, Afrimt e Fahriut, është mjaft e pasur me shembuj sakrifice për të na mësuar se si duhet të punohet për atdheun, mbi të gjitha se si duhet të vdiset për të kur e kërkon nevoja. Por, edhe pse figura e këtyre dëshmorëve është shumë e madhe, prapa saj nuk mund të fshihen demagogët as ata që e lëshuan rrugën e tyre. Ata mundohen që edhe dëshmorë t’i ndajnë, ashtu siç ishin ndarë vetë nga rruga e tyre, ashtu siç kishin lënë në gjysmë amanetin e tyre dikurë, ashtu qysh edhe sot po përpiqen për atë që nuk ranë dëshmorët.

Ata ranë në altarin e lirisë së bashku dhe me këtë simbolizojnë bashkimin e jo ndarjen Askush nuk do të mund që në emër të rrugës së tyre të promovoj idera e zgjidhje të ndryshme pa vlerë për fatin e çështjes sonë kombëtare. Ideja dhe veprimtaria e tyre ishte decidive dhe e qartë: çlirimi dhe bashkimi i trojeve shqiptare në një shtet. Dëshmorët nuk lanë asnjë shteg tjetër për zgjidhje të mesme.

Afrimi e Fahriu, kishin konstatuar këtë fakt politik, shkencorë dhe historik me aq vendosmëri sa që këtij qëllimi ia kushtuan edhe jetën e vet. Me gjakun e tyre vulosën edhe drejtësinë e ideve të tyre politike. Por, jo vetëm kaq. Ata u bënë udhërrëfyesit e mëdhenj për të na prirë praktikisht sa ishin gjallë kurse tani moralisht deri në fund në zgjidhjen e vetme të mundshme , në atë të çlirimit dhe bashkimit të trojeve tona në një shtet. Të gjithë ata që do të veprojnë në këtë rrugë – do të jenë me rrugën e tyre.

Koha në të cilën po jetojmë kërkon dorën e Fahriut e të Afrimit, dhe të të gjithë shokëve tjerë që ranë në fushën e nderit. Koha kërkon devotshmërinë dhe vendosmërinë e tyre. Të gjithë ata që e shohin veprimtarinë e tyre, do të mësojnë se ata nuk njohën zbrapsje as përkulje. Tek ata mbizotëroi një moral i lartë dhe një bindje e patundur në rrugën e lirisë.

Fryma e tyre është luftë e papushim deri në fitore. Dorën e tyre nuk mund ta gjejmë në asnjë rrugë tjetër, në asnjë artikull për biografinë e tyre, në asnjë poezi. Atë, siç thotë dëshmori Bahri Fazliu, do ta gjejmë vetëm nëse ecim në rrugën e tyre.

Afërditë Kaçiu
29 tetor 2003