"Leksioni Simitis", opozita dhe zgjedhjet e parakohshme

"Leksioni Simitis", opozita dhe zgjedhjet e parakohshme

24 tetor 2003 / TN

Nga Ilir PAÇO

Thënia tashmë proverbiale e Pjetër Arbnorit se "këta nuk janë socialistë, por specialistë", hamendësoj se mund të vërtetohet sërish këto ditë.

Ndoshta gaboj, por them se duke u bazuar te zhvillimet e fundit politike të pas zgjedhjeve, dhe ato që pamë dje në Kuvend, duket se ndodhemi brenda një situate në dukje absurde: - të dëshirës së pozitës për të shkuar drejt zgjedhjeve të parakohshme. Rezultatet e fundit të zgjedhjeve lokale, nëse i marrim të mirëqena ato që deklaron Partia Socialiste, por edhe sipas atyre paraprake të KQZ-së, tregojnë një diferencë shumë të vogël të partisë në pushtet nga partia kryesore e opozitës, diku te 1.5 deri në 2%. Pra "firoja elektorale" e të majtëve nuk është e vogël, por goxha e madhe.

Nëse thënia proverbiale e Arbnorit është e saktë, (dhe duket se është vërtetuar të jetë e tillë), atëherë nuk është për t'u çuditur që socialistët të luajnë një teatër absurd në pamje të parë. Kështu ata mund të dëshirojnë vërtet zgjedhje të parakohshme, përpara se së bashku me largimin natyral të brezit të vjetër, të firojnë edhe shumë votues të tjerë të saj në dy vitet e ardhshme. Dhe nuk është çudi që socialistët shqiptarë të kenë mirë parasysh atë që bëri disa vite më parë PASOK-u i Kryeministrit, Kosta Simitis, kur shpalli zgjedhje të parakohshme pas disa krizave të brendshme, por që arsyeja e vërtetë mendohet se ishte fakti që sondazhet tregonin se po zvogëlohej ndjeshëm diferenca me "Demokracinë e Re" të Kosta Karamanlisit. Dhe siç dihet PASOK-u fitoi jashtëzakonisht shumë ngushtë në zgjedhjet e vitit 2000, ndërsa fillimisht opozita i kontestoi ato. Ndërsa sot kur po afrohen zgjedhjet e përgjithshme (në kohën e tyre normale, në verën e 2004) sondazhet tregojnë një diferencë shumë të madhe të opozitës së djathtë greke, përballë PASOK-ut në pushtet.

Por ndërkaq duke mos e konsideruar lojë drejt synimit për zgjedhje të parakohshme betejën e Ilir Metës kundër Fatos Nanos, e pakta kjo betejë mund të merret si një akt në këtë teatër në dukje absurd që luhet brenda partisë më të madhe në vend. Ndoshta gjithë kjo situatë e vështirë me kundërshtarë, promemorie e rrëzime të njëpasnjëshme kandidaturash për ministra, nga vetë një pjesë e Partisë Socialiste, e lë të qetë Fatos Nanon, nëse marrim të mirëqenë dëshirën e tij për të imituar "variantin Simitis". Madje ndoshta vajtja drejt zgjedhjeve do të ishte për Nanon edhe një zgjidhje e mirë për t'i dhënë fund rrezikut që realisht i kanoset nga Ilir Meta. Ai mund ta akuzojë kështu atë përpara elektoratit socialist, si shkaktar të diskutimit të pushtetit mes tyre dhe demokratëve nga një përballje elektorale e parakohshme.

Po opozitës a i interesojnë vërtet zgjedhjet e parakohshme, përtej asaj se çfarë u duhet të deklarojnë udhëheqësve të saj përpara elektoratit?! Për opozitën, pa paragjykuar aspak mbështetjen e saj në elektorat, e cila mund të jetë edhe më e madhe që sot, sesa ajo e kundërshtarëve të saj, mund të ishte shumë më mirë të priste edhe një vit e disa muaj. Sepse sigurisht që fenomeni i "firos elektorale" të atyre që janë në pushtet, për njëmijë e një arsye që i di kushdo, është një element në favor të saj.

Dhe kjo është diçka e njohur, pavarësisht se mund të konsiderohet e papranueshme pritja, nga një pjesë e mirë e mbështetësve fanatike dhe të padurueshëm të Partisë Demokratike. Kjo gjithsesi mendoj se do të ishte një mënyrë e mirë për të kontribuar në një fitore sa më të sigurt të opozitës në zgjedhjet e ardhshme. Gjithmonë nëse do të kihet durim.