Fshehja e turpshme e minorancave opozitare

OPINIONE

Fshehja e turpshme e minorancave opozitare

24 tetor 2003 / TN

Çerçiz LOLOÇI

Në seancën e djeshme të parlamentit kur do të zhvillohej seanca e veçantë për zëvendësimin e dy ministrave të kabinetit Nano, (përkatësisht të Fatmir Xhafës si ministër Rendi në vend të Luan Ramës dhe të Namik Dokles si ministër të Jashtëm në vend të Ilir Metës), aq sa bëri jehonë humbja e dytë parlamentare e kryeministrit shqiptar, nuk kaloi pa u vënë re edhe "fshehja e turpshme" e disa deputetëve opozitarë, të strehuar përkohësisht në partinë e Lëvizjes së Legalitetit apo duke drejtuar një fraksion të partisë tradicionale të Ballit Kombëtar.

Nuk është hera e parë që po këta deputetë kanë mbajtur qëndrime kundëropozitare si për të vërtetuar dyshimet e kahershme se "nëse nuk janë të implikuar" në probleme të së shkuarës, së paku nuk kanë argumente të besueshme publike për të kundërshtuar lehtëpërdorimin e tyre nga kundërshtarët politikë. Kur një krizë qeveritare nuk kërkohet me ngulm nga opozita, por gjykohet gjakftohtësisht nga krahu kundërshtar brenda të njëjtës parti me synimin "për të shmangur abuzivizmin me pushtetin, për të ndaluar rëniet e treguesve ekonomikë dhe për të hequr dorë nga qeverisjet klanore", asnjë nga argumentet e tjera të minorancave opozitare nuk mund të justifikohen jo më në partitë respektive të tyre, por në asnjë medium dhe forum politik.

Pas këtij akti bojkotues ka pak rëndësi se si do të veprojnë strukturat drejtuese të dy prej partive më të kahershme shqiptare që kanë shumë shembuj të konsekuencës antikomuniste dhe të mirëdobisë kombëtare; më shumë se sjellja e tyre është dukuria e një grupi pasues që ka të njëjtën sjellje politike, edhe me Partinë Demokratike ose opozitën por edhe me Partinë Socialiste dhe koalicionin e shkartisur të shtetit.

Pas trembëdhjetë vjetësh pluralizëm, pas një seri zgjedhjesh të përgjithshme dhe lokale, pas një sërë kanalesh europianoperëndimore, (të cilat kanë dhënë dituritë e mjaftueshme për përcaktueshmërinë politike) shtresa e dyzuar e deputetëve dhe e intelektualëve të paangazhuar, është veçse një rudiment përbuzës që ka gjithmonë një fund përbaltës. "Edhe andej, edhe këtej", të rreshtuar me Berishën, por me votë të hapur dhe të fshehtë pro Nanos, nuk përbëjnë kurrsesi kontigjentin abstenues të elektoratit (çdo popull inteligjent ka kërkesat e veta për subjektet politike dhe një shenjë hakmarrjeje ndaj këtyre subjekteve është abstenimi ose mosshkuarja në kutitë e votimit), por thjesht një element të dalëboje dhe vetëpërjashtues.